สนมรักของเจิ้นวันวันคิดแต่จะหาตังค์ [จบ]

        ใบปลิวเป็นเพียงการประกาศให้คนทั่วไปได้รับรู้ เพื่อให้ผู้คนรับรู้ถึงตัวตนของหมิงเฉ่าถังมากขึ้น

        และยังอาศัยผู้ป่วยที่นางเคยรักษาจนหาย บอกต่อกันปากต่อปาก ทำให้ผู้คนเชื่อมั่นในความสามารถและทักษะการแพทย์ของนาง

        เช่นนี้แล้ว ย่อมไม่ต้องกังวลว่าจะไม่มีคนไข้มาให้ตรวจรักษาอีกต่อไป

        ยิ่งไปกว่านั้น ส่วนที่งดเว้นค่าใช้จ่ายคือค่าตรวจวินิจฉัย ส่วนค่าหยูกยาก็ยังคงต้องจ่ายอยู่!

        หมิงเป่าอวี้ไร้ข้อโต้แย้ง ได้แต่ฟังคำพี่สาวและพี่ไหวฺอวี้ ออกไปแจกใบปลิวดังกล่าวตามท้องถนน

        ชาวบ้านไม่เคยเห็นใครยืนแจกกระดาษตามท้องถนนมาก่อน ต่างรู้สึกแปลกใจ จึงพากันยื่นมือรับด้วยความกระตือรือร้น

        ส่งผลให้ใบปลิวเหล่านี้ถูกแจกจนหมดภายในครึ่งวันโดยไม่ต้องเปลืองแรง ซ้ำยังไม่ถูกปฏิเสธเหมือนในยุคปัจจุบันอีกด้วย

        สองวันมานี้ เรื่องที่ผู้คนในอำเภอติ้งเหลียงให้ความสนใจมากที่สุดคงหนีไม่พ้นเรื่องที่หมิงเฉ่าถังกำลังจะเปิดทำการ ยิ่งไปกว่านั้นผู้ที่นั่งตรวจกลับเป็นหมอหญิง!

        นี่คือเรื่องประหลาด เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์!

มิใช่ว่าไม่มีสตรีที่รู้วิชาแพทย์ แต่หมอหญิงส่วนใหญ่ล้วนมีเฉพาะในวังหลวง

        ยิ่งไปกว่านั้นหมอหญิงเหล่านี้ส่วนใหญ่ก็มีความรู้เพียงผิวเผิน เพื่อความสะดวกในการตรวจอาการเจ็บป่วยส่วนตัวของเหล่าสตรีในวัง

        แต่สุดท้ายแล้วก็ยังต้องแจ้งให้แพทย์หลวงทราบ จากนั้นแพทย์หลวงจึงจะทำการวินิจฉัยและสั่งจ่ายยา

        การที่หมิงเป่าจูสามารถเปิดโรงหมอและออกมานั่งตรวจคนไข้เช่นนี้นับได้ว่าเป็นกรณีพิเศษที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

        แต่ทว่า เสียงวิจารณ์ก็ส่วนวิจารณ์ ความครึกครื้นก็ส่วนครึกครื้น ถึงอย่างไรคนส่วนใหญ่ก็ยังใคร่อยากชมเรื่องสนุก

        อคติที่สังคมมีต่อเพศหญิง ทำให้พวกเขาไม่เชื่อว่าสตรีจะสามารถเป็นหมอและรักษาโรคภัยไข้เจ็บได้

        สถานการณ์พัฒนาไปในหลายทิศทาง แต่ทุกอย่างย่อมมีสองด้านเสมอ

        ตัวอย่างเช่น วันที่หมิงเป่าจูเข้าเมืองมาขายสมุนไพรในเมืองครั้งแรก นางได้แสดงฝีมือให้เป็นที่ประจักษ์ที่หุยชุนถัง หรือครั้งต่อมาที่นางใช้วิธีแปลกใหม่ช่วยชีวิตเจ้าของร้านผ้าซ่างจิ่น ล้วนเป็นเหตุการณ์ที่ประจักษ์แก่สายตาของผู้คนมากมาย

        เริ่มมีผู้คนนึกถึงเรื่องราวต่างๆ เหล่านี้ และตั้งตารอวันเปิดทำการของหมิงเฉ่าถัง

        เช้าตรู่ของสามวันต่อมา หมิงเป่าจูมาถึงห้องโถงด้านหน้า เปิดแผ่นไม้ที่ใช้ปิดประตูร้านออก ทันทีที่เปิดประตูก็พบว่ามีผู้คนยืนชี้ไม้ชี้มือพูดคุยกันอยู่หน้าร้านแล้ว

        หมิงเป่าจูยิ้มให้อย่างอ่อนโยน หยิบประทัดที่ซื้อเตรียมไว้มาผูกติดกับปลายลำไม้ไผ่ยาว

        หลี่ไหวฺอวี้กับหมิงเป่าอวี้ช่วยกันถือไม้ไผ่ ยืนอยู่หน้าประตูร้านคนละด้าน หมิงเป่าจูใช้กลักจุดไฟ จ่อไปที่ปลายประทัด

        เสียงเปรี้ยงปร้างดังสนั่นหวั่นไหวปลุกให้ทั้งถนนตื่นขึ้น ผู้คนต่างพากันมามุงดูหน้าร้านมากขึ้นเรื่อยๆ

        “พี่หญิง!”

        หลี่อวิ๋นวิ่งมาอย่างเร่งรีบ คิดว่าตนเองมาสายเสียแล้ว แต่ไม่นึกว่าจะมาทันพอดี จึงรีบตรงไปหาหมิงเป่าจู

        “เสี่ยวอวิ๋น มาเร็วเข้า!” หมิงเป่าจูโบกมือเรียก ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะมา

        “ขอให้การค้ารุ่งเรือง เงินทองไหลมาเทมา!” หลี่อวิ๋นกล่าวอวยพรแสดงความยินดี หมิงเป่าจูซาบซึ้งใจยิ่ง

        หลังจากจุดประทัดสองสายเสร็จสิ้น หมิงเป่าจูกำลังจะกล่าวเปิดงาน ก็มีเสียงกลองและฆ้องดังขึ้นจากท้ายถนน กลบเสียงของนางจนมิด

        “พี่หญิง ท่านดู!” หมิงเป่าอวี้ชี้ไปที่ปลายถนนพร้อมกับอุทานออกมา

        หมิงเป่าจูรู้สึกประหลาดใจ จึงชะโงกหน้าออกไปดู พร้อมกับชาวบ้านที่พากันหันไปมองเช่นกัน

        บริเวณท้ายถนนปรากฏขบวนเชิดสิงโตแถวยาวเหยียด สิงโตสามตัวแยกเขี้ยวขยับกรงเล็บ ดูโอหังลำพองน่าเกรงขาม

        “มีเชิดสิงโต!” หมิงเป่าอวี้เอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

        หมิงเป่าจูหันไปมองหลี่ไหวฺอวี้ เห็นเขายืนอมยิ้ม ยักคิ้วให้นางอย่างภาคภูมิใจราวกับกำลังวอนขอคำชม

        ไม่นึกเลยว่าเขาจะจ้างคณะเชิดสิงโตมาด้วย

        นางยังคิดอยู่ว่าอะไรจะบังเอิญเช่นนี้ ที่แท้ก็...

        “ไม่เลวใช่หรือไม่” หลี่ไหวฺอวี้ถามพลางกอดอกพิงประตู

        ไหนๆ เปิดร้านทั้งที ก็ต้องครึกครื้น ดึงดูดความสนใจของผู้คนมากหน่อย แค่จุดประทัดสองเส้น คงไม่สามารถเรียกแขกได้มากนัก

        เช่นนี้ย่อมดีกว่ามาก โอกาสอันเป็นมงคลเช่นนี้ ย่อมต้องให้ยิ่งใหญ่เอิกเกริก

        “ก็ไม่เลว” หมิงเป่าจูพยักหน้า ก่อนจะเลิกคิ้วถามเขา “เสียเงินไปเท่าไรล่ะ”

        หลี่ไหวฺอวี้ “...”

        นี่มันใช่เวลาคิดเล็กคิดน้อยเรื่องเงินหรือไม่ ไยไม่ดูบรรยากาศว่าสนุกสนานครื้นเครงเพียงใด

        ใช่ว่าชาวบ้านจะได้ดูการแสดงเชิดสิงโตขบวนใหญ่เช่นนี้บ่อยๆ เว้นแต่จะเป็นเทศกาลยิ่งใหญ่หรือไม่ก็งานฉลองวันเกิดของตระกูลมั่งมี

        หลี่ไหวฺอวี้ไม่ตอบ หมิงเป่าจูถลึงตาใส่เขาปราดหนึ่งแต่ก็มิได้ถือสาหาความ ยอมรับว่าดูดีมากจริงๆ

        เด็กๆ บนท้องถนนต่างตื่นเต้นสนุกสนานไปกับเสียงฆ้องกลองที่ดังกระหึ่ม จับมือกันวิ่งไปรอบๆ

        แม้แต่หมิงเป่าอวี้กับหลี่อวิ๋นเองยังละสายตาไปจากการแสดงไม่ได้ ใบหน้าของทุกคนกลาดเกลื่อนไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข

        หัวสิงโตตัวนำกระโดดขึ้นไปเหยียบไหล่ของคนที่อยู่ด้านหลัง หมิงเป่าจูอดไม่ได้ที่จะปรบมือให้ ศิลปะการแสดงพื้นบ้านช่างน่าทึ่งยิ่งนัก

        หัวสิงห์ขยับไปมา ดวงตาก็กะพริบปริบๆ ตามอย่างมีชีวิตชีวา ดูราวกับเป็นสิงโตจริงๆ ทำท่าน่าเอ็นดูแกมประจบสอพลอ

        หัวสิงโตผงกศีรษะขึ้นลงสองครั้ง ก่อนเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าหมิงเป่าจู

        ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียง “พึ่บ” ปากสิงโตอ้ากว้าง พ่นม้วนกระดาษผืนยาวออกมา บนนั้นเขียนอักษรสี่ตัว ‘เมี่ยว-โส่ว-เหริน-ซิน[1] หัตถ์เทวดาผู้เกื้อการุณย์’ 

        หมิงเป่าจูอดไม่ได้ที่จะหันไปมองหลี่ไหวฺอวี้อีกครั้ง แต่คราวนี้เขากลับไม่มองนาง

        เขาช่างมีน้ำใจ ไม่ใช่แสดงความยินดีที่เปิดร้านใหม่ แต่เป็น “หัตถ์เทวดาผู้เกื้อการุณย์” หมิงเป่าจูปลาบปลื้มใจยิ่ง

        การแสดงเชิดสิงโตปลุกเร้าอารมณ์ของผู้คนจนถึงขีดสุด พวกเขาไม่เคยเห็นร้านใดทุ่มทุนจ้างคณะเชิดสิงโตมาสร้างความครึกครื้นในวันเปิดกิจการมาก่อน

        การแสดงเชิดสิงโตดำเนินไปหนึ่งเค่อ[2] จึงจะสิ้นสุดลง แต่ความตราตรึงก็ยังอยู่ในใจของทุกคนมิสร่างซา

        หมิงเป่าจูฉวยโอกาสนี้ประกาศเสียงดังว่า “หมิงเฉ่าถังเปิดทำการแล้ว! ผู้ใดได้รับใบปลิววันนี้สามารถมาตรวจรักษาโดยไม่เสียค่าตรวจวินิจฉัย!”

        “เชิญทางนี้ขอรับ!” หมิงเป่าอวี้รีบช่วยตะโกนเรียกอีกแรง

        แต่สถานการณ์กลับไม่เป็นดังคาด ภาพที่ผู้คนเบียดเสียดกันเข้ามาจนแน่นขนัดมิได้เกิดขึ้น ชาวบ้านต่างก็ยังคงยืนมุงดูอยู่พักใหญ่ แต่ไม่มีใครก้าวเข้ามาสักคน

        “หากเจ็บป่วยไม่สบาย ก็เชิญเข้ามาตรวจได้เลย วิชาแพทย์ของเป่าจูยอดเยี่ยมมาก!”

        หลี่อวิ๋นเห็นว่าไม่มีใครเข้ามา จึงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวพร้อมกับตะโกนเชิญชวน แต่ก็ยังคงไม่มีใครขยับ

        ทุกคนต่างเอาแต่มอง เพราะไม่เคยเห็นหมอหญิงมาก่อน หมิงเป่าจูได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์เบาๆ มาจากฝูงชน

        “จะไหวหรือ”

        “ใครจะไปรู้ นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นสตรีออกมาตรวจรักษาโรค ช่างไม่รู้จักยางอายเอาเสียเลย!”

        “อายุน้อยแค่นี้ อะไรดีๆ ไม่เป็น กลับมาเป็นหมอ เป็นสตรีแท้ๆ ต้องมาใกล้ชิดแตะเนื้อต้องตัวบุรุษมากมาย ต่อไปใครจะกล้าแต่งงานกับนาง!”

        ไม่รู้ว่าใครเป็นคนเริ่มชี้ชวนพูดจาเหลวไหลเรื่องความบริสุทธิ์ของสตรี คนอื่นๆต่างพากันพยักหน้าเห็นด้วย ชี้หน้าตำหนิหมิงเป่าจู

        หมิงเป่าจูขมวดคิ้ว สถานการณ์ช่างแตกต่างจากที่ประเมินไว้โดยสิ้นเชิง

        หลี่ไหวฺอวี้ยืนอยู่ข้างๆ ย่อมได้ยินถ้อยคำหยาบคายเหล่านั้นอย่างชัดเจน สีหน้าเริ่มบึ้งตึง ขณะตั้งท่าจะก้าวออกไป กลับถูกหมิงเป่าจูคว้าแขนไว้เสียก่อน

        หมิงเป่าจูหันไปส่ายหน้า บอกเป็นนัยว่าอย่าได้ทำอะไรวู่วาม นางรู้พิษสงของฝีปากเขาดี หากเพิ่งเปิดร้านก็มีปากเสียงกับชาวบ้าน ชื่อเสียงของหมิงเฉ่าถังก็คงยากจะดีได้

        ยังไม่ทันที่หมิงเป่าจูจะเอ่ยปากห้าม ท่ามกลางฝูงชนก็มีสองคนเดินออกมา หมิงเป่าจูเห็นแล้วก็จำได้ทันทีว่าคือป้าหลี่กับอู๋ซิ่วไฉ

        “ท่านป้าหลี่!” หมิงเป่าจูรีบเข้าไปประคอง

        “แม่นางหมิง”

        ป้าหลี่ตบหลังมือของหมิงเป่าจูเบาๆ อู๋ซิ่วไฉอยู่ด้านข้าง ผงกศีรษะทักทายหมิงเป่าจู

เชิงอรรถ

[1] 妙手仁心 (miàoshǒu-rénxīn) มือเทวดา หมายถึง หมอที่มีฝีมือเยี่ยมยอด มีเมตตาช่วยเหลือผู้คน

[2] เค่อ ในที่นี้หมายถึง หนึ่งชั่วยาม