ฉันก็ได้ทำการเด็ดก้านที่อยู่สุดขอบก้าน..ที่ติดกับลำตัวต้นไม้ออกมา..
เปราะ!
โห.. นี้ มันบ้ามากเลย นึกว่าใบใหญ่ขนาดนี้มันจะหนักกว่านี้สะอีก ออกแรงเก้อเลย.
ฉันก็นำใบนั้น มาคลุมตัวฉันไว้ แล้วทำการออกแบบชุดในทันใด กิ่งไม้นี้ก็สวยสุดๆ กิ่งไม้ค่อนข้างยาว ..ฉันก็ทำการเด็ดกิ่งไม้ออกจากใบอย่างเบามือ กิ่งไม้เล็กเรียว ใบไม้ค่อนข้างเหนียวพอตัวเลยล่ะ มันรู้สึกเหมือนกับว่ามันจะไม่ขาดง่ายๆเลย
ฉันเอาใบมาโอบรอบตัว..แล้วจากนั้นก็พับส่วนบนลงมาให้เป็เกาะอก และก็เอากิ่งไม้ที่มีรอยเด็ดเอาไว้มาเจาะใบให้เป็รูเล็กๆ เพื่อให้สามารถเอากิ่งไม้ที่ฉันทำการฉีกให้เป็เหมือนเชือกมาร้อยใส่รูเข้าหากัน กิ่งไม้ก็ค่อนข้างเหนียวพอตัวเหมือนกัน.. ฉันก็ทำต่อไปเรื่อยๆ จนเสร็จ ..
"ในที่สุด หึหึ ผลงานชิ้นเอกของข้าาาา ฮ่าๆ" ฉันพูดขึ้นแล้วหัวเราะเสียงดังด้วยท่าทางภูมิใจในผลงานของตัวเอง
ชุดที่ฉันทำขึ้นมานั้น เป็ชุดกระโปรงแบบง่ายๆที่พอจะทำได้ แต่ก็ค่อนข้างสวยพอตัว
ชุดกระโปรง เกาะอกที่มีเชือกสีทองที่ทำจากกิ่งไม้ร้อยเอาไว้ที่หน้าอกแล้วผูกเป็รูปโบว์เล็กๆเรียงกันสามจุด ส่วน่ล่างที่เป็กระโปรงทรงเอผ่าข้างๆแล้วเอาเชือกกิ่งไม้ร้อยรอบๆรอยผ่าแล้วทำเชือกเป็โบว์ประดับไว้
แล้วเอาเชือกกิ่งไม้ที่ใหญ่ขึ้นมาหน่อยมาทำเป็เข็มขัดที่มีโบว์ขนาดกลางไว้ตรงหัวเข็มขัด
ความฝันของฉันตอนเด็ก ที่ฝันว่าอยากเป็ดีไซน์เนอร์ แต่.. ฉันก็เรียนไม่จบ ม.ต้น เพราะเกเร จนพ่อต้องเอาไปฝากหางานให้ฉันทำ ฉันทำงานั้แ่อายุ16ช่วยญาติขายลูกชิ้นปิ้ง ได้ค่าขนมวันล่ะห้าสิบบาทเชียวหนา ตอนนั้นฉันคิดว่าเยอะแล้วนะ
จากนั้นฉันก็ไปทำงานร้านนู้นนี้นั้นไปเรื่อย จนในที่สุดก็ไปเจอ เ้านายคนปัจจุบันนี้ล่ะเขาคือเ้านายที่ดีสุด! ฉันรักเขามาก เขาจ้างฉันมาเป็พนักงานขายของให้กับร้าน ค่าแรงวันล่ะ550บาทมีโบนัสอีกต่างหาก ที่อยู่ที่กินมีพร้อมไม่อดอยากปากแห้งเลย ..
ระหว่างที่ฉันทำงานที่ร้าน เ้านายเขาก็สนับสนุนให้ฉันเรียนจนจบ ม.ปลาย และทำงานกับเขามาเรื่อยๆจนปัจจุบัน สามารถเช่าหอพักที่ดีมีห้องน้ำที่มีอ่างอาบน้ำด้วยสุดเจ๋งเลยใช่ไหมล่ะ ถึงชวิตจะไม่ได้ดีมาก แต่มันก็ไม่ตึงเกินไปและไม่หย่อนเกินไปล่ะนะ..
"คิดถึงทางนู้นจังจะเป็ไรไหมน้อ ที่จู่ๆฉันก็หายไปเนี้ย"
หลังจากบ่นพรึมพรำกับตัวเอง ฉันก็หยิบชุดที่เพิ่งทำเสร็จขึ้นมาใส่ แล้วก็เดินไปที่ริมทะเลสาปที่ฉันโผล่ขึ้นมานี่แหละ..แล้วเดินขึ้นไปบนโขดหินขนาดค่อนข้างใหญ่ที่ตั้งอยู่ริมน้ำ แล้วก็มองตัวเองในน้ำเพื่อดูผลงานชิ้นเอก
"อืมเหมือนขาดอะไรไปสักอย่าง.." ฉันพูดขึ้นแล้วเอามือจับคาง เพื่อคิดว่ามันขาดอะไรไป
" ช่างมันเถอะ! แค่นี้ ก็พอแล้วล่ะ.." ฉันพูดปัดความคิดตัวเอง แล้วมองลงไปในน้ำเพื่อดูชุดอีกครั้ง เพื่อหาจุดที่้าปรับและแก้ไข
"มองไม่ถนัดเลยแหะ..ให้ตายเถอะ!."
ฉันสบถขึ้นมาอย่างอารมณ์เสียเล็กน้อย เพราะการส่องเงาจากในน้ำมันไม่ค่อยชัด น้ำมันค่อนข้างขุ่น แต่ก็ไม่ได้ขุ่นมากซะจนมองเงาไม่เห็น..พอส่องเห็นเงาตัวเองได้อยู่..แต่ก็ไม่เท่ากระจกหรอก...
หลังจากที่ฉันอารมณ์เสียกับการส่องเงาตัวเองในน้ำจากบนโขดหินฉันก็ตัดสินใจะโลงจากโขดหินแล้วมานั่งอยู่ข้างๆโขดหินแทน เพื่อที่จะส่องเงาตัวเองแบบใกล้ๆ
" ก็สวยอยู่ดีล่ะน้า~.. เอ๋? " ฉันพูดแล้วก็ยิ้มให้กับตัวเองในน้ำแต่แล้วฉันก็ต้องหุบยิ้มทันที แล้วเอามือขึ้นมาจับใบหน้าตัวเอง.. สายตาก็มองไปที่เงาในน้ำแบบไม่วางตา..แล้วเอามือค่อยๆลูบไปมาอย่างช้าๆแล้วอ้าปากหวอ...
"อะไรกันวะเนี้ย นะ นะ นี้ฉัน! ผิวสวยขนาดนี้เลยหรือนี่"
ฉันก้มมองเรือนร่างของตัวเอง แล้วเอามือลูบคลำอยู่อย่างนั้นไปทั่ว
" มะ.. มันช่างเหลือเชื่อมากแม้กระทั่ง ผิว แขน ผิวขา ก็นุ่มลื่น สัมพัสเนียนนุ่มมาก..ทั้งแผลเป็ที่ขา ที่ไม่มีทีท่าว่าจะหาย ที่เป็อยู่ที่ขาของฉันมานานหลายปี ฉันไม่สามารถใส่กางเกงขาสั้นได้เพราะ แผลพวกนี้!!แต่ตอนนี้มันกลับหายไปหมดเลย ใช่!มัน.. หายหมดเลย!อ๊าย"
ฉันพูดขึ้นด้วยความตื่นเต้นและใอย่างที่สุด
ใครจะคิดว่าตอนนี้ร่างกายของฉันนั้น.. มีแต่ความเนียนและนุ่มลื่น เท่านั้น !ไม่มีตำหนิอะไรใดๆบนเรือนร่างของฉันแม้แต่นิดเดียว!!!
หลังจากนั้นฉันก็ค่อยๆเอามือขึ้นมาลูบหัวลูบผม และก็ต้องใอีกครั้ง..
"นี่มัน มันช่างเป็ความมหัศจรรย์อะไรเช่นนี้! แม้กระทั่งผม ยังนุ่มสลวยสวยเก๋แล้วก็ยังมีกลิ่นหอมด้วย นี้มัน.. บ้าไปแล้ว!!" ฉันพูดไปลูบไปด้วยท่าทางตกตะลึงไม่หยุดหย่อน
ไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้มีวันนี้ วันที่ฉันจะได้มีบอดี้ที่สมบูรณ์แบบเช่นนี้!!
"โอ้ มาย ก๊อด! นี้ฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหม" ฉันพูดแล้วก็ยิ้มให้กับเงาของตัวเองพลางเอามือทั้งสองทาบหน้า แล้วเอียงคอไปมาด้วยความปลื้มปิติ
"อยากเห็นชัดๆจังเลยอ่า..เห้อ..แล้วจะไปเอากระจกจากที่ไหนมาส่องล่ะเนี้ย" ฉันพูดแล้วทำหน้าทำตาละห้อย
หลังจากนั้นฉันก็ก้มมองดูเงาตัวเองและชื่นชมตัวเองอย่างนั้นอยู่พักใหญ่ โดยไม่มีทีท่าว่าจะเลิกลาง่ายๆ ไม่อยากจะคิดว่าถ้ามีกระจกมันจะขนาดไหนฮ่าๆๆ..เป็คนขี้เห่อก็เงี้ย!!!
โครกกกกก!
"โอ๊ะ หิวสะแล้วสิ่ "ฉันพูดขึ้นหลังจากได้ยินเสียงท้องร้องในระหว่างที่ชื่นชมตัวเองมาพักใหญ่ๆ
"แล้วจะเอาอะไรมากินล่ะทีนี้ "ฉันพูดแล้วแล้วหันซ้ายหันขวาเพื่อสำรวจแถวๆนั้น
หลังจากนั้นฉันก็ลุกขึ้นแล้วลองเดินดุ่มๆไปที่ตรงต้นไม้ที่ฉันเอามาทำชุดมะกี้ดู.. เผื่อจะมีผลอะไรมาให้กินรองท้องได้บ้าง
ฉันแหงนมองขึ้นไป้าแล้วสอดส่องสายตาก่อนจะเดินวนรอบๆเพื่อคอยแหงนคอมองดู
"อ๊ะ!.. เห็นอะไรแว๊ปๆอยู่ข้างบน" ฉันก็พูดขึ้นมาเสียงดังหลังจากที่เห็นอะไรบางอย่างที่อยู่ตรงกลางข้างบนต้น ซึ่งกิ่งก้านมันซ้อนกันอยู่ค่อนข้างแ่า ฉันเลยมองไม่ค่อยถนัด
"ลองปีนขึ้นไปดีกว่า.."พูดจบก็เตรียมท่าที่จะปีนขึ้นต้นไม้ซึ่งต้นมันไม่ได้สูงอะไรมากเลยคิดว่าน่าจะปีนได้สบายๆอยู่แล้ว..
"อ๊าย!..ดูเหมือนว่าฉันจะคิดผิดแหะ..ไม่สบายเหมือนที่คิดเลยอ่า.."ฉันพูดขึ้นหลังจากลองปีนดูแล้ว ดูท่าจะไปไม่รอด
จากนั้นฉันก็ถอยออกมาตั้งหลักใหม่ แล้วเดินวนดูรอบๆว่ามีกิ่งก้านอันไหนพอที่จะแข็งแรงบ้างไหม
"อ๋า..เจอแล้วๆเอากิ่งนี้ ล่ะท่าทางจะพาฉันขึ้นไปได้"หลังจากที่มองเห็นว่ามีกิ่งบางกิ่งที่ท่าทางแข็งแรงพอ ฉันก็ตั้งท่าเตรียมขึ้นไปใหม่
"ฮึ่บ!! อ๋อย ลำบากจังเลยย.."ฉันก็ได้จับกิ่งไม้แล้วพยุงตัวเองขึ้นไปข้างบนแล้วเอาเท้าเกาะกับกิ่งอีกทางอย่างทุลักทุเล
หลังจากขึ้นมาได้แล้วแน่ใจแล้วว่า ฉันสามารถตั้งหลักได้แล้ว ฉันก็ได้ปล่อยมือหนึ่งข้างเพื่อเอื้อมไปจัดการแหวกกิ่งไม้ที่ทับซ้อนกันอยู่หลายชั้นออก เพื่อให้เห็นว่าข้างในนั้นมันคืออะไร..
"เอ๋ นี้มันลูกอะไรเนี้ย กินได้ป่าวหว่า" หลังจากแหวกกิ่งไม้ออกได้แล้วฉันก็ต้องสงสัยขึ้นมา จากนั้นฉันก็เอื้อมมือไปเพื่อที่จะเด็ดลูกนั้นออกมา
"โถ่เอ้ย!!ก้านมันดึงออกยากชะมัด!!!" ฉันก็เริ่มอารมณ์เสียขึ้นมาเมื่อเ้าลูกนั่นมันไม่มีทีท่าว่าจะยอมหลุดออกมาเลย
"จิ๊! ขยับตัวมากไม่ได้ด้วย..มีหวังตกลงไปเจ็บตัวแน่ ฮือ~รีบออกมาซะทีเซ่~ เ้านี่หนิ" ฉันก็หัวเสียมากกว่าเดิมอีกเพราะตอนนี้ร่างกายเริ่มจะเกาะไม่ไว้แล้ว
จากนั้นฉันก็สงบสติตัวเองลง แล้วทำการหมุนลูกไม้นั่นอย่างใจเย็น ระหว่างนั้นก็หยุดพักมือบ้างเพราะเมื่อยมือนิดๆ สักแปปก็มาหมุนต่อ..ขยับตัวมากไม่ได้..ดังนั้นเลยต้องค่อยๆทำอย่างใจเย็น..
ฉึบ!
"อ่าา..ออกสักทีนะ..เ้านี่ ทำเอาแขนชาเลย"ฉันพูดขึ้นหลังจากที่เด็ดเ้าลูกไม้ออกมาได้สำเร็จ
จากนั้นฉันก็ทำการโยนลูกไม้นี่ลงไปข้างล่างโดยโยนไปที่ๆมีหญ้าอยู่หนาๆหน่อย
โยนเสร็จฉันก็ตั้งท่าเตรียมหย่อนตัวลงไปข้างล่าง..แต่แล้วสายตาฉันดันไปสดุดกับอะไรบางอย่างเข้าเลยต้องชะงักตัวก่อนที่จะลงไป
"นี่พวกแกยังมีอีกสองลูกเรอะ! งั้นเอาไว้ก่อนล่ะกัน เดี๋ยวฉันจะมาเก็บแกใหม่ ขอไปตั้งหลักใหม่ก่อน " พูดจบฉันก็หย่อนตัวลงมาข้างล่างอย่างช้าๆ
" ฟรึ่บ!ย๊ะ!"
ฉันก็ได้ลงมาอย่างปลอดภัยไร้าแพอลงมาได้ ฉันก็เดินไปหาเ้าลูกไม้ทันทีแล้วหยิบมันขึ้นมา
"เห..พอมองแกชัดๆแล้วแกก็สวยเหมือนกันนะเนี้ย.." ฉันพูดขึ้นหลังจากมองดูเ้าลูกไม้นี่ซึ่งลูกไม้นี่นั้นมีสีออกแดงอัมพัน มีสีทองปนอยู่ด้วยเป็ลวดลายในบางจุด ซึ่งแปลกสำหรับฉัน..
หลังจากมองดูลูกไม้นี่แล้วฉันก็เดินกลับไปที่ต้นนั้นอีกครั้ง
"ฉันขอโทษด้วยนะที่ถือวิสาสะ เก็บมันมา แต่ ฉันไม่รู้ว่าจะทำยังไงได้โปรดอย่าโกรธกันเลยนะ แล้วก็เื่ใบของเธอด้วย ฉันขอโทษด้วยนะ ตอนนี้แกคือผู้มีพระคุณของฉันแล้วล่ะ.. ตอนนี้ฉันคงต้องพึ่งเธอแล้วล่ะฝากด้วยนะ"
ฉันพูดพลางลูบลำต้น เบาๆด้วยความรู้สึกผิดในใจ..
หลังจากนั้นฉันก็นั่งลงใต้ต้นไม้แล้วเอามือถูๆปัดๆลูกไม้เพื่อไล่ฝุ่นผงออก..
กร๊อบบบ!!
"ลูกไม้นี่กรอบใช้ได้เลยแหะ รสชาติก็อร่อยมากเลยด้วย.. งำๆ.. ฉันคิดว่า ลูกนึงน่าจะอยู่ได้ประมาณ1มื้อเลยล่ะ ลูกค่อนข้างใหญ่ เนื้อแน่นเอี๊ยด งำๆ "
ลูกไม้นี่มีขนาดเท่าๆกับผลแอ๊ปเปิ้ลแดงซึ่งฉันคิดว่ามันค่อนข้างที่จะใหญ่พอที่จะอิ่มไปได้1มื้อล่ะ ..
ในระหว่างที่เคี้ยวอยู่ฉันก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกจากร่มไม้ไป แล้วเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า..
" ง่ำ..ง่ำ.. นี้มันกี่โมงแล้วหว่า พระอาทิตย์ขึ้นตรงหัวพอดีเลยแหะ อ๊ะ! แสบตา! " พูดจบฉันก็รีบก้มหน้าลงแล้วเอามือที่ว่างอยู่มาคลึงตาหลังจากที่ดันมองพระอาทิตย์แบบตรงๆเข้า..
จากนั้นฉันก็เดินเข้าในร่มไม้ไปนั่งที่เดิมแล้วกัดลูกไม้เข้าปาก..
"งำ.. งำ.พระอาทิตย์ตรงหัวแบบนี้ เงาสั้นแบบนี้ ตอนนี้น่าจะเป็เวลาเที่ยงสินะ...งำงำ"
"ตอนที่เราโผล่ขึ้นมาที่นี่.. ตอนแรกหลังจากที่ได้สติ เท่าที่ฉันสังเกตดู เงามันก็เท่านี้อยู่แล้วนี่นาา.กร๊อบ!" พูดจบก็กัดลูกไม้เข้าปากอีกรอบ
อืม.. นี้เวลาเพิ่งผ่านไปไม่นานเองเรอะ ทำไมรู้สึกว่าเหมือนผ่านมาแล้วประมาณสองสามชั่วโมงเลยอ่ะหรืออาจจะนานกว่านั้น เพราะตอนที่ฉันนั่งทำชุดใบไม้ ก็น่าจะปาไปสักชั่วเกือบสองชั่วโมงเลยนะ อืม.. แปลกจัง
" งำ.. งำ.. ที่สำคัญฉันโผล่มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง.. งำ.. งำ.. แล้วต่อจากนี้ฉันจะทำอย่างไรกับชีวิตต่อดีน้า"
ฉันก็คิดไปพูดไปกินไปอยู่อย่างนั้นสักพัก..
"หืม..? นี่อะไรอ่ะ... เมล็ดรึ! ทะ.. ทำไมมันเป็แบบนี้อ่า.. อย่างกับก้อนทองเลยอ่ะ แงะเก็บไว้ดีก่า" พูดแบบนั้นฉันก็รีบแงะเม็ดออกจากแกนกลางของลูกไม้ทันที
" โห.. มันกินได้ไหมอ่ะ.. ไม่ใช่กัดไปฟันหลุดออกมานะฮ่าๆ" พูดจบฉันก็ลองเอามันขึ้นมากัดดู
กรึ๊บ!
"อ้าว.. ดันกัดง่ายซะงั้น นึกว่าจะแข็งเหมือนทอง.. งำ.. งำ" จากนั้นฉันก็เริ่มเคี้ยวมันอย่างเบาๆ
" หึยย... อร่อยกว่าเนื้ออีก.. ฮ่ะๆ" ฉันก็หัวเราะหลังจากลองเคี้ยว จากนั้นฉันก็กินที่เหลือจนหมด..แล้วก็เอนตัวลงพิงกับต้นไม้ที่ฉันเพิ่งเด็ดลูกของเขามานั้นล่ะ..
" ขอบคุณสำหรับอาหารค่ะ" ฉันพูดขึ้นหลังจากนั้นก็เอาหัวไปพิงไว้กับลำต้น
" พอท้องอิ่มหนังตาก็เริ่มหย่อน.. ของีบสักแปปล่ะกัน ไหนๆก็ไม่มีอะไรทำ แล้วก็ไม่รู้จะไปที่ไหนด้วย ขออยู่กับคุณต้นไม้ไปก่อนล่ะนะ เห้อ.." พูดจบฉันก็ค่อยๆหลับตาลงอย่างผ่อนคลาย
15K
