เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในเช้าวันอากาศอุ่นจัด
หญิงลุกขึ้นควานมือหา
ปลายสายคือเสียงแม่
> “ลูก…หนูทำแบบนี้กับชื่อเสียงครอบครัวไม่ได้นะ”
“มีเซ็กส์กับคนที่ช่วยชีวิตตัวเอง แล้วเอาเื่นั้นมาโพสต์เปิดเผยขนาดนี้?”
หญิงนั่งนิ่ง
รอยจูบบนคอยังแดงจาง ๆ
แต่ในใจเธอไม่สั่นอีกแล้ว
> “แม่คะ…หนูไม่ได้ ‘ให้’ เขาเพราะเขาช่วยชีวิตหนู
หนู ‘เลือก’ เขา
ด้วยสติของผู้หญิงคนหนึ่ง ที่ยืนอยู่ในกองเพลิงมาก่อน
และรู้ว่า…ใครกันแน่ที่ไม่ทิ้งหนูไว้ข้างหลัง”
เสียงปลายสายเงียบ
ก่อนจะวางสายไปโดยไม่มีคำลา
เธอเดินกลับเข้ามาในห้อง
คิรินเพิ่งอาบน้ำเสร็จ
ผ้าขนหนูพันสะโพก หยดน้ำเกาะตามหน้าอกแน่นจนเห็นเส้นเื
เขาหันมามองเธอ
รอยยิ้มเบา ๆ ที่เธอไม่เคยเห็นบนหน้าผู้ชายคนไหนมาก่อน
> “หมดแรงยัง…”
เขาถามขำ ๆ ขณะเดินเข้ามากอดจากด้านหลัง
เธอซบไหล่เขา สูดกลิ่นสบู่และไอน้ำอุ่นจากตัวเขา
> “เมื่อคืนแทบตาย…แต่ตื่นมากลับรู้สึกว่าตัวเองหายดี”
เขาหัวเราะเบา ๆ แล้วกระซิบ
> “งั้นคืนนี้จะขอ ‘รักษา’ ซ้ำอีกรอบ”
เขาพาเธอออกไปเดินตลาดเช้า
มือจับมือแน่น
เธอใส่แค่เสื้อยืดตัวใหญ่ของเขา กับกางเกงขาสั้น
ไม่มีเมคอัพ ไม่มีภาพลักษณ์ลูกคุณหนู
มีแค่หญิงสาวธรรมดาคนหนึ่ง…ที่กำลังยิ้มให้ผู้ชายที่เดินข้าง ๆ
แต่สายตาบางคู่ก็ยังมอง
เสียงซุบซิบยังดังแ่
> “นั่นไง...ผู้หญิงคนนั้น ที่ตกเป็ข่าวกับเ้าหน้าที่ดับเพลิง”
“ดูต่ำไปเลยเนอะ อยู่กับผู้ชายห้องเช่า…”
เธอไม่ได้หันไปมอง
แต่เขาหยุดเดิน
หันมาสบตาเธอ แล้วพูดเสียงหนักแน่น
> “ไม่ต้องพิสูจน์อะไรให้ใครทั้งนั้น
พิสูจน์แค่กับผม…ว่าใจคุณยังเลือกผมทุกวันก็พอ”
เธอกระชับมือเขาแน่นขึ้น
ดึงเขาให้เดินต่อ
และในใจเธอ…ไม่มีไฟคำพูดไหนเผาเธอได้อีกแล้ว
เพราะไฟเดียวที่เธอยอมให้แผดเผา
คือไฟจากอ้อมแขนของเขา
เช้าวันใหม่
เธอตื่นขึ้นก่อน
เสียงหายใจของเขายังสม่ำเสมอ แขนข้างหนึ่งกอดเธอไว้
มือใหญ่ที่วางบนเอวเธอแน่นพอจะรู้ว่า
เมื่อคืนเขาไม่ได้มีเซ็กส์กับเธอ — แต่เขารักเธอด้วยร่างกายทุกส่วน
เธอยกมือขึ้นจับมือเขา
หลับตาแนบกับอกเขาช้า ๆ
ไม่พูดอะไรนานหลายนาที
แต่แล้วเสียงเขาก็กระซิบขึ้นมาในความเงียบ
> “วันนี้ไม่ต้องลุกเร็วก็ได้นะ…ผมอยู่ตรงนี้ทั้งวัน”
เธอหัวเราะเบา ๆ
ไม่ใช่เพราะขำ
แต่เพราะใจมันเบาเหมือนได้ทิ้งของหนัก ๆ ที่แบกไว้ทั้งชีวิตลงแล้ว
> “อยู่ตรงนี้ทั้งวัน…แล้วอยู่ตลอดไปได้ไหม”
เขาไม่ตอบ
แค่กอดเธอแน่นขึ้น
บ่ายวันนั้น
เธอไปนั่งเงียบ ๆ ในลานหลังสถานีดับเพลิง
ตรงจุดที่เขาเคยยืนสัมภาษณ์สื่อ
ตรงจุดที่เขาบอกว่า
> "เธอไม่ใช่คนที่ผมช่วย แล้วจากไป"
เธอเขียนข้อความสั้น ๆ ลงในสมุดโน้ต
> “ฉันไม่ได้รอดจากไฟ เพื่อกลับไปอยู่ในโลกเดิมอีก
ฉันรอดออกมา…เพื่อเจอเขา
และวันนี้ ฉันคือไฟของเขา
ร้อนแรงพอที่จะทำให้เขาไม่ต้องหนาวอีก
หนึ่งปีต่อมา
บ้านไม้หลังเล็ก ๆ ยังอยู่
ลานหน้าบ้านมีจักรยานสองคัน
มีเสื้อยูนิฟอร์มตากข้างหลังบ้าน
และมีเสียงหัวเราะตอนทำกับข้าวในครัวทุกเช้า
บางคืน…ยังมีเสียงกระแทกเตียง
เสียงครางที่คงไม่มีวันเบาลง
แต่ไม่ได้เกิดจากความเร่าร้อนเพียงอย่างเดียว
เพราะมันมี ความผูกพัน…ที่แน่นขึ้นทุกครั้งที่กอดกัน
ไม่มีทะเบียนสมรส
ไม่มีงานแต่งใหญ่
ไม่มีแหวนเพชร
มีแค่ “หัวใจของผู้หญิงที่กลายเป็บ้านของผู้ชายคนหนึ่ง”
และ “อ้อมแขนของผู้ชายที่ดับไฟให้เธอได้…แม้ทั้งโลกจะจุดมันขึ้นอีกครั้งก็ตาม”
จบบริบูรณ์
5K
