เมื่อรู้สึกตัวซีนจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้น คิ้วงามทั้งสองข้างขมวดเข้าหากันเมื่อพบความมืดตรงหน้า
“ที่นี่คือที่ไหน?” เสียงหวานพึมพำกับตน ก่อนจะหันมามองบานกระจกที่อยู่ด้านข้างเธอมองสำรวจกายของตนก่อนแสงสว่างจะปรากฏขึ้นด้านข้างพร้อมกับห้องสีดำที่ปรับเปลี่ยนกลายเป็ห้องแต่งตัวอันหรูหรา ร่างบางเ้าของเรือนผมและดวงตาสีชมพูก้าวมาจากด้านหลังท่ามกลางความว่างเปล่าทันทีที่เธอเห็นใบหน้าของผู้เล่นก็ถึงกับชะงักค้างตกตะลึงในความงามก่อนจะเรียกสติและกลับมาทำตามหน้าที่
“สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับสู่ลิงก์เอจออนไลน์ดิฉันเป็เ้าหน้าที่ผู้ดูแลในเื่การสร้างตัวละคร ไม่ทราบว่าผู้เล่น้าเปลี่ยนแปลงรูปลักษณ์ตัวละครไหมคะ?”NPCสาวถามด้วยรอยยิ้ม ซีนจึงต้องนิ่งคิดกับคำพูดของเธอ
“เปลี่ยนแปลง? ยังไงเล่า?” เธอถามกลับด้วยความไม่เข้าใจ NPCสาวขมวดคิ้วกับสำเนียงที่ไม่รื่นหูก่อนผายมือทางกระจก พร้อมกับรูปลักษณ์ของซีนที่เปลี่ยนไปมาเรื่อยๆ จนเธอตกตะลึงมาอีกแล้วพวกเบียว
เ้าหน้าที่สาวนึกบ่นในใจก่อนจะกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มและทำตามหน้าที่ “ผู้เล่นสามารถเปลี่ยนแปลงรูปลักษณ์ได้ตามที่้าเช่นทรงผมรูปร่าง เพศ หรืออัตลักษณ์ต่างๆ แต่ไม่สามารถเปลี่ยนหน้าตาได้ค่ะ และการสร้างตัวละครของสามารถสร้างได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้นโปรดระวังในการเลือกด้วยค่ะ” ดวงตาของเอาซีนแพรวพราวทันทีที่ได้ยินสิ่งที่เธออธิบาย
“เปลี่ยนเพศได้ด้วยหรือ?!” เธอถาม อีกฝ่ายจึงพยักหน้าเพื่อยืนยันคำพูดของตน
“ค่ะ การเปลี่ยนเพศสามารถกระทำได้”เ้าหน้าที่ยืนยัน ซีนจึงถามต่อทันที
“เช่นนั้นช่วยเปลี่ยนข้าเป็บุรุษได้หรือไม่?” ซีนถามด้วยความหวัง
“ระบบจะทำการเปลี่ยนเพศเดี๋ยวนี้ค่ะ”เธอยื่นมือไปพิมพ์บางสิ่งด้านข้างพร้อมกับรูปร่างของซีนที่เปลี่ยนไปใบหน้าหวานเริ่มคมขึ้น ทรวดทรงที่เคยมีหายไปพร้อมกับส่วนสูงที่เพิ่มขึ้นเส้นผมที่เคยยาวจรดเอวหดสั้นประลำคอภาพลักษณ์ที่เปลี่ยนไปทำให้ซีนต้องหันมามองกระจกและอุทานออกมาด้วยความใ
“เปลี่ยนไปจริงด้วย!”แม้แต่เสียงก็เหมือนกับโซลและซีโร่เลยไม่มีผิดเพี้ยน ซีนยิ้มร่าหมุนตัวและส่องกระจก
“คุณลูกค้า้าจะเปลี่ยนอะไรเพิ่มไหมคะ?” เ้าหน้าที่สาวถามด้วยน้ำเสียงสุภาพ ซีนฉีกยิ้มให้กับเธอโดยไม่ได้รู้เลยว่าความหล่อเหลาราวกับรูปสลักของเขาทำให้หัวใจของเ้าหน้าที่เต้นแรง
“ไม่มีแล้วล่ะ!” เมื่อได้ยินดังนั้นเ้าหน้าที่สาวจึงกระแอมกระไอเล็กน้อยก่อนจะกลับมาทำหน้าที่
“ไม่ทราบว่าผู้เล่น้าใช้ชื่อในเกมว่าอะไรคะ?”คำถามที่ตามมาทำให้ซีนต้องนิ่งคิดทันที
“ซิลเอริค เป็ชื่อนี้แล้วกัน” ชื่อซินเอน่าดูจะเป็ผู้หญิงไปสินะ เ้าหน้าที่สาวกรอกข้อมูลลงไปและกดยืนยันทันทีที่ไม่พบว่าชื่อนี้ไม่ซ้ำกับใคร
“ระบบภายในเกมถูกตั้งค่าให้สั่งการด้วยเสียงหน้าจอต่างๆ คุณสามารถตั้งระบบได้อย่างอิสระ หากมีข้อสงสัยสามารถสอบถามดิฉันหรือที่ศูนย์บริการผู้เล่นสำนักงานNPCภายในเกมได้เลยนะคะ ไม่ทราบว่าตอนนี้ผู้เล่นมีข้อสงสัยใดๆ ไหมคะ” เ้าหน้าที่สาวถามด้วยรอยยิ้มอีกครั้ง ซีนส่ายหน้า
“ไม่มีๆ” สิ้นเสียงพื้นที่เคยยืนอยู่หายจึงไปพร้อมกับเ้าหน้าที่สาวที่โค้งตัวลง
“ยินดีต้อนรับเข้าสู่LinkAge Online ขอให้ท่านสนุกไปกับโลกที่ซ่อนเร้นค่ะ”
“เฮ้ยย”
ตุบ!
ร่างหนาที่หล่นลงมาจากฟ้าสู่พื้นดินต้องลูบก้นตัวเองทันทีกับความเจ็บเล็กน้อยที่แล่นเข้ามาก่อนเขาจะค่อยๆ ลุกขึ้นด้วยความเ็ป
“โอ้ยเจ็บบ! บ้าไปแล้วหรือไงทำไมถึงส่งมาเช่นนี้!” ซีนร้อง ก่อนจะหันไปมองไปรอบๆ เมืองงั้นหรือ? เหตุใดจึงไม่มีคนเลย?เขาคิด แล้วเดินไปนั่งเก้าอี้หินใกล้ๆ
“หน้าต่างระบบ” เสียงทุ้มหวานเอ่ยพร้อมหน้าต่างสีน้ำเงินโปร่งใสจะปรากฏขึ้น
ชื่อตัวละคร: ซิลเอริค เผ่า:NONE อาชีพ: NONE กิลล์: NONE เลเวล: 1
ฉายา: NONE
ค่าสถานะ
ATK(พลังโจมตีทางกายภาพ) : 486
DEF(พลังป้องกัน) :450
VIT(เื) : 450
AGI(ความเร็วทางกายภาพ) : 582
TAL(พลังโจมตีทางเวทมนตร์) : 470
INT(ความเร็วทางเวทมนตร์) : 540
CHA(ระยะเวลาการติดสถานะ) : 150
LCK(โชค) : 60
สัตว์ภายใต้พันธะสัญญา: NONE
“ให้ตายสิ ดวงข้านี่ย่ำแย่จริงๆ สินะ” ซิลเอริคย่นปาก ก่อนเสียงทุ้มจะดังขึ้นจากด้านข้าง
“โซล? เ้าคือโซลใช่หรือไม่?” ซีนหันหน้าไปทางต้นเสียง ก่อนจะพบเ้าของใบหน้าที่เหมือนกับเขากำลังวิ่งเข้ามาใกล้ๆ
หากเรียกข้าว่าโซล เช่นนั้นต้องเป็ซีโร่แน่
“ไง ซีโร่” เขาฉีกยิ้มเ้าเล่ห์เดิมคิดว่าเกมจะส่งพวกเขาไปคนล่ะเมืองเสียอีก
“ทำไมท่าทางเ้าดูแปลกไป” ซีโร่ระแวงและวิเคราะห์อีกฝ่าย ยิ่งทำให้รอยยิ้มเ้าเล่ห์ของซิลเอริคเด่นชัดกว่าเคยก่อนเสียงที่คุ้นหูอีกเสียงจะดังจากด้านหลังทำให้ซีโร่ชะงักและหันไปมองช้าๆ
“ซีโร่!” บุคคลที่มีใบหน้าและรูปร่างเหมือนพวกเขาราวกับถอดออกจากพิมพ์เดียวกันกำลังวิ่งมาดวงตาของซีโร่เบิกโพลงอย่างตื่นตระหนก เขาหันไปมาระหว่างผู้มาใหม่กับชายที่นั่งยิ้มอยู่
“ย...อย่าบอกนะว่า...” น้ำเสียงตะกุกตะกัก นิ้วเรียวที่ชี้ไปที่หน้าของซิลเอริค ชายผู้มาใหม่เมื่อเห็นร่างที่เหมือนกับเขาราวกับร่างแยกก็ถึงกับตื่นตระหนกไม่แพ้กัน
“ห..เหตุ..เหตุใดซีโร่จึงมีสองคน?” โซลหน้าถอดสี ทำให้เ้าของชื่อต้องแย้งลั่น
“จะบ้าหรือซีโร่มันข้า!” ซีโร่โวยวายลั่นแล้วชี้มาที่ตัวเอง ทำให้เขาต้องหันขวับไปทางร่างอีกร่างหนึ่งที่เหมือนพวกตนราวกับแกะ
“เช่นนั้นนี่ก็...” มือของโซลเริ่มสั่นทันทีที่ชี้ไปยังชายอีกคน
“ซีน!” ทั้งคู่ประสานเสียงออกมาลั่นอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองซิลเอริคฉีกยิ้มแป้นพอใจกับท่าทีของทั้งสอง
เ้าเด็กแสบป่วนประสาทพวกเขาอีกแล้ว!
“ถ..ถ...ถ...ถูกต้องนะครับบ” ซีนขยิบตาหน้าระรื่น ท่าทางไม่สำนึกของเขายิ่งทำให้สองพี่ชายกุมขมับ
“ประสาทกิน! เ้าคิดยังไงถึงเปลี่ยนเพศกัน” ซีโร่แหกปากอย่างเหลือทน ต่างจากเ้าตัวที่ยักไหล่ไม่ใส่ใจ
“พวกเ้าก็พูดได้สิในเมื่อพวกเ้าไม่ได้เกิดมาเป็ข้าเ้ารู้ไหมสายตาผู้ชายที่มองข้าดุจไฮยีน่ามันน่ารำคาญแค่ไหน ด้วยฉายาอเมทิสต์แห่งราชอาณาจักรกับตำแหน่งบุตรีเพียงคนเดียวของตระกูลดยุคซินทีเรียมันทำให้ข้าต้องวางตัวให้สมฐานะตลอดเวลาน่ารำคาญๆๆๆ ข้าเองก็อยากโลดแล่นอยากเป็อิสระแบบพวกเ้าบ้างนี่ พวกเ้าว่าไง?ข้าเหมือนพวกเ้าหรือไม่” เขาะโขึ้นหมุนตัวให้พี่ทั้งสองดู เหตุผลที่กล่าวมาทำให้พี่ชายทั้งสองเถียงไม่ออกพวกเขาเข้าใจดีว่าซีนต้องมีชีวิตอยู่เยี่ยงไรในตำแหน่งนั้น
“เหมือน..เหมือนจนพวกข้าอยากร้องไห้” โซลใช้สองมือกุมหน้าตนก่อนจะนึกได้ว่าตอนนี้พวกเขาเหมือนกันจนหาข้อแตกต่างไม่ได้
แล้วจะแยกกันยังไงล่ะทีนี้!
“ยังไงก็เถอะ ข้าจะไปที่ป่าพวกเ้าจะมาด้วยกันไหม?” ซิลเอริคเหยียดกายและกล่าวชักชวน
“ไม่ล่ะ ข้าว่าจะไปอาคารผู้เล่นก่อน” โซลปฏิเสธในขณะที่น้องทั้งสองกลอกตาราวกับรู้อยู่แล้วว่าจะเป็เช่นนี้
เ้าจะพักเื่เก็บข้อมูลไม่ได้เลยหรือ?
“ถ้าโซลไม่ไปข้าไปเองอยากจะรู้เหมือนกันว่าสิ่งที่พวกมนุษย์สร้างขึ้นมามันจะเหมือนจริงแค่ไหน” ซีโร่เหยียดแขน เขาไม่ได้รู้สึกคึกคักเช่นนี้มาหลายร้อยปีแล้ว
หลังจากเพิ่มรายชื่อเพื่อนกันเรียบร้อย ซีนจึงรู้ว่าพี่ชายทั้งสองใช้ชื่อจริงในการเล่นเกมขณะกำลังล่ำลาโซลไม่วายส่งจิตสังหารให้ซีโร่เป็การเตือนเขาให้ดูแลน้องสาวให้ดี ซีโร่ต้องแยกเขี้ยวขู่นึกโมโหกับอีกฝ่ายตลอดห้าร้อยปีที่ผ่านมาส่วนมากก็เป็เขานี่แหละที่ช่วยกำจัดตัวน่ารำคาญที่เข้ามายุ่งกับน้องสาว
เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรน่ากังวล โซลจึงเดินตามแผนที่ไปยังอาคารผู้เล่นต่างจากซีนและซีโร่ที่เริ่มเดินออกจากเมืองมุ่งหน้าเข้าสู่ป่า
“ในกระเป๋ามีเพียงดาบพื้นฐานกับเงินสองหมื่นเพการ์” ซีนตรวจสอบคลังของตนขณะเดินทางตามป้ายบอกทาง เมื่อเข้าสู่ตัวเมืองผู้คนจึงเริ่มพลุกพล่านพวกเขาไม่ได้รู้สึกแม้แต่น้อยว่าพวกตนโดดเด่นเพียงใด ไม่สิ ต้องเรียกว่าพวกเขาชินชากับสายตาเหล่านี้มากกว่าใบหน้าคมเข้มราวกับรูปสลักน่าหลงไหล ผิวขาวผ่องเรียบเนียนดูโดดเด่น ดวงตาสีม่วงประกายแดงที่คมกริบเส้นสีม่วงสั้นประบ่านั่นช่างดูลึกลับน่าค้นหา ยิ่งเมื่อใบหน้าอันงดงามนั้นมิไม่ได้มีเพียงคนเดียวยิ่งทำให้ทุกคนละสายตาไม่ได้ โดยเฉพาะแขนแกร่งของชายด้านซ้ายที่กำลังโอบคอแฝดตน
“ว่าแต่ค่าสเตตัสของเ้าเป็เช่นไรบ้าง” ซีโร่ถามขณะกำลังกอดคอน้องตน
“ไม่ไหวเลย ค่าCHA LCKเละเทะมาก ชีวิตข้าคงไม่มีดวงจริงๆ แล้วเ้าล่ะ” ซิลเอริคถอนหายใจแล้วส่ายหน้า ..คงเพราะเธอไม่ชอบเวทสายคำสาปเท่าไรทำให้CHAเธอมีสภาพเช่นนี้
“INT ข้าไม่ไหวแค่อย่างเดียว แต่ก็นะเ้าไปไหนก็มีแต่เื่ซวยไม่แปลกหากดวงเ้าจักมิมี ฮ่าๆๆ” ซีโร่หัวเราะร่ากับหน้าตาบูดบึ้งของน้องสาวในร่างชายก่อนแรงดึงจากด้านหลังจะทำให้เขาหยุดเดินและซิลเอริคต้องหยุดเดิน เมื่อหันไปมองจึงพบสาวน้อยผมสีน้ำตาลอ่อนยาวเป็ลอนสวยกำลังยืนอยู่ด้านหลังในมือของเธอมีชายเสื้อของซีโร่อยู่ ดวงตาสีดำช้อนตามองพวกเขาด้วยท่าทางออดอ้อน จนซีนอดไม่ได้ที่จะเปรียบเทียบเธอกับตุ๊กตา แต่แล้วดวงตาของเขาก็เหลือบลงไปเห็นอกนูนที่เธอมีแต่เขาไม่มี!
“ข..ขอโทษนะคะคือฉันเห็นว่าพวกคุณใส่ชุดผู้เล่นมือใหม่ คิดว่าคงเพิ่งเล่นใช่ไหมคะ? ให้ฉันช่วยนำทางหรือช่วยพาเวลให้ไหมค่ะ?” เธอบิดตัวไปมาด้วยความเขินอายแต่ชายทั้งสองมีหรือจะสนใจ
“พวกข้าไม่อยากพึ่งคนอื่นน่ะ ขอตัวนะ” ซิลเอริคตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพและเดินผ่านเธอไป ทว่าเขากลับโดนหญิงสาวคว้าแขนเพื่อรั้งไว้
“ไม่เป็ไรค่ะ! พอดีฉันกำลังว่างแล้วก็เต็มใจช่วยด้วย” มือบางที่คล้องแขนเนื้อกายที่แนบชิดน้องสาวของเขา ทำให้อาการหวงน้องของซีโร่กำเริบขึ้น
“นี่เ้าไม่ได้ยินหรือต้องให้ข้าพูดแรงๆ ไสหัวไป!” ซีโร่ตวาด เขากระชากแขนเธอออกจากซิลเอริค และดึงเขาออกจากตรงนั้นโดยไม่สนใจเสียงกรีดร้องด้านหลังแม้แต่น้อย
“เ้าไม่เห็นต้องตวาดเช่นนั้นเลยนี่” ซีนตำหนิ ซีโร่ตวัดสายตามามองเธอและแยกเขี้ยว
“ก็มันน่ารำคาญ เ้าบอกเ้าเบื่อบุรุษที่เข้าหาเ้าข้าก็เบื่อสตรีที่เข้าหาพวกข้าเยี่ยงนี้เหมือนกันไม่ว่ามนุษย์หรือปีศาจก็ไม่ต่างกันเลย” เขาบ่นอุบและทำท่าล้อเลียนซิลเอริคถอนหายใจแม้จะขบขันในท่าทางของเขา
“ยังไงเสียอีกฝ่ายก็เป็สตรีนะ เ้าก็อ่อนโยนหน่อยสิ” เมื่อโดนน้องสาวตนเอ็ดอีกครั้ง ซีโร่ยิ่งเบ้ปากไม่ชอบใจ
“เ้าก็รู้ว่าสตรีที่ข้ายอมโอนอ่อนด้วยก็มีแต่เ้านอกนั้นข้าไม่สนหรอก!” เขาย่นจมูก หากนับบุรุษด้วยคนที่เขายอมก็มีเพียงสายเืตระกูลซินทีเรียเท่านั้น
“ก็ข้าเป็น้องเล็กนี่ ลองเ้าไม่ยอมดูสิท่านพี่เซสเอาเ้าตายแน่!” ซิลเอริคขู่ด้วยรอยยิ้ม บทสนทนาโต้เถียงดำเนินต่อไปเรื่อยๆจนกระทั่งถึงที่หมาย
แผละ..
พลันัันิ่มหนึบแหยะเกิดขึ้นที่เท้าข้างหนึ่งของซิลเอริคเพราะเ้าตัวมัวแต่เดินสนทนาไม่มองเส้นทางเมื่อเขาก้มดูก็ถึงกับขนลุกซู่ขึ้นทันที
‘ผู้เล่นซิลเอริคสังหารสไลม์Lv.1 ได้รับค่าประสบการณ์50 ได้รับเงิน5 เพการ์ ’
“กรี๊ดดด สไลม์! ไม่เอาๆๆท่านพี่ช่วยข้าด้วยย” ซิลเอริคแหกปากร้องโวยวายแล้วหันไปะโกอดพี่ชายตนแน่น
“เดี๋ยวๆ ใจเย็นสิ! เ้าอย่ามาแหกปากกรี๊ดในร่างบุรุษได้ไหม” ซีโร่โวยวายขณะพยายามทรงตัวเนื่องจากร่างของซิลเอริคตอนนี้มีขนาดเท่ากับเขา
“เ้าจะไม่ให้ข้ากรี๊ดได้ยังไง สไลม์เลยนะ สไลม์!!!” เขายังไม่หยุดร้อง แต่กลับยิ่งแหกปากโวยวาย
“เ้าหยุดร้องแล้วหันมามองก่อนสิ สไลม์นี่มันตายไปั้แ่ตอนที่เ้าเหยียบแล้ว!” ซีโร่ชี้ให้เธอดู ทำให้อีกฝ่ายค่อยๆ หันกลับไปมองก่อนจะพบร่างของสไลม์ที่สลายกลายเป็ละออง สร้างความฉงนให้เขาไม่น้อย
“เห็นไหมว่ามันตายแล้ว” ซีโร่ถอนหายใจ ในขณะที่อีกฝ่ายยอมปล่อยร่างเขาให้เป็อิสระซิลเอริคเดินไปดูสไลม์พวกนั้น ก่อนจะพบว่าหลอดเืเหนือตัวมันน้อยจนน่าใ
“เหตุใดสไลม์พวกนี้จึงอ่อนแอนัก? ไม่เห็นเหมือนที่มิติปีศาจเลย” เขาชี้ไปที่อสูรเ่าั้ปกติแล้วสไลม์ในมิติปีศาจถือเป็อสูรร้ายยิ่งกว่าั เนื่องจากมันมีลักษณะเป็ของเหลวหยุ่นๆเหนียวๆ ไม่เป็รูปร่าง แถมยังมีท่าพิสดารหลากหลายท่า
“สงสัยพวกมนุษย์คงคิดว่าสไลม์อ่อนแอกระมัง?” ซีโร่สันนิษฐาน แล้วหันไปเตะสไลม์ใกล้ๆ ทันที
‘ผู้เล่นเซโรริสสังหารสไลม์Lv.01 ได้รับค่าประสบการณ์10 ได้รับเงิน 5 เพการ์’
“หึๆ อย่างนี้ต้องล้างแค้น!” ว่าแล้วดวงตาสีม่วงอมแดงของเขาก็ต้องเป็ประกายขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ก่อนที่พวกเขาจะเริ่มไล่เตะสไลม์แข่งกัน
‘ผู้เล่นซิลเอริคสังหารสไลม์Lv.01 ได้รับค่าประสบการณ์10 ได้รับเงิน 5 เพการ์’
‘ผู้เล่นเซโรริสสังหารสไลม์Lv.01 ได้รับค่าประสบการณ์10 ได้รับเงิน 5 เพการ์’
‘ผู้เล่นซิลเอริคสังหารสไลม์Lv.01 ได้รับค่าประสบการณ์10 ได้รับเงิน 5 เพการ์’
‘ผู้เล่นเซโรริสสังหารสไลม์Lv.01 ได้รับค่าประสบกา....’
ผ่านไปพักใหญ่ทั้งคู่ก็มานั่งหอบอยู่ใต้ต้นไม้ พร้อมกับเสียงที่ดังขึ้นในหัว ‘ผู้เล่นซิลเอริค/ซีโรริส ได้เลื่อนขั้นเป็เลเวล 02...03...04...05 ’
“เป็ไงล่ะ ข้าสังหารมันได้ร่วมสองร้อยตัวเชียวนะ!” ซิลเอริคยืดอกด้วยความภาคภูมิใจ ก่อนจะเปิดหน้าต่างขึ้นมาดูค่าพลังตน
“เสียใจด้วยน้องรัก ข้าได้สองร้อยเอ็ดตัว ฮ่าๆๆๆชนะแบบใสๆ” ซีโร่หัวเราะ เมื่อเห็นใบหน้าภาคภูมิใจที่ปลี่ยนเป็บึ้งตึง
“ให้มันได้อย่างนี้สิ ตัวเดียวเนี่ยนะ?” เขาถอนหายใจ ก่อนจะเอนกายลงแล้วหลับตาลงฟื้นฟูความเหนื่อยล้า ต่างจากซีโร่ที่เอาแต่มองร่างของสไลม์ที่กลายเป็ละอองแสงด้วยท่าทางเยาะเย้ย
“นี่ ข้าว่าเราไปล่าอะไรที่ได้ใช้แรงเยอะกว่านี้ดีไหม? อย่างนี้ข้ารู้สึกมันน่าเบื่อเกินไป” ซีโร่เสนอ
“อืม นั่งพักสักครู่ แล้วค่อยเข้าไปลึกกว่านี้แล้วกัน” ซิลเอริคเอ่ยทั้งๆ ที่ยังไม่ลืมตา ผ่านไปสักพักเขาจึงลุกขึ้นโดยไม่บอกกล่าวซีโร่จึงลุกตามแล้วเดินเข้าไปในป่าลึกกว่าเดิม
‘หมาป่าอสูรLv.05จู่โจม’
เสียงระบบดังขึ้นในหัวของสองแฝดแต่ทั้งคู่กลับไม่ได้ใส่ใจเงาดำพุ่งมาหาซีนจากทางด้านข้าง แต่กลับถูกเ้าตัวเหวี่ยงแขนออกไปครั้งเดียวร่างของมันก็สลายกลายเป็ละอองแสง
‘ผู้เล่นซิลเอริคสังหารหมาป่าอสูรLv.05 ได้รับค่าประสบการณ์90 ได้รับเงิน20 เพการ์’
ทั้งคู่ยังคงเดินทางต่อไป โดยที่พวกเขาหารู้ไม่ว่าสำหรับผู้เล่นมือใหม่การสังหารหมาป่าอสูรต่อให้เป็เลเวลแปดเองก็ถึงกับหืดขึ้นคอ ไม่นานจึงหันมาถอนหายใจพลันร่างของซิลเอริคจึงหายไปจากตรงนั้น
‘ผู้เล่นซิลเอริค/ซีโรริสบรรลุทักษะดวงตาที่สาม Lv.01..02..03……12’