"ฮะ..ฮัด..ฮัดเช้ย!" อาการนั้นทำให้ดาวต้องยกมือขึ้นถูจมูกยุกยิกไปมา
"เป็อะไร เห็นเป็อย่างนี้มาสองสามคืนติดกันแล้ว"กษณะไถ่ถามด้วยความห่วงใยขณะกำลังจุดไฟเทียนหอมทรงกลมในมือเพื่ออบขนม
"นั่นสิ! มีไข้ตัวร้อนหรือเปล่า" แม่บันซึ่งนั่งอยู่ไม่ห่างต้องลามือจากการร้อยมาลัยดอกไม้สดตรงหน้าเพื่ออังหน้าผากหญิงสาว
"เอ! ตัวก็ไม่ร้อนนะแต่แม่ว่าเ้ารีบเข้านอนดีกว่า ทางนี้ปล่อยให้กษณะกับบุหงาทำต่อละกัน" คนฟังส่ายหน้ายิก
"ได้ยังไงจ้ะแม่ขนมพวกนี้นัดส่งที่เขตหน้าปรางพรุ่งนี้เช้า ไม่ได้หรอก..ข้าไม่ยอมเสียลูกค้าแน่"
“ห่วงว่าจะเสียลูกค้าแล้วไม่ห่วงตัวเองรึ” แม่บันติง กษณะรีบเสริม "โธ่!แม่ก็..ไม่ต้องถามก็รู้ว่าห่วงลูกค้ามากกว่า ลูกสาวแม่น่ะขยันจัดจะตายไปสมุนไพรแปรรูปอย่างนี้ ขนมอบเทียนหอมอย่างนี้ แล้วยังเครื่องประดับอีก" บุหงาพยักพเยิดเสริมคนค่อนแคะไปอีก
เปี๊ยะ!!!
"เจ็บนะ! ดาว" มือเล็กๆ แต่หนักฟาดลงท่อนแขนกษณะจนขึ้นรอยแดง
"ประชดประชันดีนักนะ"
"ก็จริงไหมล่ะ นี่ขนาดไม่ได้ออกไปส่งของด้วยตนเองนะลูกค้ายังมีไม่ขาดสาย"
"เ้าก็หัดพูดคุยแนะนำสินค้าอย่างที่ข้าบอกให้มากขึ้นสิพูดน้อยอย่างเ้าน่ะลูกค้าก็เดินหนีหมด"
"โถ! ของดีไม่ต้องเสนอมากหร้อกเดี๋ยวก็ติดปากชาวเมืองไปทั่วเอง"
"นั่นก็อีกทางหนึ่งแต่ต้องเริ่มจากตัวเราเองก่อน"
"XXXXXXX"
"XXXXXXX"
เสียงโต้เถียงยังคงดังต่อเนื่อง ส่งผลให้แม่บันและบุหงาพากันเหล่มองเพราะรู้ดีว่าคงไม่จบสิ้นโดยง่าย
"คู่นี้นี่ทะเลาะกันั้แ่เด็กยันโตไม่เบื่อบ้างหรือไง" หญิงสูงวัยบ่นพึมพำตามประสาคนเห็นจนชิน ส่วนอีกคนที่อ่อนวัยกว่าก็อดไม่ได้ที่จะเสริมต่อ
"คงทะเลาะกันไปจนแก่นั่นล่ะ..แม่นายหญิง"
ผลจากการเสริมต่อโดยพลการทำให้ได้รับมะเหงกทันควัน บุหงาร้องโอดโอยเอามือกุมหัวที่ปูดออกมาเท่าลูกมะกรูดเห็นจะได้ถือเป็การดีที่ทำให้อีกคู่ได้เงียบปาก ครั้นพอมีเสียงหัวเราะของดาวดังขึ้น เสียงของคนอื่นๆจึงเริ่มทยอยตามไม่เว้นกระทั่งคนที่กำลังเจ็บหัวอยู่นั่น
ท่ามกลางบรรยากาศอบอุ่นและเสียงครื้นเครงของคนในบ้านดาวพลันก้มหน้างุดทำทีจัดเรียงขนมเพื่อหลบเร้นแววตากังวลเมื่อนึกถึงคำเล่าลือ
ก็ทำไมจะไม่กล้าปฏิเสธการแต่งงาน..รู้อยู่ว่า้าหยามคนเป็พี่โดยไม่กลัวว่าเื่จะปานปลายใหญ่โต
ท่านหญิงจะเป็ยังไงบ้างนะ
นึกห่วงใจสตรีด้วยกัน ทิฐิความรั้นอยากเอาชนะของบุรุษสูงศักดิ์สองนครนี้ช่างน่าสะพรึงกลัวเสียจริงแม้ไม่ใช่ครั้งแรกที่ขัดเคืองกัน แต่อดสังหรณ์ใจไม่ได้ว่า
ครั้งนี้อาจมีอันแตกหัก
"ฮืม! จริงสิ อีกเจ็ดวันต้องส่งสมุนไพรตัวใหม่ที่ทางศิลานครสั่งไว้ใช่ไหมกษณะ" ดาวแกล้งเปรยขึ้นเมื่อเหลือบไปเห็นสายตาแม่บันที่หมั่นชำเลืองมาทางตน
"ใช่ คราวนี้้ามากซะด้วยเพราะนางเมืองล้มป่วยหนักจึงต้องบำรุงกันขนานใหญ่" กษณะตอบขณะยังไม่เงยหน้าจากการพยายามวางเทียนหอมลงในภาชนะสำหรับอบขนมอย่างระมัดระวังกระนั้นก็ยังคงไม่หยุดปาก
"ชาวเมืองลือกันเซ็งแซ่ว่านางเมืองล้มป่วยเพราะะเืใจเื่บุตรชายนี่ถ้าหากท่านชายทันวายอมแต่งงานกับท่านหญิงมุณาทัยเสียแต่แรกป่านนี้องค์เมืองอติระคงสละบัลลังก์ให้ขึ้นครองไปแล้ว นี่นอกจากจะไม่ได้แต่งงานแล้วเผลอๆ จะไม่ได้อยู่ในตำแหน่งทายาทอีกด้วย เท่านั้นยังไม่พอยังทำการหาญกล้าเกินรับอีก"
"เื่ส่งมอบธำมรงค์ศักดิ์สิทธิ์ให้แก่องค์เทพอัมฤทธิ์"แม่บันสรุปท้ายให้ทุกคนได้หุบปากเงียบกริบ ตาปริบๆเ่าั้อยากฟังความเห็นจากหญิงสูงวัยเป็ที่สุด "คนหนุ่มก็อย่างนี้แหละความคิดอ่านหลากล้นราวสายน้ำไหล แต่ที่ทำไปคงเพราะคิดอะไรไม่ออกแล้วกระมัง" แม่บันทิ้งเสียงตำหนิอยู่ในที
กษณะนึกหวาดๆ แทนจนอดถามออกมาไม่ได้ "มันจะเกิดเื่เลวร้ายขึ้นอย่างนั้นรึ"แม่บันเหลือบมองบุตรชายและบุหงาที่นั่งตาโพลงแวบหนึ่งอย่างรู้เท่าทันแน่ล่ะ..ของศักดิ์สิทธิ์สูงค่าแห่งนครไม่น่าจะมีใครกล้าทำอย่างนั้น
"ท่านชายเป็ผู้ยื่นการตัดสินใจเื่นี้ให้แก่องค์เทพอัมฤทธิ์คราวนี้ล่ะทั้งชีวิตก็ไม่อาจปฏิเสธได้"
"ท่านคงตรองและเตรียมใจยอมรับกับสิ่งที่จะตามมาภายหลังไว้แล้วล่ะแม่..ถึงกล้าทำ"ดาวออกความเห็นหลังจากนิ่งเงียบอยู่นาน หากแต่สีหน้ายังคงมีแววกังวล
"ฮึ! เป็อย่างนั้นก็ดีน่ะสิ"เสียงสัพยอกบนใบหน้าเรียบเฉยของแม่บันสิ้นสุดลงก็พลันแปรเปลี่ยนเป็รอยยิ้มแทนเห็นทีคงต้องจบเื่คนสูงศักดิ์ไว้แค่นี้
"แล้วพวกเ้าจะไปเก็บต้นยากันตอนไหน"
"ยังไงข้าก็ไม่ได้ไปเขตตลาดกลางอยู่แล้วอย่างนั้นพรุ่งนี้ข้าจะรีบไปเก็บแต่เช้าดีกว่าจะได้ทันส่ง" คำตอบของดาวกลับถูกกษณะแย้งทันควัน
"ไม่ดีมั้ง สมุนไพรตัวใหม่น่ะมีเฉพาะที่ทุ่งดงยาในแถบริมทะเลสาบแล้วแว่วๆ มาว่าไอ้จอมโจรรุณฑามันเริ่มออกเพ่นพล่านไปทั่ว รอข้ากลับมาก่อนเถอะแล้วค่อยไปด้วยกัน"ดาวย่นคิ้ว ก่อนแย้งขึ้น
"ข้าไม่ได้ไปคนเดียวสักหน่อย คนแถวนี้เขาก็ไปกันเยอะแยะ"แม่บันต้องเป็ฝ่ายสรุปความ
"จริงอย่างพี่เ้าว่านะลูกรอไปพร้อมกันเถอะ แม่เป็ห่วง"
สุดท้ายอำนาจการตัดสินใจก็อยู่ที่แม่บัน ด้วยสีหน้ากังวลของผู้เป็มารดาทำให้หญิงสาวต้องรับคำโดยง่ายอีกทั้งรู้ดีอยู่แก่ใจแล้วว่า ‘ต้องถูกห้ามไม่ให้ไปที่ทุ่งดงยาในเพียงลำพัง’แต่หาใช่เพราะข่าวลือเกี่ยวกับจอมโจรอำมหิตนั่นออกอาละวาดอย่างเดียวหรอกนะประการสำคัญอีกข้อก็คือ..วีรกรรมหนีเที่ยวในวัยเด็กเมื่อหลายปีก่อนเกือบทำให้เอาชีวิตไม่รอดทั้งพี่ทั้งน้อง
'ทุ่งดงยาใน แถบริมทะเลสาบ'ห้าปีมาแล้วแต่หญิงสาวยังจำได้ดีครั้งหนึ่งในพิธีบูชาองค์เทพอัมฤทธิ์ ตอนนั้นนางอายุราวสิบสองปีกำลังเต็มเปี่ยมไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นจึงชวนกษณะพายเรือลำเล็กเลาะไปตามริมฝั่งเพื่อแอบดูการทำพิธีบูชาองค์เทพอัมฤทธิ์ เพราะเคยได้ฟังจากแม่บันอยู่เป็เนืองนิตย์แต่...การได้ดูของจริงมันน่ารัญจวนใจกว่าเป็ไหนๆ ยิ่งได้เข้าไปใกล้หัวใจก็ยิ่งสั่นระทึกเพราะพิธีนี้ดูศักดิ์สิทธิ์ยิ่งใหญ่เหลือเกินในครั้งนั้นเองที่ทำให้บังเอิญได้พบกับเด็กสาวผู้งดงามนางหนึ่งยืนนิ่งอยู่ริมฝั่งทะเลสาบสวมใส่ชุดผ้าเนื้อดีสวยงามราวนาง์อย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
"พวกเ้ามาทำอะไรกันตรงนี้" ดวงหน้างดงามของเด็กสาวผู้นั้นเอ่ยถามอย่างไม่เกรงกลัวสิ่งใด
"เอ่อ!..พวกข้ามาแอบดูพิธีบูชาองค์เทพอัมฤทธิ์"
“แอบดู! แอบดูทำไมกัน”
“ก็ข้าอยากจะเห็นพิธีนี้สักครั้งน่ะสิแต่ติดที่ว่าชาวเมืองธรรมดาอย่างพวกข้าไร้โอกาส”
ในตอนนั้นได้เห็นเพียงดวงหน้าของเด็กสาวผู้งดงามดั่งกำลังครุ่นคิดขณะเดียวกันกับที่กษณะก็ทำตัวน่ารำคาญ เพราะคอยสะกิดยิกๆ ให้รีบกลับบ้านโดยเร็วอ้างว่าเดี๋ยวแม่บันจับได้จะโดนเอ็ดเอา แต่มีหรือจะฟัง
"เสื้อผ้าเ้าสวยดีนะข้าไม่เคยเห็นมาก่อนเลย" ดวงตาคู่สวยยังคงเฝ้ามองเด็กสาวโฉมงามด้วยความชื่นชม
"ชุดนี่นะ! ข้าใส่ทุกวันล่ะ เ้าอยากใส่บ้างไหม"
หญิงสาวจำได้ดีว่าคำถามนั้นมันทำให้ตาของนางลุกวาวฟ้องชัดแทนคำตอบว่า ‘อยาก’ เสียเต็มประดา และทันใดนั้นเด็กสาวผู้งดงามก็ผุดความคิดบางอย่างขึ้น
“จริงสิ! หากเ้าใส่ชุดของข้าเ้าจะได้ดูพิธีบูชาองค์เทพอัมฤทธิ์ได้ใกล้ขึ้น แต่ก็อย่าให้นานนักนะแล้วเ้าก็รีบกลับออกมาไม่มีใครทันสังเกตหรอก”
“เ้าแน่ใจนะ”
“แน่ใจสิ เพราะแค่เพียงครู่คงไม่มีใครทันสังเกต ต้องพากันคิดว่าเ้าน่ะเป็ข้า"
“แล้ว..เ้าเป็ลูกหลานคนสำคัญที่ร่วมพิธีหรือ ถึงได้มีโอกาสอยู่ในนั้น”
“ใช่ แต่อย่ามัวถามอยู่เลย รีบเปลี่ยนชุดกันเถอะ”
"แต่ข้าว่าอย่าเลยดาว! เรากลับบ้านกันดีกว่า"
“แค่นิดเดียวเองกษณะ ไม่เป็ไรหรอก”
“แต่ว่า...”
“น่ะกษณะ ข้าสัญญา”
“พวกเ้านี่จริงๆ เลย”คำค้านแสนเซ้าซี้ของกษณะไม่เป็ผล เขาจึงทำได้เพียงส่งสายตาขุ่นขวางไปยังเด็กสาวผู้งดงามตัวต้นเหตุแต่อีกฝ่ายหรือจะสนใจ
"เ้าชื่อ 'ดาว' รึ"
"ใช่ แล้วนี่ 'กษณะ' เป็พี่น้องของข้าเอง"
เด็กสาวผู้งดงามได้ฟังก็เพ่งพิจารณาอย่างถ้วนทั่วพลางขมวดคิ้ว
"พี่น้องกัน ทำไมไม่เห็นดูคล้ายกันเลยแต่ก็ช่างเถอะ..คราวนี้น่าแปลกนะที่ข้าไม่อยากเข้าพิธีบูชาองค์เทพอัมฤทธิ์เลยและอีกอย่าง..เสื้อผ้าของเ้า ดูแล้วก็น่าสนใจไม่น้อย"เด็กสาวผู้งดงามกลับมาพิจารณาเสื้อผ้าที่แสนจะธรรมดาอย่างแปลกตาและสนใจไม่แพ้แววตาที่จ้องมองเรือลำเล็กเช่นกัน
ไม่รอช้าที่ต่างฝ่ายต่างรีบผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้ากันอย่างรวดเร็ว
ทันใดนั้น..เสียงเอะอะมะเทิ่งก็ดังขึ้นในระยะใกล้ แต่เด็กสาวผู้งดงามในชุดชาวเมืองรีบชู่ปากให้เงียบไว้ทั้งยังบอกว่าไม่มีอะไรหรอกงานพิธีศักดิ์สิทธิ์ผู้คนมากมายก็มีเสียงดังบ้างเป็ธรรมดา แล้วอาสาจะอยู่กับกษณะ ส่วนกษณะน่ะหรือ..หัวฟัดหัวเหวี่ยงขึ้นมาทันทีแต่ทำอะไรไม่ได้นอกจากนั่งหน้าตูมเป็มะเหงกอยู่อย่างนั้น และยอมให้นางเข้าไปในพิธีศักดิ์สิทธิ์อย่างเสียไม่ได้แต่ก่อนแยกตัวไป คำถามหนึ่งจึงได้หลุดออกมา "แล้วเ้าล่ะ ชื่ออะไร"
"ข้า..เ้าจันทร์"
13K
