ไลฟ์สดเกมสยอง : ความสวยของฉันคือบัฟระดับเอส!

บทที่ 40 คนขี้งก

สายตาของเธอสว่างวาบขึ้นทันที อวี้เจียวรีบทิ้งความคิดเดิมแล้วก้าวฉับ ๆ มุ่งหน้าไปทางข้างหน้าทันที

เป็นอย่างที่คิด มีลำธารสายหนึ่งปรากฏอยู่ตรงหน้า

เธอยืนอยู่ริมลำธาร มองไปตามทิศทางข้างหน้า เธอเห็นกระท่อมไม้หลังหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่ไม่ไกลนัก

เนื่องจากในดันเจี้ยนที่แล้ว เธอไปที่กระท่อมไม้และพบกับนายพรานร่างใหญ่ ทำให้อวี้เจียวรู้สึกกระวนกระวายใจเล็กน้อย

คราวนี้เธอไม่ได้บุ่มบ่ามบุกเข้าไปตรง ๆ แต่เลือกที่จะยืนแอบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ข้าง ๆ เพื่อสังเกตการณ์อยู่พักใหญ่

ภายในกระท่อมไม่มีเสียงใด ๆ ราวกับว่าไม่มีใครอาศัยอยู่ข้างใน

อวี้เจียวหันไปมองรอบ ๆ หนึ่งรอบ เมื่อแน่ใจว่าความรู้สึกที่ถูกจ้องมองได้หายไปแล้ว เธอจึงค่อย ๆ เดินเข้าไปและยื่นมือเคาะประตู

"สวัสดีค่ะ มีใครอยู่ไหมคะ?"

ไม่มีเสียงตอบกลับมาจากข้างในเป็นเวลานาน แม้อวี้เจียวจะรู้สึกว่าการกระทำของตนเองอาจไม่เหมาะสมนัก แต่เธอก็ควบคุมตัวเองไม่ได้และเปิดประตูเข้าไป

"ฉันแค่จะดูหน่อยเดียว... ไม่เข้าไปข้างในเด็ดขาด"

เธอพึมพำเบา ๆ ไม่รู้ว่ากำลังพูดกับใครอยู่

ไม่นานนัก ประตูก็ถูกเปิดออกอย่างเบามือ

ข้าวของในห้องค่อนข้างกระจัดกระจาย มีเตียงใหญ่ที่ทำจากไม้กระดานวางผ้าห่มแบบเรียบง่ายไว้ ข้าง ๆ มีเสื้อผ้าเก่า ๆ วางอยู่

"006 ที่นี่... ดูเหมือนจะไม่มีร่องรอยของผู้หญิงอาศัยอยู่นะ"

006 ตอบรับเบา ๆ โดยไม่พูดอะไรเพิ่มเติม

เดิมทีอวี้เจียวตั้งท่าจะยกเท้าข้ามธรณีประตูเข้าไปข้างใน แต่ในวินาทีก่อนที่เท้าจะแตะพื้น เธอก็นึกถึงคำพูดที่ตัวเองเพิ่งพูดไป

เธอรู้สึกกระอักกระอ่วนใจเล็กน้อย จึงดึงเท้าที่ยื่นออกไปกลับมา ตอนนี้เธอแค่เกาะขอบประตูและยื่นหัวเข้าไป มองสำรวจทั้งบนล่างซ้ายขวา

"ไม่มีจริง ๆ ด้วยแฮะ~"

"ไม่ใช่ว่านายพรานมีลูกสาวคนหนึ่งเหรอ?"

006 ไม่พูดอะไร อวี้เจียวจึงรู้ว่า เขาไม่สามารถให้คำแนะนำได้ เธอจึงยืนอยู่ตรงนั้นสักพัก แต่ก็คิดอะไรไม่ออก

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เธอพบที่พักของนายพรานแล้ว หากต้องการรู้อะไรในอนาคต ก็คงง่ายขึ้น

คิดเช่นนั้นแล้ว อวี้เจียวจึงอยู่ที่นี่ไม่นานนัก เธอจัดการปิดประตูให้เหมือนสภาพเดิมที่เห็นตอนแรก แล้วเดินออกจากบ้านไปอย่างสบายใจ

แต่สิ่งที่เธอไม่รู้คือ หลังจากที่เธอจากไป ด้านหลังกระท่อมไม้ปรากฏเงาดำขึ้นมาอย่างกะทันหัน

สิ่งนั้นดูเหมือนไม่มีร่างกายที่ชัดเจน เป็นเพียงกลุ่มก้อนสีดำมะเมี่ยมที่มีเส้นเลือดสีแดงฉานซึมแทรกออกมา

เส้นเลือดเหล่านั้นรวมตัวกันจนดูคล้ายดวงตาคู่หนึ่ง มันจ้องมองแผ่นหลังอันบอบบางของอวี้เจียวด้วยแววตาที่ดูสยดสยองและเย็นเยือก

การกลับไปยังปราสาทต้องเดินผ่านป่าเป็นระยะทางค่อนข้างไกล เดินไปได้ไม่นาน อวี้เจียวก็พบว่ารองเท้าที่เธอสั่งตัดมานั้นไม่ค่อยสะดวกเท่าไร

แต่เดิมเธอคิดแต่เรื่องความสวยงาม จึงทำรองเท้าบูตหนังขนาดเล็ก แต่ตอนนี้ พอใส่มันเดินนาน ๆ ก็เริ่มไม่สบายเท้าและเจ็บเท้าขึ้นมา

เมื่อเห็นว่าความเร็วของเธอช้าลงเรื่อย ๆ 006 ก็เริ่มทนไม่ไหว

[โฮสต์ ดันเจี้ยนนี้มีเวลาห้าวัน วันนี้เป็นวันที่สองแล้ว คุณยังไม่ได้พบเด็กผู้หญิงที่ต้องได้หัวใจของอสูรเลย]

เมื่อถูกเตือนเช่นนั้น อวี้เจียวก็ได้สติกลับมา และเริ่มเดินอย่างรวดเร็วไปข้างหน้า

ข้างหน้ามีพุ่มหนามที่ปกคลุมด้วยหิมะหนา อวี้เจียวห่อตัวด้วยผ้าคลุมให้แน่น

แต่ทันใดนั้น ขณะกำลังจะเดินเข้าไปในพุ่มหนาม เธอรู้สึกว่ามีบางสิ่งเย็น ๆ พันรอบข้อเท้าของเธอ

อวี้เจียวรู้สึกตัวและร้องด้วยความตกใจ ก่อนจะสัมผัสได้ถึงความเย็นและเหนียวหนอะที่ต้นแขนเช่นกัน

วินาทีต่อมา ร่างของเธอถูกยกลอยขึ้นจากพื้นทันที พุ่มหนามที่เคยอยู่ตรงหน้าถอยห่างออกไปอย่างรวดเร็ว

เธอก้มมองด้วยความตกใจ พบว่าสิ่งที่พันรอบเอวและแขนขาของเธออยู่นั้นคือเถาวัลย์สีเขียวเข้ม

พวกมันงอกขึ้นมาจากพื้นดิน ลากร่างของเธอถอยกลับไปข้างหลังราวกับจงใจไม่ยอมให้เธอออกจากปราสาท

ท่ามกลางความสับสน อวี้เจียวนึกถึงไอเทมตุ๊กตาที่อวี้ชุนมอบให้เธอ

แต่ในขณะที่เธอกำลังจะยื่นมือออกไปหยิบ เธอก็พบว่ากระเป๋ากางเกงถูกเถาวัลย์รัดไว้ ทำให้เธอไม่สามารถสัมผัสมันได้

"006 ทำยังไงดี ..."

อวี้เจียวถูกมัดจนไม่สามารถขยับได้ ตอนนี้ได้แต่น้ำตาคลอร้องขอความช่วยเหลือ

006 รู้ว่าสถานการณ์คับขัน จึงรีบให้คำแนะนำ

[โฮสต์สามารถซื้อ 'น้ำยากัดกร่อนเข้มข้น' ได้ น้ำยาชนิดนี้มีฤทธิ์กระตุ้นเถาวัลย์อย่างรุนแรง สามารถช่วยให้คุณหลบหนีได้ชั่วคราว]

ตอนนี้อวี้เจียวแทบจะโดนลากหายไปแล้ว เอวเล็ก ๆ ของเธอโดนรัดแน่นจนหายใจลำบาก

แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังคงกัดฟันและถามอย่างใส่ใจ

"ต้องใช้แต้มดาวเท่าไหร่คะ?"

"..."

[ขอพูดหน่อยเหอะ จะตายอยู่แล้วยังไม่ยอมใจกว้างอีกเหรอ?]

[จริง ๆ ไม่ได้จนขนาดนั้นนะ ฉันจำได้ว่า สตรีมเมอร์คนนี้ทำผลงานได้ดีในดันเจี้ยนที่แล้ว แรงค์ก็เพิ่มขึ้นไม่ใช่เหรอ?]

[พี่คนนี้ คุณยังไม่รู้อะไรอีกเยอะเลย]

[นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้ยินเรื่องการเข้าดันเจี้ยนแล้วแต้มดาวไม่เพิ่ม แต่กลับลดลง ฮ่า ๆ ๆ  ๆ ๆ]

ทางด้าน 006 รู้สึกจนปัญญา เมื่อเห็นอวี้เจียวเป็นแบบนี้เขาก็อดสงสารไม่ได้ และไม่คิดจะตอบคำถามนี้แล้ว

เขาตัดสินใจเปิดร้านค้าเอง และกำลังจะกดปุ่มซื้อไอเทมให้

แต่ในวินาทีถัดมา มีเสียงคำรามดังลั่นมาจากพุ่มหนามอย่างกะทันหัน

ไม่เพียงแค่อวี้เจียวที่ตกใจ เธอสัมผัสได้ว่า เถาวัลย์ที่รัดตัวเธออยู่นั้นสั่นสะท้านขึ้นมา และเกือบจะทำเธอหล่นลงไป

เมื่อเห็นดังนั้น และมองไปเห็นร่างสูงใหญ่ที่พุ่งทะยานใกล้เข้ามา อวี้เจียวก็เข้าใจทันทีว่าเจ้าเถาวัลย์พวกนี้กำลังกลัวอะไรอยู่

ตอนนี้เธอยกหางตาขึ้นเล็กน้อย ทำหน้าเชิดอย่างถือดี

"ถ้าไม่ปล่อยฉันลงไปตอนนี้ เขาก็จะมาถึงแล้วนะ!"

เถาวัลย์ไม่สะทกสะท้าน ยังคงรัดเอวเธอแน่น พาเธอมุ่งไปทางลำธารเล็ก ๆ

อวี้เจียวสังเกตเห็นความผิดปกติ สีหน้าเธอเปลี่ยนไปและเริ่มข่มขู่ทันที

"ถ้ายังไม่ปล่อยฉันลงไปตอนนี้ นายจะถูกเขาจับได้ พอเขาจับนายได้ เขาจะไม่แค่ฉีกนายเป็นสองท่อนหรอกนะ แต่เขาจะตามหารากของนาย แล้วใช้ไฟเผานายทิ้งด้วย"

"เถาวัลย์น่ะกลัวไฟที่สุดเลยนะ แค่แป๊บเดียวนายก็จะโดนเผาจนหมด ความรู้สึกนั้นเจ็บมากเลยนะ!"

น้ำเสียงของอวี้เจียวเกินจริงมาก ตอนนี้ประกอบกับสีหน้าวิตกกังวล เถาวัลย์จึงคลายการรัดเอวเธอทันที แล้วรีบหนีไปข้างหน้าเพียงลำพัง

"อ๊าาา"

อวี้เจียวไม่คิดว่ามันจะทำแบบนี้ ตอนนี้เธอกำลังตกลงมาจากกลางอากาศ เห็นได้ชัดว่ากำลังจะล้มลงบนพื้น

"ฮือ... ฉันไม่อยากให้หน้าเสียโฉม!"

ในขณะที่อวี้เจียวกำลังร่วงหล่น อสูรส่งเสียงคำรามด้วยความโกรธจัด เมื่อเห็นว่าวิ่งมาไม่ทัน เขาจึงพุ่งตัวกระโจนเข้าใส่สุดแรง

ร่างยักษ์ล้มกระแทกพื้นอย่างแรง แต่อวี้เจียวกลับตกลงบนตัวเขาได้อย่างปลอดภัย

ร่างกายของอสูรร้อนผ่าว ราวกับเตียงนุ่ม ๆ ที่ปูด้วยพรมไฟฟ้า มันทั้งอุ่นและนุ่มนิ่ม

อวี้เจียวใช้เวลาสักพักกว่าจะตั้งสติได้ เห็นอสูรลุกขึ้นจากพื้นแล้ว ตอนนี้เขาอุ้มเธอไว้ในอ้อมแขน เธอรู้สึกซาบซึ้งใจขึ้นมาทันที

"ขอบคุณนะ"

แต่อสูรกลับไม่ทำหน้าดีด้วย เขาพ่นลมหายใจด้วยความโกรธเคือง ดวงตาสีดำสนิทจ้องมองไปทางทิศที่เถาวัลย์หายไปไม่กะพริบตา