เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        "เอ๋" หลี่จิงจิงตกตะลึง ใบหน้าเปลี่ยนเป็นแดงก่ำ "พี่...พี่หยาง พี่พูดอะไรออกมาน่ะ"

        หยางเฉินนึกขึ้นได้ว่าพูดผิดไปจึงรีบกล่าวว่า

        "พี่หมายความว่าให้เธอไปที่ห้องลองเสื้อผ้า แล้วเดี๋ยวพี่จะส่งเสื้อให้เธอใส่ที่ละชุดแล้วเธอค่อยเลือกตัวอีกถูกใจที่สุด"

        หลี่จิงจิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก เมื่อมองพนักงานขายที่มองมาแล้วนั่นทำให้เธออายจนอยากแทรกหน้าในผืนดิน

        เมื่อเห็นหลี่จิงจิงหายลับไปแล้วหยางเฉินก็เดินไปเลือกเสื้อผ้าที่จำได้แล้วส่งให้พนักงานขายส่งเข้าไปให้หลี่จิงจิงในห้องลองเสื้อผ้าไม่กี่วินาทีผ่านไปหยางเฉินก็ได้เสื้อผ้าแล้วถึงห้าชุด

        เหล่าพนักงานล้วนตกตะลึงตั้งแต่ที่พวกเธอทำงานที่นี่มาเธอไม่เคยเห็นผู้ชายคนไหนเลือกชุดได้เก่งขนาดนี้มาก่อน หยางเฉินไม่ได้เลือกมั่วๆทุกชุดที่เขาเลือก แม้พวกเธอจะไม่เห็นแต่พวกเธอต่างมั่นใจว่ามันต้องเหมาะกับหญิงสาวคนนั้นแน่ๆ

        "คุณผู้หญิงท่านนั้นโชคดีจริงๆเลยนะคะ ที่มีแฟนอย่างคุณผู้ชาย" พนักงานสาวพูดขึ้น

        หยางเฉินได้ยินดังนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรเพียงยิ้มแล้วส่ายหัว

        พนักงานขายถามอย่างใคร่รู้

        "คุณผู้ชายเป็นดีไซเนอร์เหรอคะหรือไม่ก็อยู่ในแวดวงแฟชั่นใช่ไหมคะ ดูเหมือนคุณจะรู้จักแบรนด์ของเราเป็นอย่างดี"

        "ผมมีเพื่อนที่มีความรู้ด้านนี้น่ะครับ"หยางเฉินตอบ

        ความจริงที่ว่าบาเลนเซียก้าเป็นแบรนด์ระดับกลางค่อนไปทางสูงการตัดเย็บและออกแบบไม่ซับซ้อนมาก มันจึงไม่ยากที่จะเลือกเสื้อผ้าแบรนด์นี้

        ครึ่งชั่วโมงผ่านไปหยางเฉินกับเหล่าพนักงานสาวพูดคุยกันเรื่อยเปื่อยจนกระทั่งเกือบย้อนไปถึงเรื่องราวในวัยเด็กในขณะที่กำลังจะเริ่มต้นเรื่องราวใหม่นั้นหลี่จิงจิงก็เดินออกมาจากห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยท่าทีเขินอาย

        เมื่อทุกคนพร้อมใจกันหันมองด้วยความตกตะลึง

        ผมหางม้าบัดนี้ได้ปล่อยลงขับเน้นให้ใบหน้าอันละเอียดอ่อนของเธอน่ารักและน่าสนใจมากขึ้นเสริมด้วยชุดเดรสที่สวยสง่า

        หลี่จิงจิงยามนี้อาจเรียกได้ว่าเป็นความงามที่บริสุทธิ์ ด้วยไหล่และแก้มที่ไม่เล็กเกินไป หน้าอก 36 เอว 25 สะโพก37

        "คุณพระช่วย" พนักงานสาวอุทานออกมาอย่างตกตะลึง

        หลี่จิงจิงสังเกตทุกคนที่จ้องมาอย่างงุนงงเอ่ยถามหยางเฉินด้วยความหวัง

        "พี่หยาง ฉันดูเป็นไงบ้างคะ?"

        "You are gorgeous, my Princess" (คุณช่างงดงามเหลือเกิน เจ้าหญิงของผม) หยางเฉินโค้งคำนับอย่างอัศวิน

        หลี่จิงจิงเป็นครูสอนภาษาอังกฤษ จึงรู้ความหมายที่หยางเฉินกล่าวและลืมไปว่าเขารู้ได้อย่างไร ในยามนี้เธอเพียงรู้สึกว่าหัวใจเต้นรัวดั่งกลองศึกและร่างกายคล้ายดั่งอยากโผบิน

        “I accept your praise, my knight…” (ฉันขอน้อมรับคำชมค่ะ คุณอัศวินของฉัน) หลี่จิงจิงจีบกระโปรงขึ้นพร้อมโค้งคำนับ

        พนักงานสาวเดินมาข้างหน้ายิ้มอย่างอิจฉาพร้อมกล่าวว่า

        "คุณผู้หญิงคะ เราขอถ่ายรูปเก็บไว้ในฐานะความทรงจำที่งดงามที่สุดในร้านได้ไหมคะ"

        หลี่จิงจิงลังเลเล็กน้อยเธอเพียงแค่ต้องการคำชมจากหยางเฉินเท่านั้น แล้วหันไปมองหยางเฉินเชิงขอความเห็น

        "ได้สิครับคุณครูหลี่งดงามขนาดนี้ไม่มีอะไรต้องกลัว" หยางเฉินกล่าวสนับสนุน

        "งั้นตกลงค่ะ" หลี่จิงจิงตอบอย่างมีความสุข

        หลังจากถ่ายรูปจนพอแล้วหยางเฉินนำเสื้อผ้าก่อนหน้านี้ยื่นให้กล่าวว่า

        "ผมซื้อทั้งหมดนี่เลยครับ"

        "พี่หยางไม่ต้องซื้อทั้งหมดก็ได้ค่ะ"

        หยางเฉินยิ้มกล่าวว่า "เอาไว้ใส่ในครั้งต่อๆไปก็ได้นี่นา"

        หลี่จิงจิงรู้สึกว่าไม่ควรสิ้นเปลืองอย่างนี้แต่ก็ไม่รู้จะกล่าวออกมาอย่างไร

        "ไม่ต้องกังวลค่ะคุณผู้หญิงคุณอนุญาตให้พวกเราเก็บภาพ ดังนั้นทางเราจะลดให้ครึ่งราคา จากปกติ 6,400 หยวน เหลือเพียง 3,000 หยวนเท่านั้นค่ะ"พนักงานขายยิ้มกล่าว

        จำนวนเงิน 3,000 หยวน ยังพอให้หยางเฉินสามารถจ่ายได้เขายื่นบัตรให้พนักงานรูดทันที

        หลี่จิงจิงรู้สึกเศร้าใจ เงิน 3,000 หยวนคือเงินเดือนครึ่งนึงของเธอและตลอดมาตั้งแต่เด็กราคาเสื้อผ้าของเธอรวมกันยังไม่เท่าที่จ่ายไปวันนี้วันเดียว

        "เอาล่ะเจ้าหญิงของผมนี่ก็ใกล้เวลาเลิกงาน แล้วรถคงจะติดมากแน่ๆ เราต้องไปให้ทันหกโมงเย็นใช่ไหมงั้นรีบไปกันเถอะ"

        หลี่จิงจิงตัดสินใจคืนเงินหยางเฉินในภายหลังเธอควงแขนหยางเฉินเดินออกจากร้านอย่างมีความสุข แต่ในขณะที่กำลังจะลงลิฟต์โทรศัพท์เธอก็ดังขั้น

        "ค่ะ หัวหน้าเจี่ยงฉันออกมาซื้อของกับพี่ชายค่ะ และจะพาเขาไปกับฉันด้วย ขอบคุณที่หวังดีค่ะ"

        รอจนเธอวางโทรศัพท์ลง และยิ้มกล่าวขอโทษ

        "เป็นหัวหน้าฝ่ายอังกฤษของฉันเองค่ะเขาเป็นคนจัดงานนี้ขึ้นมา เขาบอกว่าไปรับฉันที่โรงเรียน แต่ฉันไม่อยู่ที่นั่นฉันบอกเขาไปว่าพี่จะไปกับฉันด้วย และเขาก็ตอบตกลงค่ะ"

        "คนนั้นเป็นผู้ชายใช่ไหม"หยางเฉินหูไวและสามารถบอกได้ทันทีว่า ผู้ชายคนนั้นมีน้ำเสียงไม่พอใจอย่างยิ่ง

        "ใช่ค่ะ..." เธอกล่าวพลางก้มหน้าลง

        "เขามาจีบเธอใช่ไหม"หยางเฉินถามอย่างสนุกสนาน

        หลี่จิงจิงรีบส่ายหัวพูดขึ้นอย่างตื่นตระหนก

        "ไม่มีอะไรระหว่างเราเลยนะคะเขาแค่ให้ดอกไม้กับฉัน แล้วก็ให้ครูคนอื่นๆ ด้วยนะคะ"

        หยางเฉินเห็นดังนั้นก็อยากจะหยิกแก้มของเธอเสียให้ได้เขาหัวเราะกล่าวว่า

        "เธอคิดไปไหนต่อไหนแล้ว...ไปกันเถอะ อย่าให้พวกเขาต้องรอนาน"