“งั้นคุณนั่งที่ผมละกัน”เขาลุกให้กรรณิการ์นั่งแล้วเดินไปคุยกับกชอรเื่เอกสารจนกรรณิการ์รู้สึกเบื่อเลยเดินออกไปด้านนอกเพื่อพูดคุยกับแพตตี้
“คุณคนเมื่อกี้ใครคะ”กชอรถามด้วยความสงสัย
“อยากรู้หรือแค่ถาม”
“ฉันจะได้ทำตัวถูกค่ะยังไม่ได้ยกมือไหว้เพราะไม่รู้ว่าเป็ใคร”
“คุณกรรณ”เขาตอบสั้นๆแต่ก็พอให้กชอรรับรู้ได้ว่าทั้งคู่น่าจะเป็คนรักกันและคงเป็คนที่เทย่าพูดถึงบ่อยๆ
“ค่ะ เอกสารเสร็จแล้วเที่ยงพอดีงั้นฉันขอตัวไปกับเพื่อนๆนะคะ”
“ไปด้วยกันไหมคุณกรรณไม่ดุใจดี”
“ไม่ดีกว่าค่ะคุณไปกับแฟนเถอะส่วนตอนเย็นถ้าไม่สะดวกไปส่งฉันนั่งแท็กซี่กลับเองได้ค่ะไม่ต้องรบกวนคุณ”
“เอาไว้ถ้าไม่สะดวกจะโทรบอก”
“งั้นฉันขอตัวนะคะ”
กรรณิการ์หัวเราะเบาๆกับแพตตี้ก่อนจะมองตามร่างอรชรที่เดินออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉยแล้วเรียกเบาๆ
“เธอ”
“มีอะไรคะ” กชอรหยุดและหันมาถาม
“กชนี่คุณกรรณแฟนคุณนนท์”แพตตี้รีบแนะนำทำให้กชอรต้องรีบยกมือไหว้
“มาใหม่เหรอไม่เคยเห็นหน้า”
“ค่ะยังไม่ถึงสิบวันเลยค่ะ”
“มิน่าไม่เคยเห็น”กรรณิการ์หันไปมองฐปนนท์ที่กำลังเดินออกมาและรีบเดินไปคล้องแขนแล้วเดินผ่านหน้ากชอรไป
“อย่าสนิทกับบอสเกินงามนะคุณกรรณนี่รวยกว่าบอสอีกใครก็เทียบไม่ติด”
“คุณแพตตี้คะฉันไม่ได้มีอะไรกับบอสค่ะไปกินข้าวกันเถอะหรือคุณจะตามบอสไปละคะ” กชอรยิ้มทำให้แพตตี้โมโหเล็กน้อย
“บ้าสิตามไปให้เขาจิกด่าด้วยสายตาหรือไงนานๆเขาจะมาสักทีตามไปก็บ้าล่ะ”
“งั้นเราก็ไปกินข้าวตามประสาพนักงานอย่างเราๆเถอะค่ะ”
“รอด้วยฉันไม่มีเพื่อนพี่เทไปก่อนแล้วฉันมัวแต่คุยกับคุณกรรณเลยช้าเราไปร้านซอยข้างๆนะก๋วยเตี๋ยวไก่ตุ๋นมะระอร่อยดีถูกด้วย”
“คุณแพตจะกินแต่ก๋วยเตี๋ยวเหรอคะคราวก่อนก็ห้อยขาวันนี้ก็ก๋วยเตี๋ยวไก่ตุ๋นมะระอีกล่ะ”
“ฉันอุตส่าห์หวังดีอยากให้รู้ว่าร้านไหนอร่อย”
“ค่ะไปก็ไป”กชอรยิ้มแม้ว่าบางครั้งคำพูดของแพตตี้ไม่ค่อยเข้าหูตนนักแต่ก็เป็เพื่อนร่วมงานแม้จะคนละสายงานแต่ก็คุยกันทุกวัน
กรรณิการ์นัดฐปนนท์่เย็นเพื่อไปดูแบบบ้านที่วาดไว้แม้ว่าฐปนนท์จะบ่ายเบี่ยงแต่ก็ทนลูกตื๊อไม่ไหวจำต้องไปทำให้เขาต้องบอกให้กชอรนั่งรถแท็กซี่กลับเอง
“ไม่เป็ไรค่ะฉันกลับเองได้แค่นี้เองพรุ่งนี้เช้าฉันขับรถมาเองค่ะไม่ต้องไปรับนะคะ”กชอรยิ้มแล้วยกมือไหว้เขาก่อนจะเดินไปโบกแท็กซี่เพื่อกลับคอนโด
คอนโดหรูใจกลางกรุงเทพฯ
กรรณิการ์หยิบแบบร่างบ้านหลังใหม่ที่ออกแบบด้วยตัวเองให้ฐปนนท์ดูก่อนจะยิ้มและสบตาเขา
“กรรณอยากมีบ้านของตัวเองไว้สำหรับอยู่อาศัย”
“คุณพ่อคุณกรรณไม่ว่าเหรอครับ”
“ไม่หรอกค่ะ ปลูกอยู่ในแปลงเดียวกันค่ะแต่ไม่ได้ติดกันมาก”กรรณิการ์ตอบแล้วยื่นหน้ามาใกล้เขาพร้อมกับหอมเขาเบาๆ
“แล้วจะเริ่มสร้างเมื่อไร”
“อีกสามเดือนหน้าค่ะแค่ให้คุณดูว่าชอบไหม”
“บ้านคุณกรรณนี่ครับ ผมตัดสินใจไม่ได้หรอก”
“เราเป็แฟนกันก็ต้องช่วยกันตัดสินใจค่ะ”
“ครับ” เขาตอบสั้นๆแต่อีกคนได้แต่เลื่อนมือไปมาบนแผ่นอกเขาก่อนจะผลักเขาลงที่โซฟาแล้วเลื่อนตัวมาคร่อมทับชุดเดรสแขนยาวถูกถอดออกอย่างช้าๆริมฝีปากอิ่มเลื่อนมาจูบทักทายริมฝีปากอุ่นแล้วสอดปลายลิ้นทักทายโพรงปากอุ่นก่อนจะตวัดปลายลิ้นหยอกเย้าเบาๆ
“อือ”
“โอ๊ะ” หญิงสาวร้องใเมื่อเขาเลื่อนมือไปบีบสะโพกงอนแล้วสอดฝ่ามืออุ่นเข้าด้านล่างก่อนจะดึงกางเกงตัวจิ๋วออกจนพ้นสะโพกงามหลังจากนั้นเสื้อชั้นในก็ถูกถอดตามติดๆทรวงอกงามสองข้างตรงหน้าเขาช่างเชื้อเชิญให้ไปััเขาเลื่อนตัวมาอยู่้าแล้วซุกหน้าลงซอกคอเนียนละเลงปลายลิ้นสำรวจทั่วเรือนร่างก่อนจะมาหยุดที่ยอดถันสีสวยริมฝีปากอุ่นแตะขบเม้มดูดดุนและตวัดปลายลิ้นหยอกเย้าจนหญิงสาวร้องครางไม่เป็เสียงมืออีกข้างบีบคลึงเต้างามแล้วขยำเบาๆ
“อ๊า”
“อือ”เขาละสายตาจากยอดถันแล้วไล่ปลายลิ้นลงเนินสวาทพร้อมสอดปลายลิ้นอุ่นทักทายและดูดดุนชิมโพรงรักจนหนำใจ
“อ๊า”กรรณิการ์ครางดังลั่นพร้อมแยกขาออกสองข้างร่างแข็งแกร่งถอดเสื้อผ้าและกางเกงตัวจิ๋วออกจนเหลือเพียงกายเปล่าพร้อมแท่งเอ็นผงาดแข็งขึงเขาเลื่อนตัวมาคร่อมทับร่างเพรียวแล้วสอดแท่งเอ็นกดน้ำหนักลงกระแทกเบาๆร่างแข็งแกร่งโยกตัวไปมาพร้อมกับเริ่มเร่งจังหวะเร็วขึ้นเสียงครางสลับหวีดร้องพร้อมความรู้สึกล่องลอยและปลดปล่อยทำให้กรรณิการ์หลับตาพริ้มสำลักความสุขส่วนร่างแข็งแกร่งยังคงทะยานไปมาพร้อมเม็ดเหงื่อเกลื่อนเต็มใบหน้าเขาแหงนหน้าขึ้นสุดร้องคำรามเมื่อถึงจุดหมาย
“โอ๊ะ” กรรณิการ์ใเมื่อเขานอนหอบเสียงดังก่อนจะหันไปหอมแก้มเขาแล้วกอดไว้แน่น
“กรรณรักคุณนนท์ค่ะ”
“ครับ”เขาตอบสั้นๆเพราะไม่รู้จะตอบอะไรไปได้มากกว่านี้ความเพลียทำให้เขาหลับไปหลายชั่วโมงกว่าจะตื่นมาและรีบแต่งตัวเพื่อจะกลับคอนโด
“ตีสองเองค่ะ”
“ผมต้องกลับเอกสารอยู่ที่คอนโดพรุ่งนี้ต้องเอาไปทำงานด้วยครับ”
“ค่ะ”กรรณิการ์ดึงผ้าห่มออกลุกนั่งตรงหน้าเขาแล้วลุกยืนด้วยเข่าแอ่นอกงามให้แตะปลายจมูกเขา
“กรรณ”
“อ๊า”หญิงสาวยั่วยวนเขาเพราะหวังว่าเขาจะยอมนอนค้างที่นี่ยันเช้า
“อือดีมากเลย แต่…ผมต้องกลับ”เขาพูดพร้อมกับก้มจูบยอดอกงามแล้วบีบขยำสองเต้างามตรงหน้าก่อนจะตบท้ายด้วยขบยอดถันเบาๆ
“อ๊า”
“แล้วเจอกันใหม่ครับ”เขายิ้มทำให้กรรณิการ์อารมณ์ค้างอยู่อย่างนั้นแต่ก็ไม่อาจทำอะไรได้เพราะเขาไม่มีทีท่าว่าจะยอมใจอ่อน
“ค่ะพรุ่งนี้ค่ะเจอกัน มาต่อให้จบค่ะ”
“ตามใจเลยครับ” เขายิ้มแล้วเดินลงไปด้านล่างเพื่อขับรถกลับคอนโดพร้อมกับส่งข้อความหาใครอีกคน
‘ถึงบ้านปลอดภัยใช่ไหม’
‘ค่ะจนฝันไปสามเื่แล้วค่ะ’
‘เป็ห่วงเจอกันพรุ่งนี้’ ไม่รู้อะไรดลใจเขาให้ส่งข้อความหากชอรแค่รับรู้ว่าปลอดภัยเขาก็รู้สึกโล่งอก
687
