แก้วชาถูกวางลงบนโต๊ะอย่างเบามือก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านนอก
“มาแล้วเช่นนั้นหรือ มาสิเข้ามานั่งกับข้า”เศรษฐีเสียนเอ่ยเชิญเหลียนฮวา
นางค่อยๆเดินเข้าไปในห้องโถงรับแขกอย่างช้าๆก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ไม่ไกลจากเศรษฐีเสียนนัก
“คาระวะท่านเศรษฐีเ้าค่ะ”นางพูดขึ้นด้วยความถ่อมตัว
“มาเถอะมานั่งใกล้ๆข้า”
นางมองดูโต๊ะงาช้างที่ดูงดงามจนไม่กล้าเข้าไปนั่ง
“ข้าน้อยขอยืนอยู่ตรงนี้จะดีกว่า โต๊ะงาช้างมีราคาแพงเสื้อผ้าเก่าๆของข้าอาจจทำให้โต๊ะงานช้างของท่านเศรษฐีสกปรกได้”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า เหตุใดเ้าจึงคิดเช่นนั้นมาเถอะมานั่งใกล้ๆข้าเสื้อผ้าของเ้าไม่ได้ดูสกปรกซักนิด”
นางได้แต่พยักหน้าก่อนจะเดินไปนั่งกับเขา
“พ่อบ้านป๋อเ้าไปตามอี้หลงมาพบข้าเดี่ยวนี้”
“ขอรับนายท่าน”
“ไม่ต้องไปตามข้าหรอกข้ามาแล้ว”
ยังไม่ทันที่พ่อบ้านป๋อจะได้เดินออกจากห้องคุณชายเสียนอี้หลงก็เดินเข้ามาเสียก่อน
“เ้ามาก็ดีแล้วมานี่สิ”เศรษฐีเสียนพูดขึ้น
เสียนอี้หลงมองดูหญิงสาวที่นั่งก้มหน้าอยู่นั้นก่อนจะแสยะยิ้มอย่างดูถูก
“นี่นะหรือหญิงสาวที่ท่านพ่อจะให้แต่งงานกับข้า”เขาพูดขึ้นพร้อมกับเดินไปนั่งข้างๆนางก่อนจะมองดูนางั้แ่หัวจรดเท้า
“เอ้า แล้วนี่เ้าจะนั่งก้มหน้าอยู่เช่นนี้อีกนานหรือไม่เ้าของบ้านมาถึงแทนที่จะกล่าวคำทักทายช่างเสียมารยาทยิ่งนัก หรือใบหน้าของเ้าอัปลักษณ์จนไม่กล้าจะสู้หน้าข้าเช่นนั้นหรือ”เขาพูดขึ้นราวกับกำลังล้อเลียนนาง
“เสียนอี้หลง เหตุใดเ้าจึงพูดเช่นนั้นกับฟู่เหลียนฮวากัน”เศรษฐีเสียนรีบตำหนิบุตรชายในทันที
“ไม่เป็ไรเ้าค่ะท่านเศรษฐีที่คุณชายเสียนพูดน่ะถูกแล้ว”นางพูดพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเสียนอี้หลง
ทันทีที่เสียนอี้หลงได้เห็นใบหน้าของนางเขาก็ถึงกับตกตะลึงในความงดงามของนางในทันที เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าหญิงสาวบ้านนอกจะงดงามได้ถึงเพียงนี้เพียงเห็นครั้งแรกหัวใจของเขาก็แทบจะหยุดเต้นเสียให้ได้
“ข้าน้อยฟู่เหลียนฮวาต้องขออภัยคุณชายเสียนที่เสียมารยาท”
เสียนอี้หลงรีบดึงตัวเองออกจากภวังค์ในทันทีก่อนจะหันไปหาเศรษฐีเสียน
“เอ่อท่านพ่อข้าเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าวันนี้ข้ามีกิจจะต้องออกไปด้านนอกถ้าเช่นนั้นข้าต้องขอตัวก่อน”เขาพูดขึ้นก่อนจะรีบลุกออกจากห้องรับแขกอย่างรีบร้อน
เศรษฐีเสียนมองดูท่าทางของบุตรชายก็เข้าใจได้ทันทีก่อนจะหยิบถ้วยชายขึ้นมาดื่มพร้อมกับยิ้มออกมาอย่างพอใจ
ด้านเสียนอี้หลงเมื่อเดินออกมาจากห้องรับแขกเขาก็แทบทำตัวไม่ถูกก่อนจะเอามือมาจับที่หน้าอกเพื่อฟังเสียงหัวใจที่เต้นแรงนั่น
“บ้าจริง เ้าหัวใจบ้าเหตุใดเ้าจะต้องทำให้ข้าเสียหน้าด้วยเล่า”เขาบ่นพึมพำเบาๆอย่างหงุดหงิด
“คุณชายเสียนจะไปไหนงั้นหรือขอรับ”พ่อบ้านป๋อถามขึ้นเมื่อเห็นเสียนอี้หลงออกมาจากห้องรับแขก
เขามองหน้าพ่อบ้านป๋อในทันที“ข้าจะออกไปด้านนอกเ้ารีบไปเตรียมรถม้าให้ข้าเดี๋ยวนี้”
“ได้ขอรับ”พูดจบพ่อบ้านป๋อก็รีบไปเตรียมม้าให้กับคุณชายเสียนในทันที
ด้านเศรษฐีเสียนที่นั่งดื่มชาอยู่ในห้องรับแขกกับฟู่เหลียนฮวา เขามองดูนางที่มีท่าทางเหนื่อยล้าจากการเดินทาง
“ฟู่เหลียนฮวาเ้ารู้แล้วใช่หรือไม่ว่าเ้ามาที่นี่ในฐานะอะไร”
“ข้าทราบแล้วท่านเศรษฐี”
“อื้ม ถ้าเ้ารู้แล้วต่อไปก็จงอย่าเรียกข้าว่าท่านเศรษฐีอีกให้เรียกข้าว่าท่านพ่อเข้าใจหรือไม่”
“แต่ข้าเอ่อ”
“เ้าไม่ต้องแต่อะไรทั้งสิ้นอีกเพียงสี่วันพิธีแต่งงานของเ้ากับอี้หลงก็จะถูกจัดขึ้นเ้าคือสะใภ้ของข้าเพราะฉะนั้นอย่าได้เรียกข้าว่าท่านเศรษฐีให้เรียกว่าท่านพ่อเข้าใจหรือไม่”
“ข้าเข้าใจแล้วท่านพ่อ”
เศรษฐีเสียนยิ้มให้กับนางอย่างพอใจ
“เอาล่ะเ้าเดินทางมาคงจะเหนื่อยมากแล้ว”
“ยู่เหลินเ้าช่วยพาคุณหนูฟู่ไปพักผ่อนในห้องที่ข้าได้สั่งให้จัดเตรียมไว้เสีย”เศรษฐีเสียนบอกกับสาวใช้ผู้หนึ่งก่อนจะหันมามองหน้าฟู่เหลียนฮวา
“เ้าไปพักผ่อนเถอะ”
นางยิ้มให้กับเศรษฐีเสียนก่อนจะลุกเดินตามสาวใช้ไปในทันที
เศรษฐีเสียนมองดูเหลียนฮวาด้วยความชื่นชม
2K
