ฮูหยินแม่ทัพผู้โง่เขลา

"อึก" เมื่อลืมตาตื่นขึ้น ปรากฏว่าตอนนี้ตัวเขาอยู่ในเรือนของตน เพียงแค่ขยับตัวเล็กน้อยก็ปวดร้าวไปทั้งตัว โดยเฉพาะที่หลังคอ
"คอยดูเถอะ ไอพวกสารเลว ความแค้นในวันนี้เหล่าจื่อคนนี้จะทำให้พวกแกอยู่ไม่สู้ตาย"เสียงอาฆาตที่ออกมาจากปากคู่สวย
แอ๊ด เสียงเปิดประตูดังขึ้น ชายผู้หนึ่งเดินเข้ามาชายผู้นั้นก็คือ หลงเปา
"ฮูหยิน ! ฮูหยินในที่สุดท่านก็ตื่นแล้ว ไอหยา บ่าวเกือบหัวใจวายตายแล้ว "หลงเปารีบวิ่งถลาเข้าจับชายหนุ่ม
หลงเปาจับซ้ายจับขวา "ฮูหยินได้เจ็บหรือเปล่าหรือท่านหิว บ่าวจะได้เอาข้าวต้มมาให้ ท่านหลับไปตั้ง 3 วัน อา พระเจ้าคุ้มครอง พระเจ้าคุ้มครอง" หลงเปาพูดไปสวดภาวนาไปพร้อมกับร้องไห้ขี้มูกโป้ง มันจะดีกว่าถ้าหากหลงเปาไม่ได้ร้องไห้บนตัวเขา น้ำมูกของหลงเปาติดตามเสื้อผ้าที่ข้าใส่อยู่
"เอาละๆ เจ้าเลิกร้องได้แล้ว รินน้ำให้ข้าก่อนข้าหิวน้ำ แค่กๆ " ตอนนี้ข้าปลอบใจหลงเปาที่กำลังร้องไห้ ถ้าร้องอีกนิดคงน้ำท่วมห้องข้าหมด
"ฮูหยิน ท่านก็รู้อยู่ว่าอนุผู้นั้นไม่มีเจตนาดีแถมยังช่วยร้าย ท่านไปตามนางได้อย่างไร ถ้าข้าไม่เห็นพวกนางป่านนี้ข้าคงหาท่านไม่เจอแล้ว ท่านจะให้ข้าอกแตกตายได้เยี่ยงไร"หลงเปารินน้ำให้ข้า อึก อึก ข้าดื่มน้ำไปให้หลงเปาเติมให้อีก
"ฮูหยินค่อยๆดื่ม "
"ข้าก็ไม่ได้อยากตามนางไปหรอก แต่จู่ๆนางก็บุกเข้ามาแล้วพาพวกทาสมาลากข้าออกไป ทุบตีข้า"ข้าเล่าความ พวกมันบุกมาตอนที่หลงเปาออกไปรับสำรับที่ครัวหลวง บ่าวในเรือนข้ามีแต่มือเท้าขี้เกียจ สบายยิ่งกว่าข้า ถ้าให้พวกมันออกไปรับสำรับข้าคงไม่ได้กินอะไรเลย
"ฮึ่ม นี้มันจะเหิมเกริมเกินไปแล้ว เพราะมีนายหญิงรองหนุนหลังเลยคิดจะทำไรก็ได้หรือ เพ้ย เพ้ย"หลงเปากัดฟันอย่างเครียดแค้น
"หึหึ เจ้าไม่ต้องห่วงหลงเปา ข้าในตอนนี้มีวิธีของข้าเอง"ข้าขบขันกับท่าทางของหลงเปา
"อึก"จู่แผลก็ปวดแสบ
"ฮูหยิน ! ข้าจะไปตามหมอ"หลงเปารีบลุกที่จะไปตามหมอมาแต่ข้าห้ามเอาไว้
"ไม่ต้องหรอก ข้าไม่ได้ปวดขนาดนั้น"ที่จริงแผลแค่นี้ข้าสามารถใช้พลังก็หายไปอย่างรวดเร็ว
อา ลืมแนะนำตัวเองไปเลย ตัวเขานั้น ชื่อ ฟ่านเว่ย ในชาติก่อนที่อุตกาบาตตกลงมายังโลก กลายเป็นเรื่องฮือฮากัน ผ่านมาเดือนกว่าพายุฝน3 วันต่อด้วยหิมะตกมา อากาศแปรปวนหนัก ผู้คนที่อยู่บริเวณที่อุตกาบาตตกใส่มีอาการไออย่างรุนแรง พากันล้มป่วย และตาย จากนั้นคนที่ตายมาแล้วเริ่มฟื้นขึ้นไล่กัดกินคนที่มีชีวิตอยู่ จำนวนมนุษย์ลดลงอย่างรวดเร็ว ผู้คนพากันรวมตัวกันอพยพไปฐานที่สร้างขึ้น
ตอนนั้นเขาออกไปหาเสบียง เขาช่วยญาติจากซอมบี้ เขาโดนกัดสภาพปางตาย ญาติของเขาทิ้งเขาไว้ ตอนแรกเขากลัวว่าต้องเป็นศพเดินได้ คืนนั้นเขานอนกระสับกระส่ายรู้สึกร้อนไปทั่วตัว ลืมตาขึ้นก็เช้าของอีกวัน เขาไม่ได้เป็นซอมบี้ แต่เป็นผู้มีพลังเหนือธรรมชาติ รอยที่โดนกัดและบาดแผลทั่วตัวหายไป ตอนแรกเขาตกใจมากและรู้สึกตื่นเต้นจนตัวสั่น เขาสำรวจพลังตนเองจนรู้ว่ามีพลังของธาตุไม้แถมมันยังแฝงไปด้วยพลังรักษา
เขาไปที่ฐานที่นึงกลายเป็นกำลังรบหลักของฐานเขาไม่ได้บอกเรื่องพลังรักษา เขาต่อสู้กับเหล่าพวกกลายพันธุ์จนอัพเกรดพลังของตนที่สามารถต่อกรกับพวกกลายพันธ์ุระดับสูงได้สบายๆ จนกระทั่งญาติของเขามาถึงฐานและเห็นเขา พวกนั้นอ้างความเป็นญาติ อยู่ที่ฐานสะดวกสบาย แสดงความเห็นแก่ตัวจนสุดขีด แสดงความโลภออกมา ตอนที่เขาออกไปล่าพวกกลายพันธุ์ที่นอกฐาน โดนญาติใส่ร้ายและโดนขายให้กับนักวิทยาศาสตร์ให้เป็นหนูทดลอง เขารู้ตัวทันด้วยความแค้นที่โดนหักหลัง รอบแรกยังพอทน แต่ครั้งนี้อย่าหวัง
เขาหลบหนีออกจากฐานก่อนที่จะแอบลอบเข้ามาตอนกลางคืน ทำลายเสบียงพวกมัน วางยาพิษที่ค่อยให้พวกมันทรมานไปทีละนิด ทีละนิด พอพวกมันไม่มีเขาก็อยู่ยากลำบากแล้ว ส่วนเขาก็ออกจากฐานไป อยู่ตัวคนเดียวล่าพวกกลายพันธุ์ทุกวันๆ จนเขากลายเป็นบ้า เวลาผ่านไปนานจนเขากลายเป็นมนุษย์คนเดียวที่เหลืออยู่ จนพลีชีพตายพร้อมกับซอมบี้คิง
นั้นละ แผลแค่นี้เขารักษาเองก็หายแล้ว
"เอ๊ะ ฮูหยิน ทะ..ท่าน ท่าน ไม่ได้โง่แล้วหรือ"หลงเปานึกคิดท่าทางของฟ่านเว่ยแล้ว ดูปกติ
"อาใช่ ข้าตอนนี้จำเรื่องราวของตนได้แล้ว"
"ดีจริง ตอนนี้ท่านจะได้ไม่โดนพวกนั้นกลั่นแกล้งอีก"หลงเปาหลงดีใจตื่นเต้น
"ใช่ แต่ตอนนี้เจ้าต้องเก็บเป็นความลับก่อน"เขาต้องห้ามหลงเปาก่อน
"อ่าว ทำไมครับ ฮูหยิน ถ้าท่านเสนาบดีรู้จะต้องดีใจแน่ๆ"หลงเปารู้สึกงงงวย น้ำเสียงแผ่อ่อย
"ตอนนี้ข้าอยากเล่นเป็นคนโง่ ไม่สิ เป็นคนบ้า คนเขาไม่ถือสาคนบ้า การแก้แค้นนี้แค่คิดเจ้าไม่คิดว่ามันน่าสนุกหรือ"เขาแค่คิดก็นึกสนุกแล้ว
"ฮูหยิน ทะ..ท่าน "หลงเปาลองคิดตาม ก็รู้สึกตัวสั่น
"ฮูหยินท่านบอกว่าตอนนี้ท่านจำเรื่องราวของท่านได้ ท่านพอบอกได้ไหมว่าท่านเป็นใคร บ้านเกิดท่านอยู่ไหน เหตุใดท่านจึงความจำเสื่อม"หลงดปาถามด้วยความตื่นเต้น ใบหน้าแสดงออกถึงความอยากรู้อยากเห็นสุดๆ
"เรื่องที่ว่าข้าเป็นใครตอนนี้ข้ายังบอกเจ้าไม่ได้ แต่ว่าบ้านเกิดข้าที่เมืองหลวง ข้าเกิดอุบัติเหตุดินถล่มเลยความจำเสื่อม"เขาเพียงบอกข้อมูลคร่าวๆ ตอนนี้เขามีจี้ติดตัวที่เขียนว่า 'เว่ย' ทำให้ใครก็เรียกเขาว่า เว่ย
"งั้นหรือขอรับ แต่ว่าบ้านเกิดท่านอยู่เมืองหลวงตอนนี้ครอบครัวท่านจะไม่เป็นห่วงหรอขอรับ"หลงเปาทำเสียงเศร้าสร้อย
"อา นั้นสิ หลงเปาเจ้าช่วยไปเอากระดาษกับพู่กันมาหน่อย"ตอนนี้เขาต้องการติดต่อกับฝั่งครอบครัวเขา
"ขอรับ ฮูหยินบ่าวจะรีบไป"หลงเปารีบไปตามคำสั่งของฟ่านเว่ย

เมื่อเห็นว่าหลงเปาออกจากห้องไปแล้ว เขาก็ใช้พลังรักษาตัวเอง ภายในพริบตาแผลก็หายทั้งหมด

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 2

นิยายแนะนำ

ฮูหยินแม่ทัพผู้โง่เขลา

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 2

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้