เช้าวันเปิดการศึกษา ณ มหาวิทยาลัยชื่อดังใจกลางกรุงเทพฯ
นักศึกษาต่างวิ่งกุลีกุจอเข้าห้องเรียนอย่างเร่งรีบ บ้างก็เพิ่งค้นพบว่าการตื่นเช้าในวันแรกของเทอมใหม่ช่างเป็เื่โหดร้าย บ้างก็พยายามเกาะกลุ่มเพื่อนสนิทเพื่อพูดคุยเม้ามอยหลังจากกลับมาจากปิดเทอม
ทว่าท่ามกลางความวุ่นวายนั้น ทุกคนต่างรู้ดีว่า วันนี้พวกเขาจะต้องเผชิญหน้ากับอาจารย์คนหนึ่ง อาจารย์ที่ได้ชื่อว่าแสนสวย แต่จิตใจเ็าราวกับน้ำแข็ง ดร. เบล เบลลิณี พิพัฒกาล
ภายในห้องเรียนขนาดใหญ่ บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียด เสียงกระซิบกระซาบเงียบลงทันทีเมื่อเสียงส้นสูงกระทบพื้นห้องดังขึ้น ดร. เบล ก้าวเข้ามาพร้อมกับเอกสารในมือ ั์ตาคมกริบกวาดมองนักศึกษาที่นั่งอยู่ในห้องโดยไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ เธอรู้ดีว่าชื่อเสียงของตัวเองเป็อย่างไร และเธอก็ไม่ได้พยายามทำให้มันดีขึ้นเสียด้วย
“ปีนี้ ฉันได้มีโอกาสได้มาสอนนักศึกษาต่างคณะครั้งแรก และกลายเป็ว่าฉันต้องเป็ที่ปรึกษางานวิจัยให้กับของพวกคุณบางคน” เธอเอ่ยเสียงเรียบ ขณะที่กวาดตามองนักศึกษาทั้งห้อง เสียงปากกากระทบโต๊ะเบา ๆ เป็เพียงเสียงเดียวที่กล้าฝ่าความเงียบ
แต่แล้วสายตาของเธอก็สะดุดเข้ากับใครบางคน เด็กสาวผมยาวที่นั่งไขว่ห้างอยู่ริมหน้าต่าง เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นเล็กน้อย กระโปรงสั้นเหนือเข่าพอดีช่างขับให้เรียวขาดูโดดเด่น และที่สำคัญกว่านั้น คือดวงตาของเธอที่จ้องมองมาอย่างไม่ลดละ เต็มไปด้วยแววท้าทายและเ้าเล่ห์ จนเบลต้องนิ่งไปชั่วขณะ
นักศึกษาคนนั้นยิ้มบาง ๆ ก่อนจะเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ มือข้างหนึ่งยกขึ้นเสยผมลวก ๆ แล้วเอียงคอมองเบลอย่างไม่เกรงกลัว
“สวัสดีค่ะ ดร.เบล”
เธอเพียงขยับปากแบบไม่มีเสียง แต่กลับดังชัดเจนในหูของอาจารย์ที่ยืนอยู่หน้าห้อง
และในวินาทีนั้นเอง เบลรู้ทันทีว่า… ความเงียบสงบของชีวิตเธอได้พังทลายลงแล้ว
***
คืนก่อน ณ คลับเลสเบี้ยนชื่อดังย่านทองหล่อ
ไฟสลัวส่องสะท้อนพื้นกระจกใส เสียงเพลงจังหวะเร้าใจดังคลอไปกับเสียงหัวเราะและเสียงพูดคุย
"ฉันล่ะไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ไอ่ตาลก็มีเมียแล้ว ฉันก็คั่วเด็กใหม่อยู่กำลังได้ที่ จะบังคับมาล่าเหยื่อใหม่ที่คลับทำไมเบล นี่มันคืนวันอาทิตย์นะเว้ย พรุ่งนี้ได้ไปทำงานแบบตาจะปิดแน่ ๆ"
เสียงของจิ้บ สาวห้าวหน้าตี๋ หนึ่งในเพื่อนสนิทของเบลเอ่ยขึ้นขณะยกแก้วค็อกเทลขึ้นดื่ม
ตาล คุณหมอแสนสวย ที่เพิ่งรีบลงเวรมาไม่นานก็โดนเพื่อตัวดีลากมาคลับหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเสริม
"หาสาวสักคนมาคลายเหงาเถอะเบล อย่างแกหาได้ไม่ยาก โปรไฟล์ก็ดี นี่ถ้าเป็ฉันนะ ป่านนี้หาเด็กมาอ้อนเล่นไปแล้ว"
เบลเพียงแค่ยกแก้วขึ้นจิบเล็กน้อย ั์ตาสีน้ำตาลเข้มกวาดมองไปรอบ ๆ อย่างไม่แยแส คลับแห่งนี้เป็ที่ที่เธอคุ้นเคยดี เพราะทุกครั้งที่เธอ้าหลีกหนีจากความวุ่นวายเธอมักจะมาที่นี่พร้อมกับเพื่อนทั้งสองเสมอ
"ไม่จำเป็ ฉันไม่ได้้าความสัมพันธ์ไร้สาระ" เบลตอบเสียงเรียบ แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธว่าคืนนี้เธอรู้สึกอยากดื่มให้มากกว่าปกติเพราะ ‘เหงา’
"แต่แกก็ไม่ได้ปฏิเสธว่าอยากได้ใครสักคนใช่ไหมล่ะ?" จิ้บยักคิ้ว รู้ทันเพื่อนสนิทเป็อย่างดี
เบลไม่ได้ตอบ เพียงแต่ละสายตาออกไปมองฝูงชนที่กำลังสนุกสนานกับเสียงเพลง สายตาของเธอหยุดอยู่ที่ใครบางคน
เด็กสาวคนหนึ่งกำลังเต้นอยู่กลางฟลอร์ ผมยาวสลวยสะบัดไปตามจังหวะเพลง ริมฝีปากสีแดงสดแต้มรอยยิ้มบาง ๆ ที่แฝงไปด้วยความเ้าเล่ห์ ชุดเดรสเข้ารูปทำให้รูปอันเย้ายวนของเธอดูโดดเด่นแม้จะอยู่ในที่ไฟสลัว
สายตาของเธอและเบลสบกันโดยบังเอิญ แทนที่เด็กสาวจะหลบตา เธอกลับยิ้มมุมปาก ราวกับรู้ว่าเธอกำลังชอบที่ถูกจับจ้อง ก่อนจะเริ่มเคลื่อนตัวมายังมุมบาร์ที่เบลนั่งอยู่
"สนใจซื้อดื่มสักแก้วไหมคะ?" เธอเอ่ยเสียงหวาน พลางทิ้งตัวลงนั่งข้าง ๆ โดยที่ดวงตาไม่ละจากใบหน้าของเบลเลย
เบลเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "เมนูไหนอร่อยล่ะ?"
"เดาเล่น ๆ ก็คงจะเป็ดาร์ยมาตินี่ไหมคะ?" เด็กสาวไหวไหล่
จิ้บกับตาลที่นั่งดูเหตุการณ์อยู่หัวเราะคิกคักอย่างสนุกสนาน แต่เบลกลับเลือกที่จะจับแก้วเครื่องดื่มขึ้นมาหมุนเล่นแทนที่จะสนทนาต่อ
"เด็กสมัยนี้นี่... ใจกล้ากันจริง ๆ" เบลเอ่ยเสียงเบา พลางหันกลับมาสบตากับเด็กสาวที่ยังคงมองเธอด้วยแววตาท้าทาย
"แล้วคุณล่ะคะ กล้าพอจะอยู่ดื่มกับฉันไหม?" เด็กสาวเอียงคอ ก่อนจะยิ้มอย่างมีเลศนัย
เบลหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ก่อนจะยกแก้วไวน์ขึ้นจิบ ดวงตาคมกริบกวาดมองคนตรงหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์
"เธอชื่ออะไร อายุเท่าไหร่?"
เด็กสาวหัวเราะ ก่อนจะยันข้อศอกกับบาร์ เอนตัวเข้าใกล้เบลเล็กน้อยจนกลิ่นน้ำหอมลอยมาจาง ๆ
"ถามอายุทำไมล่ะคะ กลัวผิดกฎหมายเหรอ?" เธอชี้ไปที่ป้ายชื่อตรงหน้าอก “หนูชื่อเกรสค่ะ คุณละคะ?”
"แค่ไม่อยากมีปัญหาภายหลัง" เบลตอบเสียงเรียบ “ฉันเบล” รอยยิ้มที่มุมปากเผยให้เห็นว่าเธอไม่ได้รังเกียจบทสนทนาแฝงนัยนี้เลย
"งั้นฉันคงต้องบอกให้คุณสบายใจ... ฉันอายุยี่สิบสอง" เด็กสาวยกแก้วของตัวเองขึ้นกระดกเล็กน้อย ก่อนจะเอียงคอมอง "แต่ก็น่าสนใจนะคะ ปกติคุณถามอายุทุกคนที่เข้ามาคุยด้วยเหรอ หรือว่าฉันเป็กรณีพิเศษ?"
"เธอคิดว่าไงล่ะ?"
เด็กสาวหลุดหัวเราะ แล้วเอนตัวเข้าใกล้กว่าเดิมจนปลายผมของเธอเกือบแตะไหล่ของเบล
"ฉันคิดว่าคุณกำลังสนใจฉันนะ"
เบลยิ้มมุมปาก ั์ตาของเธอทอแววบางอย่างที่อ่านไม่ออก "ฉันแค่อยากรู้อายุ ไม่ได้แปลว่าฉันสนใจเธอ"
"เหรอ..." เด็กสาวก็ขยับปลายนิ้วแตะกับขอบแก้วของเธอเบา ๆ ราวกับหยอกเย้า
"แต่ฉันว่าฉันสนใจคุณนะ"
"ฉันไม่คิดจะมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับใคร" เบลตอบตามตรง ก่อนจะวางแก้วลงบนบาร์ ดวงตาของเธอจ้องมองเด็กสาวอย่างค้นหา "ถ้าคืนนี้เธออยากให้ฉันซื้อดื่ม เธอต้องเข้าใจความ้าของฉันก่อน ฉันไม่ชอบความผูกพันธ์"
"อืม..." เด็กสาวขยับเข้ามาใกล้อีกนิด "แต่คุณรู้ไหมคะ ว่าฉันไม่สน? ฉันเพียงแค่อยากรู้จักคุณ"
เบลจ้องดวงตาสีน้ำตาลเข้มนั้น มันพราวระยับอย่างท้าทาย และแฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก
"ถ้าเธออยากรู้จักฉันจริง ๆ..." เบลเอนตัวเข้าไปใกล้ แล้วกระซิบเสียงเบา "เธอต้องลองพยายามมากกว่านี้"
เด็กสาวหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะยกแก้วขึ้นจิบ "ท้าทายจังเลยนะคะ"
เธอวางแก้วลง ลุกขึ้นยืน แล้วโน้มตัวลงมาเล็กน้อย กระซิบที่ข้างหูของเบล "คืนนี้ซื้อดื่มหนูสิคะ แล้วหนูจะโชว์ความพยายามให้คุณดู"
“เท่าไหร่” เบลเอ่ยถามอย่างเหลืออด สายตาของเธออยากจะขย่ำสาวน้อยตรงหน้าใจจะขาด
“แค่สองก็พอค่ะ แล้วเราไปต่อกันข้างนอกดีไหม?” เด็กสาวเย้ายวนอย่างเร้าร้อนทั้งสายตาและัั
"เป็ไงล่ะ... เด็กมันแรง" จิ้บที่เฝ้าดูเหตุการณ์อยู่เอ่ยขึ้นอย่างขบขัน
เบลถอนหายใจ ก่อนจะหยิบแก้วขึ้นดื่มรวดเดียวหมด “เอาสิ”
ทั้งสองเดินกุมมือกันออกนอกร้าน ทิ้งไว้แต่เพียงสายตามึนงงของเพื่อนสาวทั้งสอง
เธอไม่รู้ว่ากำลังเจอกับอะไร... ั้แ่คืนนี้ ความเงียบสงบในชีวิตของเธอคงไม่มีอีกแล้ว
***
ปัจจุบัน...
“อาจารย์คะ...” เด็กนักศึกษาแถวหน้าคนหนึ่งเรียกเบลเสียงแ่หลังจากเห็นอาจารย์สุดเคร่งยืนตัวแข็งอยู่ครู่ใหญ่
เบลสะบัดความคิดที่แล่นเข้ามาในหัวออกไป ดวงตาของเธอหรี่มองนักศึกษาเ้าของเสียงเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้าเป็เชิงให้พูดต่อ
"มีอะไร?" น้ำเสียงของเธอยังคงเรียบเฉยเหมือนทุกครั้ง
"วันนี้อาจารย์จะสอนเลยไหมคะ ปกติวันแรกคราสอื่นแจกเอกสารประมวลวิชาแล้วกลับได้เลย"
เบลพยักหน้า "เดี๋ยวอาจารย์จะแจกเอกสารและประฐมนิเทศให้พวกเธอนิดหน่อย และอนุญาติให้กลับได้เลย"
"ขอบคุณค่ะ" นักศึกษาต่างยิ้มดีใจกันใหญ่ วันแรกของการเปิดภาคเรียนวันดีอย่างนี้
เบลหันกลับไปที่สไลด์ ั์ตาของเธอจดจ่อกับเนื้อหาบนจอ แต่สมองกลับประมวลผลเหตุการณ์เมื่อคืนก่อนที่เธอพยายามจะลืม
ภาพของเด็กสาวในเดรสเข้ารูป แววตาเร่าร้อนและริมฝีปากสีแดงสดแวบเข้ามาในหัวอย่างช่วยไม่ได้ เบลกำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ
"กลับมาสอนก่อนเบล" เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆ แล้วหันกลับมาสอนต่อ
เธอไม่รู้เลยว่า ใครบางคนที่นั่งอยู่ท้ายห้อง กำลังจ้องมองเธอด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ราวกับว่าเธอกำลังสนุกสนานกับเหตุการณ์เหล่านี้...
“ความบังเอิญมันมีอยู่จริงบนโลกนี้สินะ...” เกรสยิ้มเยาะก่อนจะนั่งมองอาจารย์คนสวยหน้าชั้นอย่างซุกซน
--- To Be Continue ---
741
