ค้นหัวใจนายตัวร้าย

 เสียงฝนกระทบหลังคาในยามเช้าปลุกร่างเล็กที่อยู่ใต้ผ้าห่มให้ตื่นขึ้นอย่างอัตโนมัติ

            “เช้าแล้วหรอเนี่ย ”ไนร่าพูดพร้อมกับหาวออกมา

            เธอเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเดินเช้าห้องน้ำก่อนจะแต่งตัวแล้วเดินมาลงมาโต๊ะอาหารที่ประจำ

            “มาแล้วหรอจ้ะ” แม่หันมาทักทายลูกสาว

            “อยากนอนต่อมากค่ะแม่” ไนร่าฟุบลงกับโต๊ะกินข้าวครู่หนึ่ง ก่อนจะดันร่างตัวเองให้ลุกไปหยิบชาม

            “พี่ตะวันยังไม่ตื่นหรอคะ?” ไนร่าชะเง้อมองหาพี่ชาย

            “ยังเลยจ้ะลูก เมื่อคืนไปเตะฟุตบอลมาทั้งวันน่าจะเหนื่อยคงจะนอนยาว” แม่วางจานผัดผักบุ้งที่มีควันคลุ้งเพราะเพิ่งออกจากกระทะใหม่ๆ

            เมนูเช้านี้คือข้าวต้มกุ้งและผัดผักบุ้ง ของโปรดอีกอย่างของไนร่า เธอนั่งกินอย่างเอร็ดอร่อย สายตาที่จ้องไปที่จอทีวีที่ผู้ประกาศชายหญิงกำลังนำเสนอข่าวด้วยน้ำเสียงที่ดุดันในเนื้อหา

            เมื่อรับประทานเสร็จไนร่าก็ติดรถมากับพ่อที่กำลังจำไปทำงานเพราะถ้าเดินมาจากบ้านเอง เธอคงเปียกก่อนจะถึงโรงเรียนแน่นอน

            “กัสมาเร็วจัง” ไนร่าทักกัสที่กำลังเคี้ยวหมูปิ้งอยู่ในปากอย่างเอร็ดอร่อย

            “โดนแม่ปลุกแต่เช้านี่สิ”เพื่อนสาวทำหน้ามุ้ย

            ไนร่าวางกระเป๋าไว้ที่โต๊ะเธอเลื่อนเก้าอี้ออกก่อนจะค่อยๆ นั่งลงไป

            “วันหยุดนี้ไปเที่ยวกันเปล่า?”ไนร่าจ้องไปที่เพื่อน

            “อีกตั้งสามวันกว่าจะหยุด  ว่าแต่ไปไหนอ่ะ”

            “ดูหนังกันมั้ย?แต่น่าจะเป็นช่วงบ่ายนะ ตอนเช้าต้องไปส่งพี่ตะวันที่สนามบิน”

            “พี่ตะวันจะกลับแล้วหรอ?”

            “ใช่ ไม่อยากให้กลับเลย”ไนร่ากลับมาทำหน้าเศร้า

            “โอ๋ๆไม่ต้องเศร้านะคนดี” กัสคว้าเพื่อนเข้ามากอดแล้วลูบหัวเหมือนแม่ที่กำลังปลอบลูก ทำให้ไนร่าหลุดหัวเราะเสียงดัง

            “สองคนนี้ทำอะไรกัน?”หวานที่เพิ่งเดินมาถามด้วยความสงสัย

            “มาพอดีเลย วันเสาร์นี้ไปดูหนังกัน”กัสหันไปมองหวาน

            “เสาร์บ่ายด้วยนะ” ไนร่าเสริม

            “ได้สิ อยากไปพอดีเลย”

            แสงแดดเริ่มมาแทนที่เม็ดฝนที่หยดลงมาในช่วงเช้ามืด  เสียงออดเข้าเรียนดังขึ้นนักเรียนต่างเข้าเข้าประจำที่ตนเองก่อนจะตั้งหน้าตั้งตาเรียนตามที่ครูแต่ละท่านได้ผลัดกันเข้ามาสอน

            พักเที่ยง

            “นึกว่าฝนจะไม่หยุด เกือบได้นั่งที่ห้องทั้งวันแล้วเชียว”กัสวางขนมลงบนโต๊ะประจำ

            “บ่นเก่งจังกัส”หวานหันไปดุเพื่อนแล้วเผยยิ้มออกมา

            ไนร่าที่กำลังจะนั่งได้มีมือหนึ่งคว้าแขนของเธอเอาไว้

            “เอ๊ะ!” เธอหันไปที่ผู้ชายที่กำลังจับแขน

            “พี่ขอคุยด้วยหน่อย”

            “มีอะไรคุยกันตรงนี้ก็ได้ค่ะ”

            “พี่ยืมตัวเพื่อนแปบนะ”สกายหันไปยิ้มให้หวานและกัส ที่กำลังทำหน้าอึ้งเพราะทำอะไรไม่ถูก ก่อนจะดึงมือไนร่าให้เดินตามหลังไปแล้วก็หยุดที่โต๊ะหลังห้องพยาบาล

            “มีอะไรคะ ไนร่ารีบ”

            “โห พี่คิดถึง” สกายทำหน้าอ้อน

            “แสดงว่าหายป่วยแล้ว”

            “เป็นห่วงพี่ละสิ” เขายังคงทำหน้าทะเล้น และจ้องไปที่ใบหน้าเล็ก ก่อนจะยิ้มออกมา

            “ยิ้มอะไรคะ?” เธอหันไปทำหน้าดุใส่เขา

            “ยิ้มให้คนน่ารักไม่ได้หรอครับ”

            “เวอร์แล้ว”ไนร่าก้มหน้าเพราะความเขิน

            สกายหันไปหยิบกีตาร์ที่อยู่ข้างๆเขา  ก่อนจะเล่นเพลง รักเธอคนเดียวและจ้องไปที่สาวน้อยที่อยู่ตรงหน้า

            “พี่จะทำอะไร อายคน” ไนร่าทำเสียงดุเขาเบาๆ

            สกายที่ไม่สนใจในคำพูดของไนร่า  ยังคงเล่นเพลงต่อไป และตอนนี้ไนร่ากำลังเคลิ้มในเสียงที่ไพเราะของเขาจังหวะที่ทั้งสองสบสายตากัน ใบหน้าที่แดงก่ำของไนร่าทำให้เด็กหนุ่มยิ้มอย่างมีความสุข เขาเล่นจนจบเพลง ก่อนจะพูดขึ้น

            “เพลงนี้พี่ให้ไนร่านะ”สกายยกมือขึ้นมาลูบผมตัวเองแบบเขินๆ

            เสียงมือถือของไนร่าดังขึ้น

            “ฮัลโหลค่ะพี่คิม”

            สกายที่ได้ยินชื่อของคิมถึงกลับรีบหันไปจ้องที่ไนร่า

            “ทานข้าวหรือยังครับ?”

            “ทานแล้วค่ะ”

            “ครับงั้นพี่ไม่กวนแล้วนะ”

            “ครับ พี่กวนมากๆ”เสียงสกายที่พยายามพูดเพื่อให้เข้าไปในสาย

            “เสียงใครน่ะไนร่า” คิมที่กำลังสงสัย

            “เอ่อ..เสียงคนแถวนี้ค่ะ ไม่มีอะไรค่ะ”ไนร่าพูดแบบกุกกัก

            “เสียงสกายครับพี่ตอนนี้ผมนั่งอยู่กับไนร่าสองคน”

            “แค่นี้นะคะพี่คิมไนร่ากำลังจะไปเรียนแล้ว” ไนร่ารีตัดบทและวางสายไป เพราะกลัวสกายจะพูดอะไรเยอะไปกว่านี้

            “รีบวางจัง” เขาทำหน้าทะเล้นใส่ไนร่า

            “พูดแทรกคนอื่นได้ยังไงคะ?” ไนร่าพูดจบแล้วลุกขึ้นยืนเพื่อที่จะกลับไปที่ห้องเรียนเมื่อเสียงออดเข้าเรียนดังขึ้นพอดี

            “ก็พี่หวงของพี่”

            ไนร่าถึงกับพูดไม่ออกเมื่อสกายพูดขึ้น

            “พี่ไปส่งที่ห้องนะ”

            “ไม่เป็นไรค่ะไนร่าเดินกลับได้”

            “ขอพี่ไปส่งนะครับคนดี”

            “ไม่ค่ะ!” ไนร่าทำสีหน้าที่จริงจัง

            สกายลุกเดินไปหยุดที่ตรงหน้าไนร่าก่อนที่เขาจะจ้องไปที่ดวงตาของเธอ ทำให้เด็กสาวรีบหลบสายตา

            “ตั้งใจเรียนนะครับ”

            “แล้วก็ตั้งใจคิดถึงพี่ด้วย”สกายยกมือ จูบไปที่นิ้วของตัวเอง ก่อนที่จะนำนิ้วนั้นไปแตะที่แก้มของไนร่า

            “อาทิตย์หน้าพี่มีแข่งดนตรีอย่าลืมมาเชียร์พี่ด้วยนะ” สกายที่พูดไปวิ่งไป เพราะถ้าอยู่เขาอาจจะหัวแตกด้วยน้ำมือของเธอก็เป็นได้

            “ไอ้คนบ้าระวังไว้ดีๆเถอะ” ไนร่าที่ตะโกนไล่หลังเขาด้วยความโมโหก่อนจะเอามือเรียวเล็กขึ้นมาจับแก้มของตนเอง และเผลอยิ้มออกมา