บทที่ 16 พบรากโสมคน
สิ่งที่น่าประหลาดใจยิ่งกว่านั้นคือ จากข้าวสาร 18 จินที่ได้มา พวกเขาตรวจพบข้าวที่มีกัมมันตรังสีต่ำถึงครึ่งจิน
ข้าวที่มีกัมมันตรังสีระดับปานกลางราคา 120 หยวนต่อจิน 17.5 จินมีมูลค่าถึง 2,100 หยวน
ส่วนข้าวที่มีกัมมันตรังสีต่ำ ราคาสูงถึง 1,200 หยวนต่อจิน ครึ่งจินที่พบจึงขายได้ 600 หยวน
เหลียนเซวียนแนะนำให้แม่ขายเฉพาะข้าวที่มีกัมมันตรังสีต่ำ ส่วนที่เหลือซึ่งมีกัมมันตรังสีระดับปานกลางให้เก็บไว้กินเอง ถึงอย่างไรครอบครัวสี่คนที่เป็ผู้ใหญ่ แม้จะเก็บข้าว 17 จินทั้งหมดไว้ ก็คงกินได้ไม่กี่วันเท่านั้น
แม่เหลียนเห็นด้วยกับการเก็บอาหารเหล่านี้ไว้เป็เสบียง แต่ความคิดของเธอไม่ได้เป็อย่างที่เหลียนเซวียนคิดเลย
"ข้าวขาวราคาแพงเกินไป ไม่ใช่สิ่งที่ครอบครัวแบบเราจะกินได้หรอก"
แม่เหลียนอธิบาย
"แม่จะเอาข้าวพวกนี้ไปขาย แลกเป็ข้าวโพดบด ข้าวโพดบดที่มีกัมมันตรังสีระดับปานกลางมีราคาเพียง 30 หยวนต่อจินเท่านั้น ข้าวพวกนี้แลกข้าวโพดบดได้ถึง 70 จิน ถ้าผสมกับผักป่า ก็พอให้ครอบครัวเรากินได้นานทีเดียว"
เหลียนเซวียนตื่นจากความฝันเื่การได้กินข้าวขาวโดยสิ้นเชิง!
เธอพยายามปลอบใจตัวเองไม่หยุดว่า กินข้าวโพดก็ดีเหมือนกันนะ ข้าวโพดเป็ธัญพืชไม่ขัดสี กินแล้วไม่เป็โรคไขมันสูง ความดันสูง หรือเบาหวาน
อย่างไรก็ตาม อย่างน้อยตอนนี้ครอบครัวของพวกเขาก็มีอาหารสำรองบ้างแล้ว
ทุกคนแยกคัดอาหารเสร็จประมาณบ่ายสามโมง ตอนนี้อากาศไม่ร้อนไม่หนาว นับเป็่เวลาที่สบายที่สุดของวัน
เหลียนเซวียนเข็นรถให้แม่ไปที่ร้านขายของชำ แลกข้าวโพดได้กว่าร้อยจิน โดยครึ่งหนึ่งเป็ข้าวโพดบด อีกครึ่งเป็แป้งข้าวโพด
พวกเธอบรรจุอาหารลงในตะกร้า พยายามไม่ให้คนเห็นว่าซื้ออะไรมาบ้าง แต่คนที่เดินผ่านมาเห็นตะกร้าหนักอึ้ง ก็อดไม่ได้ที่จะมองสำรวจด้วยความสงสัย
แม่เหลียนทำหน้าขรึม เข็นกระดานกลับบ้านอย่างรวดเร็ว ไม่สนใจสายตาเ่าั้เลย
เมื่อกลับถึงบ้าน พวกเธอพบว่าพ่อเหลียนออกไปแล้ว ก่อนที่ฟ้าจะมืด เขาต้องรีบไปเก็บฟืนแห้งกลับมา คนในดินแดนร้างนี้ไม่ยอมเสียเวลาแม้แต่นิดเดียว
เหลียนเซวียนนึกถึงซากหนูกลายพันธุ์ที่นำกลับมาตอนเช้า
เธอสวมถุงมือหยิบมันออกมา แล้วใช้เข็มตรวจสอบ: "ติ๊ง กลายพันธุ์ที่มีกัมมันตรังสีสูง ไม่แนะนำให้บริโภค"
"แม่คะ ซากหนูกลายพันธุ์นี้มีประโยชน์อะไรไหม?"
เหลียนเซวียนถาม
"ถ้าไม่มีประโยชน์ หนูจะฝังมันซะ ดูแล้วน่าขยะแขยงจริงๆ"
แม่เหลียนชำเลืองมอง
"ตัวนี้ยังอ้วนพีแข็งแรงดี เนื้อไม่มีประโยชน์อะไรหรอก แต่ลอกหนังเก็บไว้ได้ เมื่อมีมากพอแล้วนำไปแปรรูป ใช้ทำเสื้อคลุมขนสัตว์ได้นะ"
เหลียนเซวียนกลั้นหายใจ วิ่งไปที่มุมหนึ่งของลาน เริ่มลงมือลอกหนังหนูเป็ครั้งแรกในชีวิต
ชีวิตในดินแดนร้างนี้ไม่มีที่ให้อ่อนแอหรืองอแง ไม่ว่าจะเคยทำหรือไม่เคยทำมาก่อน เหลียนเซวียนรู้ว่าเธอต้องบังคับตัวเองให้พยายามปรับตัว
หลังจากทำความสะอาดหนังหนูและนำไปตากไว้แล้ว เหลียนเซวียนวิ่งไปขุดหลุมบนเนินเขาใกล้ๆ และฝังซากหนูกลายพันธุ์
เธอเริ่มคิดเกี่ยวกับแต้ม 65 แต้มที่ได้จากการฆ่าหนูกลายพันธุ์ ตอนนี้ไม่มีเวลาเข้าไปในูเาลึกแน่นอน เหลียนเซวียนจึงแลกมา 20 แต้มโชคดี แล้วเริ่มค้นหาบนเนินเขาเล็กๆ แถวนั้น
เนื่องจากเนินเขาเล็กนี้อยู่ใกล้เขตสลัมมาก ทุกวันจะถูกผู้สูงอายุและเด็กที่ไม่สะดวกเข้าไปในูเาลึกค้นหานับครั้งไม่ถ้วน เหลียนเซวียนจึงไม่ได้หวังมากนักว่าจะหาอะไรได้
อย่างไรก็ตาม แต้มโชคดีของเธอยังไม่ได้กลายเป็ศูนย์ วันนี้ใช้ไม่หมด พรุ่งนี้ขึ้นเขาก็ยังใช้ได้อยู่
เธอเดินตามทางเล็กๆ ค้นหาไปทีละนิด บางครั้งก็สะดุ้งใเพราะพบซากสัตว์ในพุ่มหญ้า
ใกล้เขตชุมชน ทุกคนจะเลือกทิ้งซากสัตว์กลายพันธุ์ที่กินไม่ได้บนูเานี้ คนที่ขุดหลุมฝังเหมือนเหลียนเซวียนมีน้อยมาก ส่วนใหญ่จะเพียงแค่โยนลงในพุ่มหญ้าแล้วปล่อยทิ้งไว้
หลังจากใหลายครั้ง เหลียนเซวียนเริ่มท้อใจ
แต่ยังเช้าอยู่ กลับบ้านตอนนี้ก็ไม่มีอะไรทำ น่าเสียดายที่เสียเวลามาแล้วกว่าชั่วโมง
แถมเธอยังมีหนี้ภายนอกกว่าหมื่นหยวนอีกด้วย!
ดังนั้นเธอจึงฝืนใจ หาทางเล็กๆ ที่มีหญ้ารกเดินเข้าไป เดินไปประมาณยี่สิบกว่านาที ที่นี่ค่อนข้างห่างไกล มีป่าลึกและใบไม้หนาทึบ ตลอดทางยังพบสุสานหลายแห่งอีกด้วย
เหลียนเซวียนท่องในใจไม่หยุด
"ผ่านทางนี้ ถ้ารบกวน ขออภัยด้วยนะ!"
จู่ๆ เธอสังเกตเห็นลำต้นพืชสูงประมาณหนึ่งนิ้วที่ใต้เท้า มีสีน้ำตาลเหลือง ดูเหมือนเพิ่งโผล่ขึ้นมา
นี่คงไม่ใช่รากโสมคนหรอกนะ?
รากโสมคน เป็สมุนไพรที่ค่อนข้างมีราคา คล้ายกับเห็ดโคนญี่ปุ่น เติบโตโดยอาศัยเชื้อรา Armillaria ดังนั้นเหลียนเซวียนจึงไม่ใช่คนแปลกหน้าสำหรับสมุนไพรชนิดนี้
เหลียนเซวียนตื่นเต้นจนต้องย่อตัวลง แหวกดินนุ่มออก และดึงรากโสมคนขนาดใหญ่ออกมา เธอตื่นเต้นมาก รีบหยิบเข็มมาตรวจสอบ: "ติ๊ง กลายพันธุ์ที่มีกัมมันตรังสีสูง ไม่สามารถบริโภคได้"
แต่ไม่เป็ไร สมุนไพรชนิดนี้ปกติจะไม่ขึ้นเพียงชิ้นเดียว เมื่อเจอแล้วต้องเจอเป็กลุ่มแน่นอน
เธอมองหาบริเวณข้างๆ ก็เห็นลำต้นของรากโสมคนที่เพิ่งโผล่อีกสามถึงห้าต้นไม่ไกลนัก
เมื่อแหวกพุ่มหญ้ามองออกไปไกลขึ้น ก็พบว่ายังมีอีกหลายต้น
เธอตัดสินใจว่าคืนนี้ต้องขุดรากโสมคนทั้งหมดออกมาให้หมด ไม่อย่างนั้นที่นี่อยู่ใกล้เขตชุมชนมากเกินไป พรุ่งนี้อาจถูกคนอื่นพบเข้าแล้ว
เธอหยิบนาฬิกาข้อมือขึ้นมารีบส่งข้อความถึงแม่
"พบรากโสมคนจำนวนไม่น้อยค่ะ ช่วยบอกให้พ่อรีบนำเสียมเหล็กมาให้ด้วย แล้วก็ช่วยเอาเสื้อคลุมขนสัตว์มาให้หนูด้วยนะคะ"
จากนั้นเธอส่งตำแหน่งไป พร้อมถ่ายรูปลำต้นรากโสมคนให้ดู
เธอยังไม่รู้จักพ่อดีนัก ไม่แน่ใจว่าถ้าสื่อสารกับเขาโดยตรง เขาจะเข้าใจความหมายของเธอหรือไม่ จึงจำเป็ต้องมอบภารกิจนี้ให้แม่ช่วยสื่อสาร
หลังส่งข้อความแล้ว เหลียนเซวียนสวมถุงมือ ใช้มือขุดดิน ไม่นานนัก เธอก็ขุดรากโสมคนได้กว่าสิบชิ้นจากใต้ลำต้นแรก เธอตรวจสอบทีละชิ้น และพบว่ามีหนึ่งชิ้นที่มีกัมมันตรังสีระดับปานกลาง
เมื่อชั่งดู มันหนักถึง 180 กรัม
ผลลัพธ์ดีทีเดียว เธอรีบเก็บรากโสมคนชิ้นนี้ใส่กระเป๋า แล้วรีบไปขุดที่อื่นต่อ
ทันใดนั้น มีเสียงคนเดินดังมาจากูเาไม่ไกล เหลียนเซวียนรีบหลบเข้าไปในพุ่มหญ้าสูง ไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่น้อย เธอรู้ดีว่าของในป่าไม่มีเ้าของ ใครขุดได้ก็เป็ของคนนั้น
ถ้าคนอื่นพบว่าเธอค้นพบรากโสมคน แล้วมาแย่งชิงกัน เธอก็ทำอะไรไม่ได้เลย
โชคดีที่คนผู้นั้นลงเขาไปแล้ว ไม่ได้มองมาทางนี้ เขาเลี้ยวเข้าทางเล็กแล้วเดินจากไป
เหลียนเซวียนรออยู่อย่างเงียบๆ สักพัก เมื่อแน่ใจว่าไม่มีเสียงคนรอบๆ แล้ว เธอจึงเริ่มขุดต่อ ไม่นานนัก เธอก็ขุดได้อีกกลุ่มหนึ่ง เธอดีใจมากเมื่อตรวจพบว่ามีอีกสามชิ้นที่มีกัมมันตรังสีระดับปานกลาง เธอรีบเก็บใส่กระเป๋าแล้วขุดต่อไป
เธอดูนาฬิกาข้อมือ เห็นแม่ตอบกลับมา: "ระวังซ่อนตัวให้ดีนะ แม่กับพ่อจะไปทันที"
เหลียนเซวียนเดาว่าพ่อของเธอคงไม่สามารถหาเธอตามตำแหน่งได้ด้วยตัวเองแน่ แม่จึงต้องมาด้วย แต่ที่บ้านยังมีทารกสองคน และเหลียนอี้ที่าเ็อีก
จะไหวหรือนี่?
แต่เมื่อแม่ตัดสินใจแบบนี้แล้ว เธอก็จะไม่คัดค้าน เธอรู้ว่าแม่มักไม่ทำสิ่งที่ไม่มั่นใจอยู่แล้ว
เธอเพิ่มความเร็วในการขุดโดยไม่รู้ตัว เมื่อพ่อเหลียนและแม่เหลียนมาถึง ก็เป็เวลาห้าโมงเย็นแล้ว เหลือแสงสว่างสุดท้ายของวันเพียงนิดเดียว
ทางเข้ามาเดินยากมาก แม่เหลียนไม่ได้นั่งกระดานไสมา แต่ให้พ่อเหลียนแบกมาแทน
เหลียนเซวียนชี้ไปที่พุ่มหญ้าข้างหน้า
"พ่อคะ ในพุ่มหญ้าตรงนั้นยังมีอีกเยอะเลย รีบไปหาเถอะค่ะ"
แม่เหลียนส่งจอบให้เหลียนเซวียน
"รากโสมคนไม่ได้ขุดแบบที่ลูกทำหรอกนะ แบบนี้ลูกจะขุดได้แค่ชั้นบนสุดไม่กี่ชิ้นเท่านั้น สมุนไพรพวกนี้จะหยั่งรากลงลึกในดิน ลูกใช้จอบเหล็กขุดที่ที่เคยขุดแล้วอีกรอบ รับรองว่ายังมีอีกเยอะเลย"
141
