ความรักครั้งสุดท้าย [จบ]

"พี่ธาม มาคุยกับมีนาให้รู้เรื่องก่อนค่ะ" มีนาเดินตามธามวัตออกมาหลังจากที่คุยกับคุณพงศกร

"ครับ มีอะไรว่ามา" ธามวัตเอ่ยอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว

"พี่ธามพูดแบบนั้นได้ยังไง เราไม่ได้กำลังคบกัน และมีนาก็ไม่ได้ท้อง!"

"พ่อเห็นเราอยู่ด้วยกันบนเตียงขนาดนั้น ยังจะแก้ตัวอะไรได้อีก" ธามวัตพูดเสียงเรียบ

"แต่ไม่เห็นจำเป็นที่เราจะต้องแต่งงานกัน!" มีนายังสับสน

"พ่อท่านเป็นผู้ใหญ่แล้ว ถ้ามาเห็นกับตาขนาดนั้นจะให้อยู่เฉยก็จะเสียผู้ใหญ่เอา อีกอย่างมีนาก็เห็นว่าพ่อพี่ยังไม่แข็งแรง พี่ไม่อยากทำให้ท่านไม่สบายใจไปมากกว่านี้" 

"พี่ธามกำลังทำอะไรกันแน่!" มีนาเริ่มเอะใจ ทำไมเขาดูไม่ทุกข์ร้อนที่จะแต่งงานกับเธอ 

"พี่มาคิดได้ว่า เราควรปล่อยวางทิฐิลง ที่ผ่านมาเราทุกข์กับมันมามากพอแล้ว พี่ไม่อยากให้เราทะเลาะกัน ถ้ามีนายังรักพี่ แต่งงานกับพี่ได้มั้ย" ธามวัต

"พี่ธาม!!" มีนาตกใจ ไม่คิดว่าธามวัตจะพูดคำนี้ออกมา ไม่จริงใช่มั้ย นี่เป็นแผนการของเขาใช่มั้ย

"มีนาอาจคิดว่าพี่โกหก พี่คงทำให้มีนาเชื่อไม่ได้ ขอเวลาให้พี่พิสูจน์ อยู่กับพี่จนถึงวันนั้นได้มั้ย" ธามวัตเดินเข้ามาหามีนาพร้อมดึงเธอเข้ามากอด

เหมือนมีคนเอาไม้มาฟาดหน้าเธอรอบที่สองของวันนี้! 

เธอไม่ได้หูฝาด ไม่ได้ฝันอยู่ใช่มั้ย

ธามวัตพามีนามาเลือกชุดแต่งงานที่ร้าน หลังจากได้ฤกษ์แต่งงานที่จะมาถึงในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้านี้

มีนายังมึนตึ๊บกับความเปลี่ยนแปลงของธามวัต เขาดูแลเอาใจใส่เธอดีมากจนเธอระแวง

"มีนาลองดูชุดนี้มั้ย พี่ว่าเข้ากับมีนามากเลยนะ" ธามวัตเดินเลือกชุดแต่งงานให้เธออย่างมีความสุข

"เอ่อ แล้วแต่พี่ธามเลยค่ะ มีนาใส่ชุดไหนก็ได้" มีนาทำตัวไม่ถูกไม่รู้ต้องวางตัวกับเขาอย่างไร เหมือนผีบ้าที่สิงในตัวเขาออกไปเที่ยวต่างประเทศยังไม่กลับมา!

"งั้นลองชุดนี้ดูนะครับ เดี๋ยวพี่ยืนรอตรงนี้นะ" ธามวัตยิ้มให้เธอ

มีนารับชุดเข้าไปเปลี่ยนในห้องลองชุด มองดูตัวเองในกระจก 

เธอกำลังจะได้แต่งงานกับผู้ชายที่เธอรัก

เธอกำลังจะสมหวังใช่มั้ย ถ้าเขาเป็นธามวัตคนเดิมที่เธอเคยรู้จักเมื่อ16ปีก่อน เธอคงมีความสุขมากและเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุดในโลก

เธอควรเผื่อใจว่านี่อาจเป็นแผนการของเขา

หรือควรปล่อยใจให้ตัวเองและเขาได้มีความสุข

ความสับสนตีกันยุ่งเหยิง แต่ความรักในใจที่เธอมีให้เขามันชนะทุกอย่าง จึงทำให้เธอเลือกที่จะปิดหูปิดตาและยอมเชื่อเขาจนหมดใจ

มีนาเดินออกมาจากห้องลองชุด เธอสวมชุดแต่งงานสีขาวช่วงบนเป็นเกาะอกปักเลื่อมรูปดาวและรูปหัวใจระยิบระยับโชว์คอระหงส์และเนินอกที่ถูกดันออกมาจนล้น รับกับเอวคอดที่มีโบอันขนาดพอดีติดอยู่ด้านหลัง ชายกระโปรงบานสีขาวเรียบหรู เครื่องหน้าสวยหวานเหมาะจง ผมถูกมวยรัดไว้ด้านหลัง เหมือนเจ้าหญิงหลุดออกมาจากนิทาน

ธามวัตยืนตะลึงกับความสวยตรงหน้า แววตาเขาวาวระยิบระยับ และยิ้มให้เธออย่างจริงใจ

"เจ้าสาวของพี่สวยมากครับ" ธามวัตเดินตรงเข้าไปหาเธอโอบกอดเธอด้วยความเสน่หา

"พี่ธามใส่ชุดนี้ก็หล่อมากๆค่ะ" มีนาฉีกยิ้มกว้าง เธอขอเก็บเกี่ยวความสุขช่วงเวลานี้ที่มีกับเขา วันข้างหน้าจะเป็นอย่างไรเธอไม่อยากรู้ ขอเพียงมีเขาอยู่กับเธอในวันนี้ก็พอ

งานแต่งงานของมีนาและธามวัตถูกจัดขึ้นในคุ้มหลวงของจังหวัดเชียงใหม่ ช่วงเช้าจัดพิธีโบราณล้านนาของทางเหนือรวมถึงการจดทะเบียนสมรส และช่วงเย็นเป็นพิธีฉลองมงคลสมรส แขกมาร่วมงานกันอย่างคับคั่ง เพราะตระกูลธิตินันท์เป็นคนมีชื่อเสียงในจังหวัดเชียงใหม่

มีนาใส่ชุดไทยโบราณล้านนาสีงาช้างแสนสวย เสื้อแขนกระบอกเข้ารูป ผ้าซิ่นตีนจกลายโบราณตามแบบสำนักล้านนา เก็บผมเป็นมวยสูงพร้อมเครื่องประดับสีทอง ขับให้เจ้าสาวสวยน่ามองยิ่ง

เจ้าบ่าวใส่ชุดล้านนาสีงาช้างสีเดียวกับเจ้าสาว เสื้อแขนกระบอกยาวคอจีนตั้ง กางเกงขายาวแบบทรงล้านนายิ่งทำให้เขาหล่อเหลาคมคายเหมือนเจ้าฝ่ายเหนือ

กานต์ นิว นัท และมิ้น มาร่วมยินดีกับทั้งสอง รวมถึงหมอพีที่มีสีหน้าผิดหวัง เขาชอบมีนาแต่ธามวัตกลับได้แต่งงาน!

"ไอ้ธาม มึงแย่งหมอมีนาไปจากกู" หมอพีเอ่ยขึ้นขณะผูกข้อมือ

"มึงไม่ต้องมาก็ได้นะ แล้วอีกอย่างเลิกมองเมียกูตาละห้อยสักที กูไม่ชอบ!" ธามวัตพูดลอดไรฟันแบบหมั่นไส้

"กูฉุดเจ้าสาวหนีให้มันรู้แล้วรู้รอดดีมั้ยวะ หมั่นไส้แม่งชิบหาย!" หมอพีพูดจบ พร้อมหันไปผูกข้อมือให้มีนาต่อ

"ถ้าไอ้ธามมันทำให้หมอมีนาเสียใจ บอกผมนะครับ ผมรออยู่ตรงนี้เสมอ" หมอพีทำหน้าเศร้าพร้อมกระพริบตาให้หมอมีนาอย่างมีความหวัง

"ไอ้พีมึงรีบไปเลยนะก่อนที่กูจะเอาบายศรีฟาดหัวมึง" ธามวัตไล่หมอพีพร้อมทำท่าทีเหมือนจะลุกขึ้น

มีนาขบขันที่สองคนหยอกล้อกัน บรรยากาศในงานเป็นไปอย่างราบรื่น ธามวัตยืนอยู่ข้างกายเธอไม่ห่าง มือของเธอถูกกุมไว้ตลอดช่างเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขเกินกว่าที่เธอวาดฝันไว้

พิธีช่วงเย็นเป็นการฉลองพิธีมงคลสมรส จัดขึ้นที่โรงแรมชื่อดังกลางเมืองเชียงใหม่

"เอาละครับต่อไป ขอสัมภาษณ์เจ้าบ่าวเจ้าสาวว่าทั้งคู่เจอกันและตกหลุมรักกันได้อย่างไร" พิธีกรพูดขึ้นในงาน แขกหลือด้านล่างต่างพากันตบมือ

"งั้นขอเชิญเจ้าสาวพูดก่อนเลยครับ" พิธีกรยื่นไมค์อีกตัวให้มีนา

"เอ่อ..มีนากับพี่ธามเจอกันครั้งแรกตอนมีนาอยู่ชั้นม.1และพี่ธามอยู่ชั้นม.5 มีนาตกหลุมรักพี่ธามตั้งแต่ครั้งแรกที่เราเจอกัน และรักพี่ธามคนเดียวมาตลอดจนถึงตอนนี้" มีนาพูดพร้อมหันไปสบตาธามวัตด้วยความรักอย่างสุดซึ้ง

"มีนาไม่รู้ว่าวันข้างหน้าของเราจะเป็นอย่างไร แต่มีนาอยากให้พี่ธามรู้ไว้ ว่าพี่ธามจะเป็นคนเดียวที่อยู่ในหัวใจของมีนา" 

แขกที่มางานต่างตบมือและซึ้งใจกับคำบอกรักของเจ้าสาว 

"ต่อไปขอฟังจากเจ้าบ่าวบ้างนะครับ" ธามวัตรับไมค์ต่อจากมีนา พร้อมพูดและมองหน้าเธอ

"ครับ วันนั้นที่พี่พามีนาวิ่งแอบครูหลังตึก"

"วันที่มีนามาดักรอพี่ที่หน้าห้องเคมี"

"วันที่มีนาวิ่งแข่งชนะเพราะพี่เชียร์อยู่ข้างสนาม"

"วันที่มีนาให้ดอกกุหลาบสีขาววันวาเลนไทน์"

"วันที่มีนาต่อแถวเข้าชมรมดนตรี"

"วันที่เรากอดกันครั้งแรกเพราะวงดนตรีของเราแข่งชนะ"

"และวันที่มีนาบอกรักพี่ครั้งแรกที่หน้าโรงแรม" ธามวัตสบตามีนาอย่างลึกซึ้ง

"พี่ธาม!" มีนาน้ำตาคลอ เขาจำมันได้ทุกอย่าง!

"ต่อไปนี้พี่หวังว่ามีนาจะฝากชีวิตไว้กับพี่ได้อย่างวางใจ พี่ไม่มีทางลืมว่าเราผ่านอะไรมาด้วยกัน เพราะมีนาจะอยู่ในใจของพี่ทุกช่วงเวลา" ธามวัตพูดจบพร้อมดึงมีนาเข้ามาจูบ 

ทุกคนในงานต่างตบมือ และโห่ร้องกับคำสารภาพอันโรแมนติกของเจ้าบ่าว 

พิธีส่งตัวเข้าหอที่บ้านธิตินันท์ ตามธรรมเนียมแบบล้านนา จะมีการมัดมือคู่บ่าวสาวให้ติดกัน โดยมีบุพการีหรือผู้ใหญ่ที่เคารพจูงบ่าวสาวเข้าหอและถือบายศรีนำหน้า

คุณพงศกรเป็นญาติผู้ใหญ่เพียงคนเดียวในงาน พ่อแม่ของมีนาย้ายไปอยู่ออสเตรเลียกับพี่สาว และเธอก็ไม่ได้บอกใคร เพราะฉุกละหุกและคิดว่าธามวัตไม่กล้าแต่งงานกับเธอจริงๆ

แต่ตอนนี้เธอกำลังเข้าหอ! และคุณพงศกรกำลังกล่าวอวยพรในการครองเรือนให้กับเธอและธามวัต

"พ่อขออวยพรให้ลูกทั้งสองคนครองคู่กันอย่างมีความสุข หนักนิดเบาหน่อยก็ให้อภัยกัน ทำหน้าที่สามีภรรยาอย่าให้ขาดตกบกพร่อง หากเจออุปสรรคปัญหาในภายภาคหน้า ขอให้จับมือฝ่าฝันไปด้วยกันอย่าปล่อยมือกัน มีหลานให้พ่อเลี้ยงเร็วๆนะลูก" คุณพงศกรพูดจบ บ่าวสาวก้มลงกราบเท้า

"ขอบคุณครับพ่อ/ ขอบคุณค่ะคุณพ่อ" มีนาและธามวัตกล่าวขอบคุณพร้อมกัน และพยาบาลก็เข็นพาคุณพงศกรออกจากห้องหอไป

"พี่ธามไม่ลุกไปอาบน้ำหรอคะ" มีนาถามขึ้นเมื่อเห็นเขายังนั่งอยู่ที่เดิม

"ถ้าพี่อาบน้ำ มีนาก็ต้องอาบกับพี่นะ" ธามวัตตอบกลับแบบเจ้าเล่ห์ พร้อมยกมือให้เธอดูว่าเขาทั้งสองถูกมัดด้วยสายสิญจน์คู่กันอยู่

"งั้นเดี๋ยวมีนาไปเอากรรไกรมาตัดให้ค่ะ" มีนาพูดพร้อมมองหากรรไกร

"ได้ที่ไหนละมีนา โบราณเขาถือว่าห้ามตัดสายสิญจ์คู่และห้ามออกจากห้องหอจนกว่าจะเช้าวันใหม่" ธามวัตส่ายหัวกับความไม่รู้ของมีนาอย่างเอ็นดู

"หือ แต่มีนาต้องอาบน้ำ ทั้งชุดทั้งผมหนักไปหมด มีนานอนทั้งแบบนี้ไม่ได้แน่ๆ" มีนาพยายามเอามืออีกข้างที่ไม่ได้ผูกสายสิญจน์ดึงกิ๊บติดผมและเครื่องหัวออก

"แบบนี้ไง เขาถึงต้องให้เจ้าบ่าวช่วย" ธามวัตยิ้มอย่างขำขัน

เขาจับมีนาขึ้นไปนั่งบนเตียง และช่วยดึงกิ๊บติดผมและเครื่องหัวต่างๆออก และช่วยรูดซิบชุดกระโปรงที่หนักอึ้งของเธอลง

"เดี๋ยวค่ะพี่ธาม แค่ช่วยเอาบนหัวมีนาออกก็พอ ชุดมีนาไปถอดในห้องน้ำเองค่ะ" มีนารีบตะบบมือเขาก่อนที่จะดึงซิบลงมา

"ให้พี่ช่วยดีกว่า ยังไงคืนนี้มีนาก็ไม่รอดมือพี่แน่นอน" ธามวัตกระชิบข้างหู พร้อมจูบลงบนไหล่มน มือของเขารูดซิบลงจนสุด

"พี่ธาม อื้อ~" มีนากำลังจะหันไปบอกเขา แต่ธามวัตกลับดึงเธอเข้ามาจูบ

"ขอบคุณที่แต่งงานกับพี่ ขอบคุณที่รักพี่เสมอมา พี่จะตอบแทนความรักของมีนาจากนี้เป็นต้นไป"

16 ปีช่างคุ้มค่ากับการรอคอย วันนี้หัวใจเธอถูกเติมเต็มด้วยความรักจากเขา ไม่มีคำถามในใจอีกแล้วว่าเธอรักและรอเขาเพื่ออะไร เพราะทุกสิ่งในวันนี้มันตอบแทนเธอด้วยความสุขทั้งหมดที่มี