20
คำสาป
ทันทีที่เซริออสเข้ามาในความฝันของเซริน่าได้สิ่งที่เขาได้เจอนั้นไม่มีอะไรเลยนอกจากความมืดสนิทที่แม้แต่มือของตัวเขาเองก็มาสามารถมองเห็นได้และความเงียบชนิดที่ว่าได้ยินแม้แต่ลมหายใจของตนเองเซริออสะโเรียกชื่อน้องสาวอยู่สักพักโดยหวังว่าน้องสาวของเขาจะได้ยินและตอบกลับมาแม้โอกาสนั้นจะน้อยมากแค่ไหนก็ตาม
เขาเดินไปเรื่อยๆท่ามกลางความเงียบและความมืดนั้น ความมืดที่เคยอยู่รอบๆ ตัวของเขาก็เปลี่ยนไปเซริออสเห็นภาพของชายหญิงคู่หนึ่งผู้ชายนั้นมีสีผมและสีตาเป็สีแดงที่เหมือนกับสีของเืส่วนฝ่ายหญิงนั้นมีเส้นผมสีเงินและดวงตาสีม่วงที่ดูลึกลับชายหญิงคู่นี้กำลังยืนกอดกันท่ามกลางาและซากศพที่เกลื่อนกลาดและใบหน้าของทั้งสองนั้นก็ดูเศร้าสร้อยราวกับว่านี่จะเป็การกอดลาเป็ครั้งสุดท้ายเมื่อหญิงสาวดวงตาสีม่วงคนนั้นได้จ้องมองมาทางที่เซริออสยืนดูอยู่ห่างๆ ภาพรอบๆข้างตัวของเขาก็เปลี่ยนไปอีก
โดยในคราวนี้เป็ภาพของผลึกคริสตัลสีเืที่มีอะไรบางอย่างอยู่ข้างไหนอะไรบางอย่างที่ดูเหมือนสิ่งมีชีวิต จนเมื่อเขาเดินเข้าไปมองใกล้ๆเขาก็ได้เห็นเด็กทารกสองคนอยู่ในนั้นเซริออสมองเด็กทารกสองคนนี้อยู่เพียงแค่ครู่เดียวทารกหนึ่งในสองคนนี้ก็ได้ลืมตาขึ้นพร้อมกับเสียงของผู้หญิงที่กำลังพูดอะไรบางอย่างที่ตัวของเซริออสไม่สามารถไม่เข้าใจได้ว่าเธอคนนั้นกำลังพูดอะไรถึงแม้เซริออสจะพยายามมองหาต้นเสียงนั้นแต่ไม่ว่าพยายามมองหาแค่ไหนก็หาไม่เจอแล้วภาพรอบๆ ตัวของเขาก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง แต่ในคราวนี้ไม่มีภาพใดๆ ทั้งสิ้นสิ่งที่เขาเห็นคือความมืดและความเงียบเช่นเดิมที่เคยเห็นในตอนแรกแต่สิ่งที่เพิ่มเติมมานั้นคือรอยเื…..
รอยเืที่ไหลเป็ทางและกลีบกุหลาบสีขาวที่ตอนนี้บางส่วนได้ถูกย้อมเป็สีแดงของเืเป็ที่เรียบร้อยแล้วเซริออสที่เห็นรอยเืนั้นใจของเขาก็เริ่มไม่อยู่กับตัวใจของเขาที่ตอนนี้เป็ห่วงน้องสาวจนใจแทบจะขาดเขาเดินกึ่งวิ่งตามรอยเืนั้นไปอย่างไม่รอช้าเมื่อเซริออสเข้าใกล้ต้นตอของเืมากแค่ไหน กองเืก็ยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆดอกกุหลาบสีขาวเองก็เช่นกัน ที่ตอนนี้ไม่มีวี่แววของกุหลาบสีขาวหลงเหลืออยู่เลยเพราะมันถูกย้อมไปด้วยสีแดงของเืไปจนหมด เซริออสเดินไปเรื่อยๆจนไม่รู้ว่าตัวของเขาเดินมาไกลมากแค่ไหน หรือเดินมานานแค่ไหนแล้วรู้เพียงแต่ว่าตอนนี้ตัวของเขานั้นชุ่มไปด้วยเหงื่อที่ไหลออกมาตามร่างกาย
เซริออสเดินและวิ่งสลับกันไปเรื่อยๆจนในที่สุดเขาก็เริ่มเห็นร่างของใครบางคนที่กำลังถูกเถาวัลย์กุหลาบมัดเอาไว้เป็รูปไม้กางเขนอย่างหนาแน่นเมื่อเห็นดังนั้นเซริออสก็ไม่รอช้าเขาวิ่งสุดแรกเกิดเพื่อให้ไปถึงตัวของน้องสาวของเขาให้เร็วที่สุดเมื่อเขาเข้าไปใกล้ร่างของน้องสาวมากแค่ไหน เถาวัลย์ของดอกกุหลาบก็เริ่มเลื้อยออกมาราวกับสิ่งมีชีวิตเถาวัลย์ที่เต็มไปด้วยหนามนั้นเริ่มเลื้อยขึ้นมาพันไปที่บริเวณขาของเขาแต่เซริออสก็แกะมันจนออกโดยที่ไม่สนใจเลยว่าเืของเขาจะไหลออกมามากน้อยแค่ไหนจนในที่สุดเซริออสก็ไปถึงตัวน้องสาวของเขาจนได้
“เซริน่า น้องตื่นได้แล้ว พี่มารับแล้วนะ” เซริออสพูดด้วยเสียงที่แ่เบาและอ่อนโยนที่สุดเขายกมือขึ้นจับแก้มของน้องสาวที่ตอนนี้เธอมีใบหน้าที่ซีดเผื่อดจากการสูญเสียเืไปมากมายเมื่อเธอได้รับไออุ่นจากมือของเซริออสตัวของเธอก็เริ่มขยับอีกครั้งแต่ยิ่งเธอขยับเถาวัลย์ก็กลับยิ่งมัดเธอแน่นขึ้นจนเธอต้องร้องออกมาด้วยความเ็ปและนั้นก็ทำให้เซริออสปวดใจด้วยเช่นกันที่เห็นน้องสาวทรมานเช่นนี้….
ในขณะเดียวกันภายในห้องที่สองพี่น้องกำลังหลับใหลเืของเซริน่าเองที่ตอนนี้ก็ยังคงไหลไม่หยุด ก็ยิ่งทำให้คารอสและเพื่อนๆเป็กังวลมากยิ่งขึ้นจนคารอสเองต้องร่ายเวทเพื่อถ่ายเืของเขาเองเข้าสู่ร่างกายของเซริน่าเพื่อไม่ให้เธอช็อกจากการสูญเสียเืเช่นนี้ในขณะที่เซริออสเองก็มีเหงื่อไหลออกมาไม่หยุดเช่นกันแต่ถึงแม้คารอสจะถ่ายเืให้แล้วใบหน้าของเซริน่าเองก็ยังคงซีดเผื่อดและเืของเธอก็ยังคงไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง
“คารอส ถ้านายยังถ่ายเืให้เธออยู่อย่างนี้คนที่แย่ก็จะเป็ตัวนายเองนะ”ไอเซิลพูดเตือนผู้ที่เป็ทั้งเพื่อนสนิทและเ้านายของเขาแต่คารอสก็ไม่สนใจเสียงของเขาแต่อย่างใด
“พอเถอะคารอส ถ้านายแย่ไปอีกคนมันจะแย่ยิ่งขึ้นไปอีกนะ” ลิฟพูดขึ้นพร้อมๆกับจ้องเข้าไปในดวงตาของเพื่อนร่วมชั้นของเธอ
“นี่เป็สิ่งเดียว ที่ฉันพอจะทำได้” คารอสตอบนิ่งๆโดยที่ไม่ฟังเสียงทัดทานของเพื่อนๆ เลยจนกระทั่งเซริน่าครางด้วยความเ็ปและมีพลังอะไรบางอย่างที่ทำให้พลังของคารอสใช้ไม่ได้ผลเขาจึงหยุดและในตอนนั้นเองที่สัตว์คู่หูของพวกเขาทั้ง3 คนก็ปรากฏตัวออกมา
“ทำแบบนี้ไม่ดีเลยนะครับเ้านาย” เดย์พูดขึ้น สัตว์คู่หูของคารอสพูดขึ้นนั้นสร้างความประหลาดใจให้กับเพื่อนร่วมห้องเป็อย่างมากเพราะโดยปกติแล้วสัตว์คู่หูเหล่านี้จะไม่สามารถพูดออกมาเช่นนี้ได้แต่จะสื่อสารกับคู่หูของตนได้เท่านั้น แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ก็ไม่มีใครถามอะไรออกมา
“นั้นสิคะ ถ้าคุณแย่ไปอีกคนใครจะช่วยเ้านายของดิฉันได้ล่ะคะ”สโนว์พูดเสริม
“คุณคารอส คุณช่วยกางเขตแดนภายในห้องนี้หน่อยได้ไหมครับพวกเราไม่้าให้คนภายนอกได้ยินเสียงที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้” คาเรย์พูดเสริม
“พวกเธอจะทำอะไร” คารอสถามกลับ พร้อมๆกับมองไปทางแมวทั้งสามตัวที่ตอนนี้ะโขึ้นไปอยู่บนเตียงที่เซริน่าและเซริออสนอนอยู่เป็ที่เรียบร้อยแล้ว
“ถ้าเ้านายอยากช่วยสองพี่น้องคู่นี้ เ้านายก็ทำตามที่พวกเราบอกเถอะครับ”เมื่อได้ยินดังนั้น คารอสจึงเริ่มกางเขตแดนภายในห้องทันที โดยที่ไม่ถามอะไรเซ้าซี้เพิ่มเติมอีกเพราะยิ่งถามมากสองคนนี้ก็จะยิ่งอยู่ในอันตรายมากขึ้นเท่านั้น
เมื่อคารอสกางเขตแดนเสร็จแมวทั้งสามตัวก็เริ่มใช้อุ้งมือของพวกเขาแตะไปยังตัวของเซริน่าและเซริออสพร้อมกับร่ายเวทเวทโบราณเก่าแก่ที่แม้แต่คารอสเองก็ยังฟังไม่ออกว่ามันเป็เวทเกี่ยวกับอะไรและในตอนนั้นเองที่มีแสงสีแดงสว่างขึ้นรอบๆ ตัวของคู่ฝาแฝดและเสียงร้องที่เสียงดังและทรมานของเซริน่าก็ดังขึ้นอีกครั้งจนทำให้คารอสมองภาพตรงหน้าอย่างรู้สึกผิดที่เขานั้นไม่สามารถช่วยอะไรเธอได้เลยเซริน่ากรีดร้องอยู่พักใหญ่จึงสงบลงและแสงสว่างสีแดงนั้นก็จางหายไป พร้อมๆเืของเซริน่าที่เริ่มหยุดลงและใบหน้าที่เคยทุกข์ทรมานก็กลับมานิ่งสงบเช่นเดิมแต่ก็ยังคงมีใบหน้าที่ซีดเผือดจากการสูญเสียเืไปเป็จำนวนมากอยู่ดีในขณะที่เซริออสเองก็ไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปจากตอนแรกนอกจากเหงื่อที่เริ่มออกมาน้อยลง
“พวกเราคงทำได้แค่นี้แหละค่ะที่เหลือคงต้องให้พวกเขาทั้งสองสู้ต่อกันเอาเอง” สโนว์พูดขึ้นพร้อมๆกับเอาอุ้งมือออกจากตัวของผู้เป็เ้านายและเดินไปนั่งอยู่ข้างๆเพื่อจ้องมองใบหน้านั้นอย่างเป็ห่วงและซุกตัวลงนอนไปยังข้างๆ ตัวของเซริน่า
“สู้? สู้กับอะไรคะ” คลาร่าที่เฝ้าดูอยู่นานพูดเป็คนแรกอย่างสงสัยแต่สโนว์นั้นที่ตอนนี้ได้หลับไปข้างๆเ้านายของเธอเป็ที่เรียบร้อยแล้วจึงไม่สามารถตอบคำถามอะไรได้อีกหน้าที่นั้นเลยตกเป็ของคาเรย์ และ เดย์แทน แมวทั้ง2 ตัวทำหน้าเศร้าอยู่เพียงแค่ครู่เดียวก่อนจะตอบออกมา
“คำสาปครับ พวกเราบอกได้แค่นี้” คาเรย์ตอบแทน
“คำสาปอะไรกัน แล้วเซริน่ากับเซริออสไปได้คำสาปพวกนี้ั้แ่เมื่อไหร่”เทียร์พูดขึ้นอย่างหงุดหงิด เพราะดูเหมือนพวกเขาจะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเพื่อนทั้ง2ของพวกเขาเลยสักนิด แต่คำถามนั้นก็ไม่มีคำตอบทั้งคาเรย์และเดย์ต่างส่ายหน้าเป็คำตอบและนั้นคือคำตอบที่ชัดเจนที่สุดว่าพวกเขาไม่สามารถบอกอะไรพวกเธอได้อีกทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง
“เหตุการณ์ในครั้งนี้พวกคุณห้ามไปพูดกับใครเด็ดขาดนะครับ ไม่เช่นนั้นพวกเราคงต้องขออนุญาตลบความทรงจำของพวกคุณทุกคนเกี่ยวกับเ้านายของพวกเรา”คาเรย์พูดขึ้นทำลายความเงียบ แต่ทุกคนที่อยู่ในห้องยกเว้นคารอสและไอเซิลต่างก็มีสีหน้าที่ใและเป็กังวล
“พวกเราไม่มีทางไปพูดกับใครหรอกค่ะ พวกเราสัญญา” คลาร่าพูดขึ้นพร้อมๆกับเพื่อนอีก 3 คนก็พยักหน้าเป็การยอมรับสัญญานั้นอย่างไม่ลังเล
ทางด้านของเซริออสที่เห็นน้องสาวต้องร้องอย่างทุกข์ทรมานหัวใจของเขาก็แทบจะสลายไปตรงนั้นและในตอนนั้นที่มีแสงสีแดงสว่างวาบขึ้นบริเวณรอบๆ ตัวของพวกเขาทั้งสองคน พร้อมๆกับเสียงกรีดร้องของน้องสาวอีกครั้ง แต่เมื่อแสงนั้นหายไปเืของเซริน่าก็เริ่มหยุดลงและใบหน้าที่เคยทุกข์ทรมานก็นิ่งสงบลงเช่นกันเขายกมือขึ้นลูบแก้มน้องสาวอีกครั้งแต่ในครั้งนี้เซริน่าไม่ได้มีท่าทีที่ทุกข์ทรมานเหมือนในตอนแรกอีกแล้วหญิงสาวตรงหน้าของเขาเริ่มกะพริบตาช้าๆ หลังจากที่ไม่รู้สึกตัวเป็เวลานานและความเพลียจากการสูญเสียเืในครั้งนี้ทำให้เธอรู้สึกอ่อนเพลียและปวดหัวเป็อย่างมาก
“….พี่ออส….ทำไมพี่มาอยู่ที่นี่ได้….”เซริน่าพูดด้วยน้ำเสียงที่แ่เบาเพราะตอนนี้พละกำลังของเธอนั้นไม่มีเหลืออยู่เลยแค่เธอเอ่ยปากพูดได้ก็ดีมากแค่ไหนแล้ว
“พี่ก็มาตามเซไง เรากลับกันเถอะ”เซริออสตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเพื่อเป็การปลอบประโลมน้องสาวตรงหน้าไม่ให้ขวัญเสียไปมากกว่านี้
“….ตอนนี้…. น้องไม่เหลือแรง….มากพอที่จะตื่น….เองแล้ว”เซริน่าพยายามฝืดพูดแม้ว่าร่างกายของเธอจะไม่ไหวแล้วก็ตาม
“ไม่ต้องห่วง พี่จะพาเซกลับไปเอง ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้วเก็บแรงไว้เถอะ”เมื่อเซริออสพูดจบ เซริน่าก็พยักหน้ารับเป็การตอบตกลง
เซริออสเริ่มช่วยน้องสาวโดยการที่เขาค่อยๆใช้มือดึงเถาวัลย์กุหลาบพวกนี้ออกจากตัวของน้องสาวเพราะถ้าหากว่าใช้มีดหรือใช้เวทมนตร์ละก็เถาวัลย์กุหลาบพวกนี้ก็จะเริ่มแตกหน่อและเริ่มพันตัวพวกเขาอีกครั้งการใช้มือเปล่าจึงเป็ทางเลือกที่ดีที่สุดถึงแม้ว่านั้นจะทำให้เขาได้รับาแที่มือมากแค่ไหนก็ตามแต่นั้นคงไม่เท่าความเ็ปที่น้องสาวของเขาได้รับเลยแล้วเมื่อเซริออสดึงเถาวัลย์กุหลาบออกจนหมดร่างที่ไร้เรี่ยวแรงก็หล่นเข้าสู่อ้อมกอดของเขา
เซริออสรับเซริน่าเอาไว้ในอ้อมกอดอย่างอ่อนโยนพร้อมๆ กับช้อนตัวน้องสาวของเขาขึ้นอุ้มและเดินออกจากดงเถาวัลย์กุหลาบจากไป พร้อมๆกับเสียงปริศนาที่ดังมาจากที่ไกลๆ
“เหลือเวลาอีกไม่นาน….คำสาปจะกลับมาอีกครั้ง”
1K
![นักบินคนนั้นคือเด็กปี1คลาสฉัน [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1775039493_1213146.webp)
