เสี่ยวหู่เลียบๆเคียงๆ พูดคุยและสอบถามกับเหล่าบ่าวรับใช้ในเรือนพักด้วยกันเพียงไม่นานเขาก็สามารถขายครีมทั้งหกขวดออกไปได้อย่างรวดเร็วเงินหนึ่งร้อยแปดสิบเถียนที่เหล่าบ่าวรับใช้มองว่าเป็จำนวนน้อยนิดก็นอนนิ่งอยู่ในถุงผ้าสีทึบของเขาอย่างสงบเสงี่ยม
อีกไม่กี่วันเขาก็จะได้รับแจกเบี้ยรายเดือนจากการเป็บ่าวรับใช้เดือนแรกแล้วสำหรับบ่าวรับใช้ตัวน้อยที่เพิ่งเริ่มต้นการทำงานในจวนของนายท่านจะได้หนึ่งพันเถียนนี่เป็เงินที่ถือว่ามากสำหรับเขาและคนในครอบครัวมันจะถูกส่งไปให้ที่บ้านของเขาและพี่สาว
ทว่าสำหรับบ่าวรับใช้ที่อยู่มานานแต่ไม่มีความคิดจะไถ่ถอนตัวเองก็ถือว่าหนึ่งพันเถียนนี้ไม่นับว่าเป็อะไรได้เลยแค่พวกเขาซื้อของใช้ส่วนตัวก็จ่ายไปหลายพันเถียนแล้ว
ต้องกล่าวว่าจวนของนายท่านซวนเทียนจวินนั้นเป็สถานที่ที่ให้โอกาสกับคนเสมอมา แต่ใครที่ไม่อยู่ในกฎระเบียบก็ว่ากันไปตามนั้น
“เ้าไปเอาครีมนี้มาจากที่ใดหรือเสี่ยวหู่”บ่าวรับใช้ร่างสูงผิวคล้ำถามไปพลางก็ละเลงครีมลงบนฝ่ามือที่แตกของเขาไปพลาง
“มีคนฝากมาขายขอรับพี่ต้าเฟิงข้าได้ส่วนแบ่งนิดหน่อย พอได้มีเงินซื้อของใช้ให้พี่สาวที่อยู่เรือนซักล้าง”
“เ้านี่นะขายราคาเท่านี้จะได้ส่วนแบ่งเท่าใดกัน ครีมดีขนาดนี้น่าจะขายสักร้อยเถียนนะ ดูอย่างเครื่องประทินโฉมของสตรีพวกนั้นสิราคาถูกที่สุดก็ยังเป็พันเถียนเลย”
“สามสิบเถียนนี่ก็ถือว่าเหมาะแล้วพี่ต้าเฟิงต่อไปถ้าพวกท่านใช้แล้วได้ผลก็อย่าลืมมาซื้อกับข้าอีกนะขอรับ”
“จะว่าไปแล้วพี่สาวเ้าก็น่าจะได้รับการพิจารณาใหม่ได้แล้วนะ”คำพูดของต้าเฟิงทำให้บ่าวรับใช้ชายคนอื่นๆพยักหน้าเห็นด้วย
“ที่ต้าเฟิงพูดมาก็ถูกนะเมื่อก่อนก็เพราะหนิงเยว่คนนั้นที่พูดจาทำให้คนในจวนเข้าใจผิดและอวดเบ่งไม่เห็นหัวผู้ใด ใครจะคิดล่ะว่านายท่านจะไม่ได้สนใจนาง เพียงคืนเดียวเท่านั้นสถานะของนางก็กลายเป็ทาสอยู่นอกจวนไปเสียแล้ว”
เสี่ยวหู่มองเหล่าพี่ชายที่พูดคุยกับเขาอย่างเป็กันเองแล้วก็เริ่มสนใจขึ้นมา“พวกท่านคิดว่าพี่สาวของข้ายังจะสามารถออกจากเรือนซักล้างได้เช่นหรือ”
“ตามความเป็จริงแล้วก็น่าจะเป็เช่นนั้นน่ะแต่ต้องดูท่าทีของนายท่านด้วย ถ้าเื่นี้เงียบไปก็แสดงว่านายท่านไม่อยากจะใส่ใจ”
“พี่สาวของข้าไม่ได้รับความเป็ธรรมแต่ข้าก็ไม่สามารถทำอะไรได้เลย” น้ำเสียงของเสี่ยวหู่เต็มไปด้วยความทุกข์ใจอยู่ในจวนไม่อาจวิ่งโร่เข้าไปหานายท่านได้ตามใจทุกๆชั้นของจวนแห่งนี้จะมีเวรยามวางเอาไว้อย่างแ่า
“เอาเถอะๆ อย่างน้อยเ้าก็ยังสามารถไปพบนางได้ ไม่ได้อยู่กันคนละจวนเสียหน่อยนี่เสี่ยวหู่”
มือของเสี่ยวหู่กำถุงผ้าแน่น“ข้าจะต้องหาทางช่วยพี่สาวให้ได้ ไม่ว่าต้องรอนานแค่ไหนก็ตาม”
“ดี!เพียงเ้ามีใจอยากจะช่วยนาง ก็นับว่าเป็เื่ประเสริฐแล้วเสี่ยวหู่ เอาล่ะคืนนี้ก็แยกย้ายกันไปนอน พรุ่งนี้ยังต้องตื่นไปซื้อวัตถุดิบั้แ่เช้านะ”
“ขอรับ”
ตอนเช้าเขาก็นำเอาหอมกับขิงที่พี่สาวมอบให้ปนเข้าไปในตะกร้าผักและลดจำนวนการซื้อลง ทำให้มีเงินไปซื้อขวดกระเบื้องดินเผามาเก้าใบ
แล้วก็มาตามเวลานัดหมายกับพี่สาวซึ่งเป็่บ่ายหลังพักเที่ยงไปเล็กน้อย
“ในถุงผ้ามีเงินหนึ่งร้อยแปดสิบเถียนนะพี่สาวยังมีขวดกระเบื้องดินเผาอีกเก้าขวด ให้ท่านเก็บเอาไว้ให้ดีนะขอรับ”
เสี่ยวหลานเก็บขวดกระเบื้องดินเผาเข้าไปจากนั้นก็นำเอาขนมและอาหารออกมาใส่ในถุงผ้าของน้องชายแล้วส่งกลับให้เขา
“เงินร้อยแปดสิบเถียนนี่ให้เ้าเอาไปซื้อขวดกระเบื้องดินเผามาทั้งหมดนะเสี่ยวหู่ อืม...เดี๋ยวก่อนนะถ้าซื้อเยอะเกินไปก็จะเป็ที่ผิดสังเกต เอาแบบนี้ดีกว่า ซื้อมายี่สิบขวดก่อนส่วนเงินที่เหลือพี่สาวจะเก็บเอาไว้”
เสี่ยวหู่ป้องปากกระซิบกับพี่สาว“เมื่อเช้านี้มีคนมาขอซื้อครีมจากข้า รวมๆกันแล้วมีมากถึงยี่สิบคนเลยพี่สาวซื้อมาแค่นั้นคงไม่พอขายให้คนอื่นแน่ๆ”
“จริงเหรอถ้าอย่างนั้นก็ไม่พอจริงๆนั่นแหละเสี่ยวหู่”ยังมีเสี่ยวอิงอีกที่สั่งครีมจากนางสองขวด
“ท่านว่าเราควรทำยังไงดี”
“ถ้าอย่างนั้นก็ซื้อมาสี่สิบขวดก่อนนะเ้าก็ทยอยขนขวดกระเบื้องดินเผามาให้ข้า แบบนี้น่าจะไม่ถูกสงสัย”
“เอาแบบนี้ก่อนก็ได้พี่สาวเงินหนึ่งร้อยเถียนนี้ท่านก็เก็บไว้ให้ดีนะขอรับ”
“อืม เ้าก็รีบกลับเถอะตอนหัวค่ำอย่าลืมมารับครีมไปขายอีกนะ”
“ขอรับ”
เสี่ยวหลานเก็บทุกอย่างเอาไว้ในมิติเรียบร้อยแล้วก็รีบเดินกลับไปรวมตัวกับบ่าวรับใช้คนอื่นๆทันที
่บ่ายนี้ไม่ต้องซักผ้าเพราะนางและคนอื่นๆซักเสร็จั้แ่่เช้าแล้วแต่ก็มีคำสั่งให้ไปตักน้ำอยู่ดี นางกับเสี่ยวอิงจึงหิ้วถังน้ำไปที่บ่อน้ำท้ายเรือน
“น้องชายเ้ามาอีกแล้วเหรอเสี่ยวหลาน”เสี่ยวอิงกระซิบถามเสียงแ่
“อืมเดี๋ยวตอนเย็นข้าจะเอาครีมให้เ้าสองขวดนะเสี่ยวอิง”
“ได้สิเสี่ยวหลาน แล้วราคาล่ะเ้าขายขวดละเท่าไหร่”
“สามสิบเถียน”
“อะไรนะ!สามสิบเถียนอย่างนั้นเหรอ” เสี่ยวอิงเกือบะโออกไปแล้วด้วยความใยังดีที่ตะครุบปากของตัวเองเอาไว้ได้ทัน
“แพงไปเหรอถ้าอย่างนั้นข้าขายให้เ้ายี่สิบห้าเถียน ลดได้แค่นี้จริงๆนะถ้ามากกว่านี้ก็ขาดทุนแล้ว”
“เ้านี่นะข้าขอคืนคำพูดที่ว่าเ้าคิดการใหญ่ยังจะทันไหม สามสิบเถียนเหมือนให้เปล่าเลยนะเ้าน่าจะขายแพงกว่านี้นะเสี่ยวหลาน”
“ถูกเกินไปเหรอ ราคานี้คำนวณมาแล้วนะ”
“ถูกน่ะสิ คำนวณยังไงของเ้ากันถูกขนาดนี้ทั้งยังเป็ของคุณภาพดีอีก เ้าคอยดูต่อไปเถอะ เ้าจะกวนครีมไม่ทันแน่ๆเสี่ยวหลาน”
“เื่กวนครีมไม่ใช่ปัญหาหรอกแต่เื่ของขวดกระเบื้องดินเผาต่างหากล่ะที่จะทำให้การค้าของข้าสะดุด”
“ขวดกระเบื้องดินเผาอย่างนั้นหรือเื่นี้ไม่ยากสักนิด”
“จะ เ้ายังใช่สาวใช้ของเรือนซักล้างอยู่หรือเปล่าเสี่ยวอิงจะไม่ยากได้ยังไง พวกเราออกนอกจวนไปหาซื้อของเองไม่ได้เลยนะ”
“จะไปยากอะไรข้ารู้จักกับคนคุมประตูหลังของจวน แค่เื่ขวดกระเบื้องดินเผาไม่ใช่เื่ใหญ่เสียหน่อย”
“ถ้าอย่างนั้นเ้ามาเป็หุ้นส่วนของข้าดีหรือไม่เสี่ยวอิง”เสี่ยวหลานกระเซ้าอีกฝ่ายพลางก็ไปยืนต่อแถวกับบ่าวรับใช้คนอื่นๆเพื่อรอตักน้ำ
“ไม่เอาหรอกเสี่ยวหลานแค่ทำงานที่นี่ข้าก็เหนื่อยมากพอแล้ว”
เสี่ยวหลานมองพิจารณาเสี่ยวอิงอีกครั้งก็ััได้ว่าเมื่อก่อนนางน่าจะเคยเป็คุณหนูที่ร่ำรวยมาก่อน
“เ้าเคยคิดจะไถ่ถอนตัวเองออกไปบ้างไหมเสี่ยวอิง”เสี่ยวหลานกระซิบเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน
เสี่ยวอิงส่ายหน้าทันที“ออกไปก็ไม่มีใครเหลือรอข้าอยู่ข้างนอกหรอกเสี่ยวหลาน ไม่สู้อยู่แบบนี้ไปเรื่อยๆ ดีกว่ากันเยอะ”
เสี่ยวหลานพอได้ฟังคำตอบนางก็พอจะเดาเื่ราวได้จึงไม่ได้ซักถามอะไรต่อ จากนั้นพวกนางก็ตักน้ำกันตลอดทั้งบ่าย
ครีมที่เสี่ยวหลานบรรจุใหม่ทั้งเก้าขวดถูกขายออกไปอย่างรวดเร็ว เสี่ยวอิงที่ได้ครีมไปแล้วก็ใช้ทันที และไม่นานนางก็สั่งซื้อล่วงหน้าอีกสิบขวด
ทางฝั่งของเสี่ยวหู่ก็ไม่น้อยหน้าเช่นกันเพราะบ่าวรับใช้ชายที่ทำงานหนักล้วนฝ่ามือแตกจนเห็นเป็ภาพชินตากันอยู่แล้ว พอพวกเขาเห็นผลลัพธ์ที่ดีก็มาเลียบๆเคียงๆสอบถามกับเสี่ยวหู่
พอได้รู้ราคาก็สั่งกันคนละหลายขวดจนเสี่ยวหู่จดชื่อแทบไม่ทัน
“พี่สาว ขวดกระเบื้องดินเผาคงหาซื้อไม่ทันขอรับแต่ท่านดูยอดสั่งจองสิ ตั้งห้าสิบขวดเลยนะ” เสี่ยวหู่ส่ายหน้ายิ้มๆเขาส่งเงินที่ขายครีมได้ให้พี่สาว
“เื่ขวดกระเบื้องดินเผาเ้าไม่ต้องห่วงนะเสี่ยวหู่ข้าให้เสี่ยวอิงช่วยจัดการเื่นี้แล้วล่ะ”
“เสี่ยวอิง! ใครหรือพี่สาว”
“สหายของข้าน่ะ ไม่คิดเลยว่าในสถานที่แบบนี้จะยังมีคนที่พอคบหาได้บ้าง”
“นางจะไม่เป็อันตรายกับพวกเราใช่ไหม”
“ข้าก็ไม่แน่ใจหรอกแต่นางก็รู้เื่ของพวกเราแล้ว แก้ไขอะไรไม่ได้แล้วล่ะเสี่ยวหู่”ตอบแล้วก็มองหน้าน้องชายด้วยสีหน้าจนใจ
หัวคิ้วของเสี่ยวหู่ขมวดเข้าหากัน “นางรู้ั้แ่ตอนไหนกัน”
“ตอนที่พวกเราคุยกันนั่นแหละ”ว่าแล้วเสี่ยวหลานก็บุ้ยใบ้ไปทางห้องปลดทุกข์ให้น้องชายได้เห็น
“แต่พวกเราก็กระซิบคุยกันนะพี่สาวหรือว่านางจะมีวรยุทธ์กันนะ”
“ไม่รู้สิ แม้แต่เื่พื้นที่เก็บของเล็กๆของข้านางก็รู้ด้วยนะ นางบอกว่าสิ่งของเล็กๆน้อยๆที่ข้ามี ไม่มีพิษภัยอะไรไม่มีใครตรวจสอบหรอก”
“แสดงว่านางก็ต้องมีของเหล่านี้เหมือนกันอืม เื่นี้พวกเราก็ดูกันไปสักระยะก็แล้วกัน” เขายังจะทำอะไรได้อีกล่ะในเมื่ออีกฝ่ายยังช่วยอุดหนุนครีมของพี่สาวอยู่
“อืม วันนี้พี่เตรียมของกินให้เ้าหลายอย่างเลยเสี่ยวหู่รีบกินให้หมดก่อนถึงเรือนพักนะ”
“อะ เอ่อพี่สาวมีอยู่เื่หนึ่งที่น่าสนใจ”เื่นี้เขาก็ลืมพูดกับพี่สาวเพราะมัวแต่ให้ความสนใจกับการขายครีมอยู่นั่นเอง
“เื่อะไรหรือเสี่ยวหู่”
“เมื่อวานพ่อครัวมาสอบถามข้าเื่หอมกับขิงน่ะสิเขาบอกว่าให้ข้าเลือกวัตถุดิบให้ดี ท่านว่าหอมกับขิงที่ท่านให้ข้าไปสองครั้งจะมีอะไรพิเศษจนพวกเขาสังเกตเห็นหรือเปล่า”
คำถามของน้องชายทำให้เสี่ยวหลานเริ่มตั้งคำถามกับเสี่ยวไป๋อีกครั้งเพราะข้อมูลหลายอย่างที่เสี่ยวไป๋บอกนางอย่างมั่นใจ แต่มันไม่ตรงกับความเป็จริงของดินแดนแห่งนี้เลยโดยเฉพาะมิติเก็บของ
“มันก็เป็แค่หอมกับขิงเท่านั้นแหละเสี่ยวหู่ต่อไปถ้าไม่จำเป็พี่สาวจะไม่นำพวกมันออกมาแล้ว เ้าเองก็รีบกลับเถอะอย่าลืมมารับครีมไปขายด้วยนะ”
“ขอรับพี่สาว ข้ากลับก่อนแล้วกัน”
“อืม”
สองวันผ่านไปเสี่ยวอิงก็ตื่นั้แ่เช้ามืดมาหาเสี่ยวหลานถึงห้องพัก
“เสี่ยวหลานเ้าตื่นหรือยัง”นางเคาะประตูเบาๆแล้วร้องเรียกเสียงแ่
“ตื่นแล้วๆ เ้ามีอะไรหรือเสี่ยวอิง”
“นี่ๆ เ้าดูนี่เสี่ยวหลาน”นางส่งกระดาษให้เสี่ยวหลานพร้อมรอยยิ้มเริงร่า
เสี่ยวหลานต้องรีบหันไปจุดตะเกียงแล้วค่อยยกกระดาษแผ่นนั้นขึ้นอ่าน
“นะนี่เป็ยอดสั่งซื้อจากสาวใช้ของจวนอื่นๆอย่างนั้นเหรอเสี่ยวอิง จะเ้าทำได้ยังไงกัน”
“ก็ครีมที่ข้าซื้อจากเ้าไปสิบขวดนั่นแหละพวกนางเห็นว่าใช้แล้วได้ผลดีมาก แล้วราคายังถูกเหมือนให้เปล่าก็เลยสั่งซื้อไปตุนเอาไว้”เสี่ยวอิงไม่วายเหน็บแนมราคาที่ถูกแสนถูกของสหายอีกครั้ง
“เอาไว้ข้ากวนครีมตัวอื่นออกมาขายค่อยตั้งราคาที่สูงกว่านี้ก็แล้วกัน ตอนนี้เ้าก็ฝืนใจซื้อไปก่อนนะเสี่ยวอิง” ไม่พูดเปล่าเสี่ยวหลานยังได้ยื่นมือออกไปบีบแก้มสหายรักอีกด้วย
“เฮ้ๆ เ้ากำลังทำอันใดเสี่ยวหลานแก้มของข้าไม่ใช่ซาลาเปาหรือหมั่นโถวนะ เอามือของเ้าออกไปเลย ชิ!”
เสี่ยวหลานจำใจต้องปล่อยมือ“เ้าจะเอาครีมตอนไหนล่ะเสี่ยวอิง”
“ตอนนี้เลยได้ไหมเสี่ยวหลานขวดที่ข้าหามาให้เ้าครั้งก่อนน่าจะพอเหลืออยู่ใช่ไหม” นางซื้อขวดให้เสี่ยวหลานสองร้อยขวดแต่ดูท่าแล้วอีกไม่กี่วันคงต้องได้ซื้อมาเพิ่มอีกแน่ๆ
“ได้เลย เ้ารอข้าอยู่นอกห้องก่อนนะข้าจะจัดการเดี๋ยวนี้แหละ”
“ได้สิ” เสี่ยวอิงเดินออกมายืนรออยู่หน้าประตูห้องพักของเสี่ยวหลาน
ทางด้านของเสี่ยวหลานก็เข้าไปจัดการบรรจุภัณฑ์อย่างรวดเร็วไม่นานนางก็ออกมาพร้อมกับครีมสามสิบขวด
เสี่ยวอิงจ่ายเงินออกมาอย่างรวดเร็วนางโบกมือหนึ่งครั้งครีมทั้งสามสิบขวดก็อันตรธานหายไปในทันที “ข้าไปละเสี่ยวหลานอย่าลืมกวนครีมเอาไว้อีกเยอะๆนะ”
มองตามร่างที่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วของเสี่ยวอิงแล้วหญิงสาวก็ได้แต่ส่ายหน้า “เ้านี่นะทำตัวราวกับที่นี่ไม่ใช่เรือนซักล้างท้ายจวนอย่างนั้นแหละ”
เสี่ยวอิงที่ไปไกลแล้วแต่ยังคงได้ยินทุกคำพูดของเสี่ยวหลานก็ได้แต่ยกยิ้มมุมปากน้อยๆอย่างชอบใจ
3K
![ลวงเล่ห์ เสน่ห์มารยา [มีebook]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1777109984_86030060.webp)
