การ์ดที่ผมสร้างเนี่ย ไม่มีปัญหาจริงจริ๊ง!

ดันเต้ยืนเช็กความหล่อของตัวเองหน้ากระจกก่อนจะคิดในใจว่า

“ไม่เลว”

ฮี่ๆ หล่อจัดเลยแฮะ ดันเต้เอ๋ย เส้นทางสู่ความรวยของแกเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็๲ทางการแล้ววันนี้!

......

ปีนี้วิทยาลัยอัศวินมีนักศึกษาที่สอบผ่านทั้งหมดหนึ่งร้อยเจ็ดคน โดยแบ่งออกเป็๲ 4 ห้อง ๻ั้๹แ๻่ห้อง A ไปจนถึงห้อง D เงื่อนไขการแบ่งห้องนั้นง่ายมาก คือเรียงตามลำดับคะแนนสอบ ซึ่งแน่นอนว่าดันเต้ถูกจัดให้อยู่ห้อง A อย่างไม่ต้องสงสัย โดยห้องเรียนของนักศึกษาชั้นปีที่หนึ่งนั้นตั้งอยู่ที่ชั้นสองของอาคารเรียนวิทยาลัยอัศวิน ดันเต้เดินหาห้องเรียนตามแผนที่เพียงครู่เดียวก็เจอแล้ว

ตอนที่เขาเดินเข้าไปในห้อง มีนักศึกษาบางส่วนมาถึงก่อนเขาแล้ว เนื่องจากเป็๲ห้องเรียนแบบขั้นบันไดที่กว้างขวางมาก จึงทำให้ดูค่อนข้างโล่งตา และทันทีที่คนในห้องเห็นดันเต้ ทุกคนต่างก็แสดงสีหน้าเหมือนกับได้เจอสิ่งมีชีวิตหายากออกมาโดยพร้อมเพรียงกัน

ดูเหมือนทุกคนจะยังไม่แน่ใจว่านิสัยใจคอของดันเต้นั้นเป็๲ยังไง เลยยังไม่มีใครกล้าเข้ามาทักทายในทันที เพราะขืนเขาเป็๲พวกนิสัยเสียแล้วใครไปเข้าตาเข้าล่ะก็ ชีวิตอีกสามปีหลังจากนี้ต้องกลายเป็๲นรกแน่ๆ

นักบวชลัทธิประหลาด นั่นคือฉายาที่เหล่านักศึกษาตั้งให้ดันเต้ในตอนนี้

ดันเต้เลือกที่นั่งตรงโซนหลังห้องแล้วหยิบเอกสารที่ทางโรงเรียนแจกให้ออกมาอ่านเงียบๆ ระหว่างนั้นก็มีเพื่อนร่วมชั้นคนอื่นๆ ที่ทยอยกันเข้ามาเรื่อยๆ จนเวลาผ่านไปไม่กี่นาที

...

“อ...อรุณ...สวัสดิ์...”

จู่ๆ ก็มีเสียงเด็กสาวที่แ๵่๭เบาและค่อนข้างแข็งทื่อดังขึ้นข้างกายของเขา เมื่อดันเต้หันไปมองตามเสียง เขาก็ได้เห็นเส้นผมสีแดงสะดุดตานั้น

“อรุณสวัสดิ์”

ดันเต้พยักหน้าตอบแล้วก้มลงอ่านเอกสารต่อ ที่แท้โคนีเลียก็มานั่งข้างเขานี่เอง การที่มีสาวสวยระดับนี้มานั่งข้างๆ ในวันเปิดเรียนวันแรกก็นับว่าเป็๲เ๱ื่๵๹ที่น่ายินดีสุดๆ อยู่หรอกนะ แต่ดันเต้ดันกังวลว่าเธอจะเผลอมาโดนตัวเขาเข้าเนี่ยสิ แค่คิดว่าข้อศอกเล็กๆ ของเธออาจจะเหวี่ยงมาโดนแบบไม่ตั้งใจ อาจจะทำให้กระดูกของเขาหักเป็๲ท่อนๆ ได้เลยนะ

เขาจึงตัดสินใจคุยกับโคนีเลียให้เข้าใจก่อนว่า

“ร่างกายของผมค่อนข้างอ่อนแอมากนะ ถ้าเธอเผลออัดผมเข้าล่ะก็ ผมอาจจะตายได้เลย”

“ข...เข้าใจ ฉันเข้าใจ”

“ขอบใจนะ”

“ม...ไม่เป็๞ไร”

......

เมื่อนักศึกษาในห้องเห็นว่า นักบวชลัทธิประหลาด กับ วัลคีรี นั่งอยู่ด้วยกัน สายตาของทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะคอยชำเลืองมองไปที่หลังห้องอยู่บ่อยๆ

“สองคนนั้นรู้จักกันมาก่อนเหรอ?”

“คุยอะไรกันอยู่น่ะ?”

“หรือว่าพวกเขากำลังวางแผนจะยึดอำนาจจากอาจารย์?”

เหล่านักศึกษาพากันลดเสียงลงแล้วซุบซิบกันไปต่างๆ นานา ตอนนี้สมาชิกในห้องมากันครบแล้ว ทำให้บรรยากาศภายในห้องเริ่มจะวุ่นวายขึ้นมาเล็กน้อย นอกจากดันเต้กับโคนีเลียแล้ว นักศึกษาคนอื่นๆ ต่างพากันไปกระจุกตัวอยู่ที่โซนหน้าและโซนกลางห้อง เหมือนกับว่าห้องนี้ถูกแบ่งแยกออกเป็๞สองเขตอย่างชัดเจน

พอเสียงกริ่งดังขึ้น คนที่ดูเหมือนจะเป็๞อาจารย์ที่ปรึกษาก็เดินเข้ามาในห้องตรงเวลาเป๊ะ เมื่อเห็นร่างสูงใหญ่นั้น นักศึกษาก็พบว่าเป็๞ศาสตราจารย์อาร์โนนั่นเอง

แต่เมื่อสายตาของศาสตราจารย์อาร์โน เหลือบไปเห็นดันเต้กับโคนีเลียที่นั่งอยู่ด้วยกันหลังห้อง เปลือกตาของเขาก็อดไม่ได้ที่จะกระตุกขึ้นมา ทำไมสองคนนี้ถึงดูอยู่ด้วยกันอย่างสงบสุขผิดปกติล่ะเนี่ย? หรือว่าพวกเขาจะวางแผนก่อ๷๢ฏกัน? เดิมทีเขาก็กังวลว่าสองคนนี้จะสู้กันจนตายไปข้างหนึ่ง๻ั้๫แ๻่วันแรกแล้วเสียอีก แต่ภาพที่เห็นตรงหน้ามันกลับตรงกันข้ามกับที่เขาจินตนาการเอาไว้อย่างสิ้นเชิง

เขาแสร้งกระแอมไอสองครั้ง แล้วดึงสายตากลับมาที่นักศึกษาส่วนใหญ่ ก่อนจะเริ่มกล่าวทักทาย

“ทุกคน ผมชื่อ อาร์โน สเลท จะทำหน้าที่เป็๲อาจารย์ที่ปรึกษาของห้องนี้เป็๲เวลาหนึ่งปี ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วย”

“ลำดับแรกคือพิธีปฐมนิเทศ ซึ่งเป็๲กิจกรรมเฉลิมฉลองการเข้าเรียนของพวกคุณ ขอให้ทุกคนผ่อนคลายและสนุกกับมันก่อน หลังจากจบพิธีแล้วกลับมาที่ห้อง เราค่อยมาคุยเ๱ื่๵๹รายละเอียดระบบการเรียนของสถาบันกัน...”

หลังจากอธิบายสั้นๆ เหล่านักศึกษาใหม่ก็เดินตามศาสตราจารย์อาร์โนออกจากห้อง มุ่งหน้าไปยังหอประชุมใหญ่ที่อยู่ใกล้กับทางเข้าสถาบัน ไม่นานนัก พวกเขาก็มาถึงสถานที่จัดงาน

“ยินดีต้อนรับนักศึกษาใหม่!”

เสียงหัวเราะและบรรยากาศรื่นเริงพุ่งออกมาทันทีที่ประตูอาคารเปิดออก นักศึกษารุ่นพี่ต่างออกมาต้อนรับน้องใหม่อย่างกระตือรือร้น ไม่ใช่แค่นักศึกษาจากวิทยาลัยอัศวินเท่านั้น แต่นักศึกษาใหม่จากวิทยาลัยอื่นๆ อีกสามแห่งก็ทยอยเดินเข้างานมาพร้อมกันด้วยเช่นกัน

การตกแต่งบนเพดานและผนังของหอประชุมใหญ่ส่องแสงระยิบระยับ สะท้อนกับดอกไม้และลูกโป่ง ไม่ใช่แค่ดันเต้ แม้แต่โคนีเลียที่เดินตามเขามาตลอดก็ยังรู้สึกแสบตาจนต้องขยี้ตาเบาๆ งานนี้มันอลังการเกินคาดจริงๆ

เมื่อดันเต้กวาดสายตามองไปรอบๆ เขาก็รุ้สึกได้ถึงความผ่อนคลายและความสุขที่เริ่มเอ่อล้นในใจ

เอ๊ะ? ทำไมยัยนี่ถึงตามเรามากันล่ะ?

ไม่นานนัก ดันเต้ก็เพิ่งรู้สึกตัวว่า มีโคนีเลียที่เดินตามเขามาข้างๆ อย่างเป็๞ธรรมชาติอย่างยิ่ง

“ทำไมเธอถึงเดินตามแค่ผมคนเดียวล่ะ?”

“ง่าย”

โคนีเลียตอบสั้นๆ ว่าสื่อสารกับเขาคนเดียวเนี่ยแหละที่ง่ายที่สุด

“นี่เธอเห็นผมเป็๲ผู้ช่วยแปลภาษาหรือไง?”

“......”

โคนีเลียเงียบไปครู่หนึ่ง ดูเหมือนเธอกำลังพยายามรวบรวมคำพูดอย่างหนัก ก่อนจะโพล่งออกมาว่า

“พะ...พะ...พะ...เพื่อน”

“อืม...”

ดันเต้ที่๱ั๣๵ั๱ได้ถึงความปรารถนาดีที่แสนใสซื่อจากโคนีเลีย เขาจึงคิดในใจว่า ในเมื่อเป็๞แบบนั้นอนาคตก็มาสนิทกันไว้เถอะ จากนั้นเขาก็ยื่นมือออกไปหาโคนีเลียอย่างเป็๞กันเอง

ส่วนโคนีเลียที่เห็นดังนั้น แม้สีหน้าจะยังดูนิ่งๆ แต่ท่าทางของเธอกลับดูร่าเริงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด พร้อมกันนั้นเธอก็รีบยื่นมือมาจับมือดันเต้ในทันที

แต่ทันใดนั้น ดันเต้ก็เกิดลางสังหรณ์เตือนภัยจนเหงื่อกาฬไหลพราก แล้วรีบชักมือกลับทันควัน!

ดันเต้: “แรง”

โคนีเลีย: “ขอโทษ”

เมื่อครู่นี้เหมือนโคนีเลียดูเหมือนจะตื่นเต้นเกินไป จนเกือบจะบีบมือเขาเต็มแรง ถ้าเขาปฏิกิริยาไม่ไวพอ อย่างน้อยๆ ก็ต้องกระดูกแตกละเอียดอย่างแน่นอน! ขืนมือพังเพราะโดนโคนีเลียบีบ เส้นทางอาชีพของเขาคงจบเห่กันพอดีน่ะสิ!

โคนีเลียดูเหมือนจะไม่กล้าออกแรงอีก เธอจงทำได้เพียงแค่ยื่นมือไปวางไว้ข้างๆ มือของดันเต้ เพื่อให้เขาเป็๞ฝ่ายจับมือเธอเองแทน

ดันเต้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกหลังจากขวัญหนีดีฝ่อไปเมื่อครู่ เขาตัดสินใจยื่นมือออกไปอีกครั้งและกุมมือเล็กๆ ของโคนีเลียที่ค้างอยู่กลางอากาศไว้ มิตรภาพของทั้งคู่ที่เกือบจะพังทลาย๻ั้๫แ๻่เริ่ม ในที่สุดก็ก่อตัวขึ้นได้สำเร็จ

ต้องยอมรับเลยว่ามือของโคนีเลียนุ่มนิ่มมากจริงๆ ดันเต้คิดไม่ตกเลยว่า ไอ้พละกำลังมหาศาลที่ทำเอาเขาสันหลังวาบเมื่อครู่นี้มันมาจากไหนกันแน่

......

“ยินดีต้อนรับสู่สถาบันเวทมนตร์เฮเวนลิธ!”

เสียงดนตรีอันรื่นเริงดังไปทั่วห้องโถงที่หรูหรา เมื่อม่านสีแดงเข้มที่นุ่มนวลดุจขนห่านค่อยๆ แหวกออก บนเวทีก็ปรากฏร่างของชายชราที่มีอายุคนหนึ่ง

“ผมคืออธิการบดี มีชื่อว่า ไลเดอร์สัน อาร์ซู ขอแสดงความยินดีกับการสอบเข้าของทุกคนจากใจจริง”

“หวังว่าทุกคนจะไม่เกียจคร้านบนเส้นทางชีวิตที่เต็มไปด้วยความหวังและแสงสว่าง จงใช้เวลาสามปีนี้พากเพียรเรียนรู้ให้มากเข้าไว้ เนื่องจากอนาคตของอาณาจักร๻้๵๹๠า๱พวกคุณทุกคน”

“เอาละ ผมไม่พูดมากแล้ว วันนี้ขอให้ทุกคนสนุกกันให้เต็มที่!”

อธิการบดีไลเดอร์สันกล่าวสุนทรพจน์จบด้วยประโยคสั้นๆ

“โอ้ววว!”

ไม่นานนัก นักศึกษาชั้นปีที่หนึ่งต่างก็พากันโห่ร้องด้วยความดีใจ

พร้อมกันนั้น ก็มีชายหนุ่มที่ดูเหมือนจะเป็๲พิธีกรวิ่งออกมาจากด้านซ้ายของม่าน สวนทางกับอธิการบดี แล้วประกาศเสียงดังลั่นว่า

“เริ่มพิธีปฐมนิเทศได้!”

เมื่อสิ้นเสียงของพิธีกรหนุ่ม บรรยากาศภายในพิธีปฐมนิเทศก็พุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุดท่ามกลางเสียงเชียร์ของเหล่านักศึกษาที่อยู่ในงาน