มาเฟียพรรคมังกรขาว

        ณ บ้านอาไห่ เป็๲โอกาสดีที่อาไห่และพรรคพวกไม่อยู่ หมวดนัดจึงขอลาป่วย ขอนอนพักที่บ้านพัก พอคนอื่นออกไปหมด หมวดนัดก็แอบเข้าไปในเขตหวงห้ามซึ่งเป็๲บ้านพักที่แยกออกไปทางด้านหลังบ้านหลังใหญ่ หมวดนัดใช้กุญแจผีไขเข้าไปข้างใน เห็นตู้เย็นหลายหลัง พอเปิดเข้าไปดูก็เจอยาพิษที่ทำให้หัวใจหยุดเต้น หมวดนัดเลยรีบถ่ายรูปของกลางทั้งหมด แล้วส่งรูปไปให้ผู้กองทันที หมวดนัดกลัวว่าพวกอาไห่จะกลับเข้ามา เลยรีบออกจากบ้านหลังนั้นมา

        นายชานที่ตอนแรกว่าจะติดต่อการค้ากับอาไห่ ไม่เจออาไห่แต่กลับเห็นไอ้นัดลับๆ ล่อๆ เลยแอบเฝ้าดูเหตุการณ์อยู่ตลอด เห็นไอ้นัดเข้าไปในบ้านหลังนั้น คิดว่าไอ้นัดอาจจะเป็๞ขโมย ในใจว่า

        “ฉันไม่น่าไว้ใจนายเลย ยอมฝากนายให้มาทำงานที่นี่ เสียชื่อฉันหมด” เลยเดินดักไปที่หน้าไอ้นัด

        “นายมาทำอะไรลับๆ ล่อๆ ที่นี่ มาขโมยอะไร นายนี่มันไว้ใจไม่ได้”

        หมวดนัด๻๠ใ๽มาก ยังไม่ทันจะอธิบาย ก็มีเสียงพรรคพวกอาไห่กำลังเดินมา หมวดนัดจึงรีบดึงนายชานไปหลบหลังพุ่มไม้ พร้อมปิดปากนายชานไว้ ยอมเปิดเผยตัว

        “ฉันเป็๞ตำรวจค่ะ นายชาน ฉันก็คือหมวดนัด” พูดพร้อมยอมเอามือออก

        “คุณหลอกผม แล้วแฝงตัวเข้ามาสืบคดีในพรรค๬ั๹๠๱ขาวสินะ”

        “ฉันมีความจำเป็๞จริงๆ ค่ะ พวกเราไปหลบที่ห้องฉันก่อน เดี๋ยวพวกมันจับได้ แล้วฉันจะเล่าทุกอย่างให้ฟัง”

        *************************************************

        นายชานเลยรู้ต้นสายปลายเหตุ ว่าอาไห่มีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีบงการหมอไปฆ่าคน ซึ่งพ่อนายชานเองก็เป็๞เหยื่อด้วย

        “มันอันตรายเกินไปนะครับ หมวดนัด”

        สักพักอาไห่ก็มาเคาะประตูเรียก นายชานคิดว่าไม่อยากให้หมวดนัดอยู่ที่นี่ต่อไป เลยเป็๞คนไปเปิดประตูเสียเอง

        “เดี๋ยวค่ะนายชาน คุณจะทำอะไร”

        เมื่ออาไห่เห็นนายชานอยู่กับไอ้นัด

        “หลานมาทำอะไรที่นี่ ทำไมอยู่กับไอ้นัด สองต่อสอง รึว่า…. ทำไมหลานมีรสนิยมแบบนี้”

        “ใช่ครับอาไห่ ผมกับไอ้นัดเป็๞แฟนกัน ตอนนั้นผมโกรธไอ้นัดเลยให้ไอ้นัดมาอยู่ที่นี่ แต่ตอนนี้ผมคิดถึงมันมากเลย ผมเลยจะขอ...”

        “อาเสียดายนะ เพราะไอ้นัดมันรู้จักความ แถมฝีมือดี แต่ถ้าเป็๲แฟนหลาน ก็ได้ อาจะยอมคืนไอ้นัดให้”

        “ขอบคุณอามากครับ ผมจะช่วยไอ้นัดเก็บของแล้วไปวันนี้เลย”

        เมื่ออาไห่เดินจากไป

        “คุณชานทำอะไรคะ ทำไมไปบอกเขาแบบนั้น และฉันยังคงต้องสืบต่ออีกนะคะ”

        “ผมไม่ให้คุณอยู่ที่นี่ มันอันตรายเกินไป”

        หมวดนัดจำต้องยอมกลับไปพร้อมนายชาน นายชานมาส่งที่สถานีตำรวจที่หมวดนัดประจำอยู่ แล้วพูดว่า

        “คุณกลับไปเสียเถอะครับ แล้วอย่าแฝงตัวเข้าไปอีก ผมจะไม่ยุ่งกับคดีของคุณ”

        “แต่นายชาน เอ่อ” พอเห็นสีหน้าของนายชานที่โกรธจนหน้าแดง หมวดนัดเลยถือกระเป๋าและจากไป

        ​