๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐
หลังกลับมาจากบริษัทของปริวัฒน์แล้วมาลาลินก็เข้าไปเก็บตัวอยู่ในห้องตามเคย ความเครียดจากสิ่งที่ต้องเผชิญทำให้เธอไม่มีแก่ใจจะคิดทำอะไรอื่น สุดท้ายเธอก็เผลอหลับไปนานร่วมชั่วโมง ตื่นขึ้นมาก็รู้สึกหิวน้ำจนคอแห้ง จึงได้เดินลงไปที่ห้องครัว ได้พบแม่เลี้ยงของเธอทำงานสาละวนอยู่ในนั้น ซึ่งนางจันทร์เพ็ญต้องทำงานบ้านเองหมดทุกอย่างหลังจากที่ได้ให้คนใช้ออกไปหมดเมื่อรู้ว่านายเมธาต้องตกอยู่ในฐานะที่เรียกได้ว่าเป็บุคลล้มละลายจนไม่มีเงินที่จะจ้างคนรับใช้อีกต่อไป
“หนูหลิน หิวแล้วหรือลูก”
นางจันทร์เพ็ญถามอย่างนั้นเพราะเห็นอยู่ว่าตอนกลางวันมาลาลินไม่ได้ลงมาทานข้าวกลางวันนั้นเอง
“เปล่าค่ะน้าเพ็ญ หนูแค่เข้ามาหาน้ำดื่มเท่านั้นว่าแต่นี่พ่อไม่อยู่บ้านหรือค่ะ”
หญิงสาวถามถึงบิดาพร้อมกับที่เอาขวดน้ำในตู้เย็นออกมารินใส่แก้วดื่ม
“อยู่จ๊ะ พอดีทนายของคุณปริวัฒน์มาหา ก็ไม่รู้คุยอะไรกันอยู่นานร่วมชั่วโมงแล้ว”
นางจันทร์เพ็ญจบคำพูดพร้อมกับการถอนหายใจออกมาด้วยความกังวล มาลาลินเองก็กลืนน้ำแทบไม่ลงคอ เพราะยังไม่รู้ว่าผู้ชายคนนั้นจะเอายังไงแน่ เขามีผู้หญิงต่อคิวรอตอบสนองความ้าให้เขาอยู่เป็แถวยาวเหยียด ตัวเธอเองก็ไม่ได้สวยเด่นอะไรนักหนา ออกจะเป็รองผู้หญิงหลายๆคนของเขาอยู่ด้วยซ้ำ แล้วมันจะเป็ไปได้แค่ไหนที่เขาจะมาปรารถนาในตัวของเธอจนยอมเสียผลประโยชน์มหาศาลและปล่อยให้คนที่กล้าลูบคมของเขาลอยนวลอยู่ได้
หญิงสาวรีบเก็บแก้วและขวดน้ำแล้วเดินออกไปที่ห้องรับแขกเพราะคิดว่าบิดากับทนายของปริวัฒน์จะต้องคุยกันอยู่ที่นั้น ซึ่งไม่ว่าพวกเขาจะกำลังคุยกันเื่อะไรเธอก็อยากร่วมรับรู้ไปพร้อมๆกับบิดาด้วย แต่เมื่อไปถึงหญิงสาวก็กลับพบบิดานั่งอยู่ที่เก้าอี้รับแขกเพียงคนเดียว
“อ้าว พ่อค่ะ ไหนน้าเพ็ญบอกว่าพ่อคุยอยู่กับทนายของคุณปริวัฒน์ไงค่ะ”
หญิงรีบถามก่อนเข้าไปนั่งลงข้างๆผู้เป็บิดา
“เขากลับไปแล้วลูก ก่อนหน้าที่ลูกจะเดินเข้ามาแค่นิดเดียวเอง”
นายเมธาหันมาบอกกับบุตรสาว
“เขามาคุยธุระอะไรกับพ่อค่ะ”
หญิงสาวถามต่ออย่างสนใจใคร่รู้
“เขามาบอกพ่อว่าคุณปริวัฒน์ได้ถอนฟ้องพ่อ โดยให้เขาเป็ตัวแทนดำเนินการให้ และเขาก็ได้ดำเนินการเรียบร้อยแล้วก่อนที่จะเดินทางมาบอกให้พ่อรู้นี่เอง”
“เหรอคะ”
หญิงสาวรับรู้พร้อมความรู้สึกขมปร่าในอกเมื่อรู้ว่าตัวเองจะต้องลดศักดิ์ศรีลงไปให้ผู้ชายคนนั้นเหยียบย่ำด้วยการคลานเข้าไปเป็นางบำเรอของเขาตามที่เขา้าจนได้โดยไม่มีทางหลีกเลี่ยงแล้ว แม้จะรู้ว่าสิ่งที่เธอขอแลกคืออิสรภาพของพ่อและความปกติสุขดีของครอบครัวนั้นออกจะสมน้ำสมเนื้ออยู่บ้าง แต่ด้วยความรู้สึกส่วนตัวแล้วเธอก็อดที่จะรู้สึกเ็ปไม่ได้
“พ่อแปลกใจจริงๆว่าทำไมจู่ๆคุณปริวัฒน์เขาถึงทำอย่างนั้นก็ก่อนนี้เขาโกรธพ่อมากมายและยืนยันว่าจะเอาพ่อเข้าคุกให้ได้แล้วนี่ทำไมเขาถึง...”
“เขาอาจจะสงสารพ่อมั้งคะ”
หญิงสาวรีบตอบออกไปอย่างนั้นเพื่อให้ผู้เป็บิดาได้สบายใจแต่จริงๆแล้วเธอรู้ดีว่าเขามีแผนใหม่ในการที่จะแก้แค้นบิดาของเธอได้เ็ปมากกว่านั้น เพราะฉะนั้นเธอก็จะไม่บอกเื่นี้ให้บิดาได้รับรู้ เพื่อที่บิดาจะได้ไม่ต้องเสียใจมากมายอย่างที่เขา้า
“พ่อว่าไม่น่าจะเป็ไปได้น่ะคนอย่างเขาไม่น่าจะทิ้งกรณีของพ่อเอาไว้เป็เยี่ยงอย่างให้เสียระบบการทำงานกับคนหมู่มากของเขา”
“งั้นหนูก็ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ ว่าทำไม”
หญิงสาวตัดบทง่ายๆ
“แต่พ่อคิดว่าลูกรู้นะหลิน บอกพ่อมาตรงๆสิลูก”
427
