ตอนที่ 14
ยามค่ำคืนแผ่ปกคลุมไปทั่ว ทั้งเมืองเงียบสงัดมีเพียงแสงไฟจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ส่องวาบอยู่ในห้องทำงานของเซริน เสียงพิมพ์แป้นคีย์บอร์ดดังก้องสม่ำเสมอ สะท้อนถึงสมาธิอันแน่วแน่ของชายหนุ่มที่กำลังจดจ่ออยู่กับบทสนทนาในต้นฉบับใหม่
หลังจากที่วันนี้ได้ต้อนรับโนเอลเข้าชมรมวรรณกรรมและปรัชญาเรียบร้อยแล้ว แม้อยากจะพักผ่อนที่เซรินก็ยังมีงานต้องทำ
ในฐานะนักเขียนมืออาชีพ
เซรินก็รู้สึกยินดีที่ทุกคนให้การต้อนรับโนเอลอย่างอบอุ่น ขณะนึกถึงสีหน้าของหญิงสาวก็อดที่จะอมยิ้มไม่ได้ เพราะทุกอย่างดูขัดกับเ้าหญิงผู้เ็าทุกอย่าง
ทั้งรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ หรือแม้กระทั่งเขินอาย
"เฮ้อ… วันนี้ก็เหนื่อยเอาเื่เหมือนกันแฮะ"
เซรินหยุดพักจากงานชั่วครู่ก่อนเอนหลังพิงเก้าอี้อย่างอ่อนแรง แว่นตากรองแสงที่ถูกถอดออกวางไว้บนโต๊ะ
ก๊อก ก๊อก
"พี่เข้าไปได้ไหม เซริน?"
"เชิญครับ"
ไอลีนเปิดประตูเข้ามาพร้อมถาดไม้เล็ก ๆ ที่วางแก้วนมร้อน กลิ่นหอมจาง ๆ ของนมลอยมาก่อนเ้าตัวจะเดินมาถึง รอยยิ้มอบอุ่นบนใบหน้าของเธอเป็สิ่งที่เซรินคุ้นเคย
"วันนี้ดูท่างานจะไม่ค่อยคืบหน้าเลยนี่"
ไอลีนที่มองหน้าจอคอมพิวเตอร์ก่อนจะหันไปมองเซรินที่เอนหลังพิงเก้าอี้ขณะกำลังหลับตาอยู่
"รู้สึกวันนี้เจอหลายๆอย่างจนอยากจะนอนเลย"
"นั่นสินะ เซรินก็ทำเท่ต่อหน้าทุกคนเลยนะ"
เซรินลืมตาขึ้น พลางถอนหายใจแบบคนที่รู้ว่าหนีการแซวของไอลีนไม่พ้น
"ขอเถอะน่าพี่ไอลีนหยุดแซวได้แล้ว แล้วก็ตอนนั้นสถานการณ์มันพาไปเฉยๆ ถ้าไม่ทำอะไรสักอย่างกลัวว่ามันจะยุ่งเหยิงมากไปกว่านี้"
เซรินหันมามองอย่างเซ็งๆ แต่พี่สาวต่างสายเืก็อมยิ้มน้อยๆ ไอลีนเองก็ติดตามโซเชียลของมหาลัยอยู่ตลอดก็เลยรู้การเคลื่อนไหวอันร้อนแรงของเซริน
"จ้าๆ คุณรองประานผู้คว้าหัวใจของเ้าหญิงโนเอล"
เธอพูดพลางยื่นมือมาลูบหัวเซรินอย่างเอ็นดู ยิ่งทำให้เขาถอนหายใจหนักกว่าเดิม
"พี่ไอลีนก็เป็ไปอีกคนเหรอเนี่ย"
"โอเคๆ พี่ไม่แซวละ ว่าแต่โนเอลเป็คนยังไงเหรอ"
“อืม…เป็คนที่เข้าถึงยาก ชอบทำหน้านิ่งๆ พูดอะไรตรงๆและไม่แคร์สิ่งรอบตัวละมั้ง”
“งั้นเหรอ…ไม่นึกว่าคนแบบนี้จะเป็คู่หูเซรินได้”
“นั่นสินะ..ก็ไม่รู้เหมือนกันคงจะบังเอิญก็ได้”
เซรินพึมพำเบาๆ สำหรับเขาไม่มีอะไรต้องปิดบังไอลีน พลางนึกถึงว่าทำไมถึงมาจบลงตรงที่เป็คู่หูกันนะเหรอ จะบอกว่าโนเอลไม่มีคู่ก็ไม่ใช่ เธอไม่เลือกใครตังหากแต่สุดท้ายก็ยอมจับคู่กับเซริน
“แต่พี่ก็ทึ่งเหมือนกันนะ ที่เซรินกล้าทำอะไรแบบนั้นด้วย”
ไอลีนหัวเราะเบา ๆ เมื่อเห็นเซรินทำหน้าไม่ถูก ชายหนุ่มที่มักไม่ถนัดรับมือกับเธอ ทำได้แค่ถอนหายใจ ขณะหญิงสาวจ้องเขานิ่ง ๆ ครู่หนึ่ง
"ว่าแต่...วันเสาร์หน้ามีธุระไปไหนรึเปล่า ?"
"ทำไมเหรอครับ ?"
"ไปเดทกัน…พี่อยากไปดูหนัง ฝนพรำในฤดูหนาว อยากดูมากๆเลยเห็นรีวิวแล้วมีแต่คนชมกันยกใหญ่"
เซรินชะงักนิดหนึ่ง
ฝนพรำในฤดูหนาว เขาและเธอพบกัน ผลงานการเขียนของเซริน
"มันน่าอายจะตาย"
"การเข้าไปดูผลงานของตัวเองก็เป็งานอย่างหนึ่งนะ ไม่อย่างนั้นเราจะรู้ได้ยังไงว่าตรงไหนที่ต้องปรับปรุงเพื่อให้ตัวเองได้พัฒนาขึ้น แล้วจะรู้ได้ยังไงว่าคนดูรู้สึกยังไง"
พอเจอข้อโต้แย้งอย่างมีเหตุผล เซรินก็คิดหาทางปฏิเสธไม่ได้ ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาเบาๆ
"ก็ได้ครับ ตามใจพี่ไอลีนเลย"
"ดีมาก~"
เธอยิ้มกว้างอย่างพอใจ
"ว่าแต่่นี้พี่ไอลีนก็ดูเหนื่อยๆนะ ได้พักบ้างหรือเปล่า"
เซรินทำน้ำเสียงเป็ห่วงก่อนจะหันไปมองไอลีนที่ส่งยิ้มมาให้ เขารู้ว่าสองวันมานี้ไอลีนเป็คนไปเจรจาเื่ลิขสิทธิ์นิยายของเขาที่มีนักลงทุนมาขอไปทำเป็หนัง
ดูเหมือนการเจรจาครั้งนี้จะใช้เวลาอีกพักใหญ่ๆจนเซรินรู้สึกเป็ห่วงไม่น้อย ก็เลยมักจะชอบให้ไอลีนทำอะไรตามใจตลอด
"สบายมาก พี่สาวคนนี้อึดกว่าที่คิดนะ"
"...อย่าฝืนตัวเองเกินไปนะพี่ไอลีน"
คำพูดอันแสนอ่อนโยนที่ออกมาจากเซรินราวกับเป็เื่ปกติธรรมดา แต่ไอลีนที่ได้ยินก็รู้สึกเหมือนได้การเหยียวยาน้อยๆ
"ที่จริงที่ก็รู้สึกเหนื่่อยๆแหละ...."
ไอลีนที่แกล้งทำเสียงอ่อนแรงก่อนจะค่อยๆเขยิบเข้ามาใกล้ๆเซริน กลิ่นหอมอ่อนๆที่โชยออกมาทำให้เซรินรู้สึกผ่อนคลาย
"เอ๊ะ...งั้น."
"งั้นพี่สาวคนนี้ขอชาร์จแบตหน่อยละกัน…นะ"
หมับ
ไอลีนที่โน้มตัวเข้ามาโอบเซรินจากทางด้านหลังโดยไม่พูดอะไร แก้มของทั้งคู่แนบชิดกันจนได้ยินเสียงลมหายใจ เซรินแม้จะเขินแต่เขาก็ไม่ผลักออก
"งั้น...ก็พักซักหน่อยละกันครับ"
เสียงของเขาอ่อนโยนกว่าครั้งไหน ๆ มือของชายหนุ่มที่เผลอยกไปลูบผมไอลีนเบาๆอย่างทะนุถนอม
เซรินที่ตอนนี้เหมือนรู้สึกได้รับการเหยียวยามากกว่าไอลีนเสียอีก ความอบอุ่น ความห่วงใย ความเอาใจใส่จากไอลีนเป็สิ่งสำคัญในชีวิตเขา
ไอลีนอยู่ได้โดยไม่มีเซริน
แต่เซรินถ้าไม่มีไอลีนคงใช้ชีวิตลำบากมากกว่านี้
ราวกับเป็สิ่งสำคัญที่เซรินหวงแหนมาตลอด ั้แ่เด็กที่พี่สาวคนนี้มักจะอยู่ใกล้เขาเสมอ และสนันสนุนเขาทุกอย่างโดยไม่บ่นแม้แต่น้อย
ั้แ่จำความได้ไอลีนก็แทบจะอยู่ในทุกเหตุการณ์ของเขาที่เกิดขึ้นในชีวิต คอยดูแลเขาอย่างห่วงใย คอยปลอบเวลาร้องไห้ ราวกับเป็คนในครอบครัวเดียวกัน จะบอกว่าไอลีนตามใจเซรินจนเสียนิสัยก็ว่าได้
ที่เซรินบอกว่าไอลีนคือสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตเขาไม่ได้โกหกแม้แต่น้อย
เซรินปล่อยให้อ้อมกอดของไอลีนผ่านห้วงเวลาไปอย่างเรื่อยๆ เซรินที่หันไปมองไอลีนที่กำลังหลับตาพริ้ม ขนตายาวสวยสั่นไหวเล็กน้อย
ทั้งลมหายใจและการสั่นไหวของหน้าอกเซรินััได้ทั้งหมด พลางคิดถึงชีวิตที่ไม่มีไอลีน
เขาจะมีความสุขขนาดนี้ไหมนะ
จากเสียงลมหายใจเบาๆก่อนจะค่อยๆเปลี่ยนเป็อย่างอื่น
ฟี้ๆๆ...
'อยู่ในท่าแบบนี้ยังจะหลับได้อีกนะ…ให้ตายสิ'
เซรินชะงักเล็กน้อยก่อนจะยิ้มเบาๆ พลางเงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เปิดโล่งมองเห็นดวงดาวอย่างชัดเจน
"พี่ไอลีนจะมาหลับตรงนี้ไม่ได้นะ ไปนอนที่ห้องสิ"
“อืมมมม”
เซรินเอ่ยออกมาเบาๆพยายามเขย่าตัวไอลีนเล็กน้อยที่ดูท่ายังไม่รู้สึกตัว เพียงแค่ส่งเสียงออกมาราวกับละเมอ
'ดูท่าจะเหนื่อยจริงๆ'
เซรินที่ค่อยๆเปลี่ยนท่าท่าง จัดการอุ้มร่างของไอลีนอย่างเบามือที่สุด แม้ว่าไอลีนจะอายุเยอะกว่าหนึ่งปีแต่ความสูงเพียงแค่ไหล่ของเซรินเท่านั้น
'ช่วยไม่ได้ละนะ'
เซรินอุ้มไอลีนแบบท่าเ้าหญิงอย่างเบามือราวกับว่าจะกลัวว่าหญิงสาวตื่น เขากระชับแขนให้แน่น พลางรู้สึกถึงน้ำหนักของไอลีนที่เบากว่าที่คิด
"ตัวเบาขึ้นหรือเปล่านะ ดูท่าจะทำงานหนักจริงๆ"
สองแขนที่โอบอุ้มไว้พยางมองสีหน้าของไอลีนที่ยังคงหายใจอย่างแ่เบา ไม่ว่าไอลีนจะขออะไร เซรินก็ตั้งใจจะตอบรับเสมอ
เซรินอยากจะตอบแทนความเอาแต่ใจอะไรก็ได้เพื่อให้ไอลีนมีความสุข
ใบหน้าสวยที่แสนอบอุ่นของไอลีน ทำให้เซรินมีภูมิต้านทางความสวยจากผู้หญิงคนอื่นพอสมควร ทั้งใจดี อ่อนโยน และอบอุ่นเป็ที่พักพิงทางใจให้เขา
ทุกรายละเอียดเล็กๆน้อยของไอลีนที่เซรินมักจะใส่ใจที่สุด ไม่ว่าจะสีหน้า ท่าทาง หรือแม้แต่คำพูดล้วนอยู่ในสายตาของเซรินตลอด ถ้าไอลีนทำอะไรที่ผิดปกติเซรินมักจะััได้ตลอด
เซรินค่อยๆเดินออกจากห้องช้าๆพร้อมกับร่างของหญิงสาวที่อยู่ในอ้อมแขน
เซรินเปิดเข้าห้องของไอลีนก่อนจะวางหญิงสาวไว้บนเตียงเบาๆพร้อมกับห่มผ้าให้ เขาเฝ้าดูในหน้าของไอลีนครู่หนึ่งที่ยังคงไม่รู้สึกตัว
"พี่รักเซรินที่สุดเลยนะ…ไม่ยกให้ใครหรอก"
เสียงละเมอดังออกมาเบาๆ เซรินที่ชะงักก่อนจะยิ้มๆน้อยๆก่อนจะเดินออกจากห้องมาพลางเอ่ยอย่างแ่เบา
"ผมก็รักพี่ไอลีนเหมือนกัน ฝันดีนะครับ"
'ในฐานะพี่สาวคนที่สำคัญที่สุด'
อีกด้านหนึ่งของเมือง
ขณะที่ฝั่งหนึ่งของเมืองมีเพียงความอบอุ่นและเงียบสงบ อีกฟากหนึ่ง โนเอลที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จก็กำลังนั่งพิงเตียง พลางคิดถึงวันแสนวุ่นวาย หญิงสาวผมสีดำอยู่ในชุดนอนที่กำลังเช็ดผมอยู่ ความเงียบสงบได้ยินเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศเบาๆ
วันนี้โนเอลก็เจอเหตุการณ์มาหนักพอสมควร หลังจากที่แก้ไขเื่จับคู่กับเซรินได้ในระดับหนึ่ง จนข่าวลือเสียๆหายๆค่อยๆลดลงไป
แต่สิ่งที่โนเอลรู้สึกอ่อนล้ามากที่สุดก็คือเื่ในชมรม
ไม่ใช่ว่าเธอไม่ชอบหรือรำคาญ
แต่กลับได้รับความอบอุ่นจากเพื่อนใหม่อย่างเปี่ยมล้น
ที่นั่นไม่มีใครมองเธอเป็เ้าหญิงผู้เ็า
ไม่มีใครหวาดกลัวหรือถือดีใส่เธอ
มีแต่เสียงหยอกล้อ รอยยิ้ม และการยอมรับอย่างไม่มีเงื่อนไข
บนเตียงข้างๆที่มีของขวัญจากเพื่อนๆสมาชิกชมรมวรรณกรรมวางไว้อยู่ โนเอลก็เดินไปนั่งบนที่นอนพลางนึกถึงตอนห้องชมรม
ที่เป็จุดศูนย์กลางโดนแกล้งโดนหยอกจนหัวหมุน
คิกๆ
เสียงหัวเราะเล็กน้อยดังออกมาท่ามกลางความเงียบ มองสิ่งของไม่กี่อย่างพลางรู้สึกอบอุ่น
แม้จะไม่มีมูลค่ามากมายอะไรแต่กลับเป็สิ่งที่เพื่อนๆตั้งใจมอบให้โดยที่ไม่หวังผลอะไรตอบแทน
"คุณเซรินพาฉันไปถูกชมรมหรือเปล่านี่"
มีแต่คนแปลกๆทั้งนั้นเลย...แต่ก็เป็คนดีสุดๆ
เสียงพึมพำดังออกมานึกถึงชายหนุ่มคนหนึ่งที่เธอเป็คู่หูด้วย แม้มองภายนอกจะเฉยชา สงบนิ่ง แต่กลับให้ความอ่อนโยนอย่างน่าประหลาด
ในบรรดาของขวัญทั้งหมดกลับไม่มีของเซรินที่เป็ชิ้นเป็อัน แต่โนเอลกลับได้รับสิ่งสำคัญที่สุดจากเซรินมาแล้ว
คือการยืนหยัดปกป้องและอยู่เคียงข้างเธอ
“โนเอลคือคู่หูของฉัน พวกเราตัดสินใจที่จะเป็คู่หูกัน ไม่เกี่ยวว่าใครจะว่ายังไงหรือไม่พอใจอะไรฉันไม่สนใจ แต่ถ้ามีใครมาพยายามหาเื่คู่หูฉันหรือสร้างความเดือดร้อนให้ละก็……ฉันจะไม่ทนอยู่เฉยๆแน่!!”
คำพูดของเซรินที่ยังคงก้องกังวานอยู่ในหัวโนเอลที่ยังคงลบออกไปไม่ได้
ประโยคนี้ของเซรินทำให้โนเอลรู้สึกแปลกๆ หัวใจที่สั่นไหวอย่างไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ในหัวใจที่มืดสนิทของโนเอลกลับมีเซรินยืนอยู่ข้างหน้า
เขาไม่ให้ของขวัญใด ๆ แต่กลับมอบสิ่งล้ำค่าที่สุดไปแล้ว
ความกล้าหาญที่ยืนอยู่ข้างหน้าเธอ
ราวกับเป็เส้นทางที่เซรินสร้างไว้ให้เธอเดินตามเขาไป
เส้นทางของโนเอลที่มักจะเดินวนเวียนในไปมาไม่รู้จุดจบ แต่ตอนนี้กลับมีเส้นทางหนึ่งเปิดออกให้เธอ
ทั้งพี่เพิ่งเจอหน้ากันแท้ๆ
แต่เป็ความรู้สึกผูกพันจากอะไรบางอย่างที่โนเอลรู้สึกคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด
เป็คนที่ธรรมดาแต่ก็แปลกประหลาดในเวลาเดียวกัน
‘คุณเซรินเป็นักเขียนด้วยเหรอ ดูไม่ออกเลย’
โนเอลเผลอนึกถึงนิยายเื่ ‘ฝนพรำในฤดูหนาว เขาและเธอพบกัน’ ความรู้สึกที่้าใครสักคนก็มักจะหยิบขึ้นมาอ่าน
‘ทำไมถึงเป็ความรู้สึกเดียวกันกับตอนอยู่ข้างคุณเซรินนะ’
ทั้งอบอุ่น และไว้วางใจ แม้แต่โนเอลยังแปลกใจตัวเองอยู่เหมือนกัน ทั้งตอนที่เอ่ยปากขอจับคู่กับเซริน
มันเป็ความบังเอิญหรือตั้งใจเธอก็บอกไม่ถูก
โนเอลมองของขวัญไปรอบๆก่อนจะหยิบหูแมวที่ได้มาจากวิเวียน ก่อนจะสวมมันลงช้าๆ พร้อมกับหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแอปถ่ายรูป
ใบหน้าสวยที่ปรากฏผ่านหน้าจอ โนเอลยิ้มออกมาให้ตัวเอง เป็รอยยิ้มที่ไม่ปรุงแต่งแต่ออกมาจากหัวใจที่แท้จริงของโนเอล
ตัวตนที่เธออยากจะเป็ แต่ ’ตัวตน’ ไหนที่เป็เธออย่างแท้จริง
‘เ้าหญิงผู้เ็า’ หรือ ‘คนที่อยู่ในชมรมวรรณกรรม’
'ฉันจะเป็ตัวตนที่อยากจะเป็ได้ไหมนะ…ไม่สิ!! วันนี้ฉันไม่ได้เป็เ้าหญิงผู้เ็าเลยสักหน่อย’
ทุกคนมองฉันเป็เพียงสมาชิกใหม่ธรรมดาๆเท่านั้น
จู่ๆก็นึกถึงเสียงวิเวียนที่เคยบอกว่าชมรมวรรณกรรมเป็สถานที่เป็ตัวเองได้ ทุกคนที่เลือกจะเป็อย่างที่ตั้งใจ ต่อให้มันดูสุดโต่งในสายตาจากคนนอกก็ตาม
คืนนี้...หัวใจของโนเอลอบอุ่นกว่าทุกคืนที่ผ่านมา
แช๊ะ
"อ๊ะ..เผลอกดถ่ายรูปซะได้"
โนเอลที่มองหน้าจอพร้อมกับรูปถ่ายที่สวมหูแมวของวิเวียน ใบหน้าที่ไร้การเสแสร้ง เธอมองภาพนั้นก่อนจะยิ้มออกมา
คำพูด คำทักทาย รอยยิ้ม และการยอมรับจากผู้คนที่เพิ่งพบกัน กลายเป็ผ้าห่มที่ปกคลุมหัวใจที่เคยเ็า โนเอลเลื่อนไปยังรูปที่ถ่ายร่วมกับสมาชิกชมรมวรรณกรรม สีหน้าของตัวเองที่เหลอหลาแถมยังถูกเบียดจนชิดกับเซริน
จังหวะที่กดถ่ายสายตาของเธอดันไปมองเซรินอย่างพอดี
โนเอลวางโทรศัพท์ลงข้างหมอน ก่อนจะทิ้งตัวลงนอน ดวงตาคู่งามจ้องมองเพดานขาวสะอาดในความมืดอย่างเงียบงัน
‘ถ้าพรุ่งนี้ยังมีคนยิ้มให้ฉันเหมือนวันนี้อีกล่ะก็...’
ด้วยความอ่อนล้าโนเอลค่อยๆเอนตัวลงนอนพร้อมกับของขวัญจากเพื่อนใหม่ในชมรม เปลือกตาที่ค่อยๆหลับลงมาอย่างช้าๆ
ฉันในวันพรุ่งนี้จะเป็ยังไงต่อไปนะ
‘บางทีฉัน...อาจจะยิ้มให้ใครสักคนได้อย่างเป็ธรรมชาติอีกครั้งก็ได้นะ’
ค่ำคืนแห่งการเริ่มต้นใหม่
คืนที่หัวใจของใครบางคนเริ่มมีแสงดาว
1K
