เมฆาสืบล่าผี (ฉบับไร้เวท) - The Series

        ตอนที่ 20 – เมืองที่ได้ยินเสียงเดียวกัน

        สามวันหลังจากเหตุการณ์ในโรงเรียนดนตรีร้าง

        เมืองทั้งเมืองเริ่มมีอาการแปลกประหลาด

        มีรายงานจากชาวบ้านหลายแห่ง

        “กลางดึกมีเสียงเปียโนดังจากบ้านว่าง”

        “บางคนได้ยินเด็กหัวเราะในโทรศัพท์ แม้ปลายสายวางไปแล้ว”

        และที่น่ากลัวที่สุด —

        มีผู้หญิงคนหนึ่งถูกพบหมดสติอยู่กลางถนน พร้อมกระดาษโน้ตเพลงขาดครึ่งหนึ่งในมือ

        ในห้องทำงานของเมฆา

        วรุฒถือกาแฟสั่น ๆ มาวาง “พี่ครับ ผมว่าเมืองนี้เริ่มไม่ปกติแน่แล้ว”

        “ทำไมล่ะ” เมฆายังนั่งนิ่งหน้าคอมพิวเตอร์

        “ก็เมื่อคืนผมกลับห้อง เห็นเพื่อนบ้านผมกำลังดีดอูคูเลเล่ ทั้งที่เขาหูหนวกตั้งแต่ปีที่แล้วครับ!”

        “ดีดเพราะไหม”

        “พี่! ผมพูดจริงนะ!”

        เมฆาหันมาพูดเรียบ ๆ “ถ้าเขายังมีจังหวะ นั่นแปลว่าสมองเขายังรับคลื่นได้”

        “งั้น...แปลว่าไม่ใช่แค่ได้ยินใช่ไหมครับ แต่สมองคนกำลัง เล่นกลับ คลื่นออกมาเอง?”

        “ถูกต้อง” เมฆาพยักหน้า “เหมือนเมืองนี้กำลังกลายเป็นเครื่องขยายเสียงขนาดยักษ์”

        จิตราเปิดแท็บเล็ตที่มีแผนที่ของเมือง “คลื่นความถี่ต่ำ 19Hz เริ่มแผ่ไปถึงฝั่งตะวันออกแล้วค่ะ”

        “ศูนย์กลางน่าจะอยู่แถวโรงเรียนดนตรีเดิม...แต่มีจุดใหม่เพิ่มขึ้นด้วย”

        “ที่ไหน?” เมฆาถาม

        “หอแสดงดนตรีเก่า ที่ปิดไปสิบปีแล้ว...”

        คืนนั้น ทั้งสามมุ่งหน้าไปยัง “หอศิลป์เสียงหลอน” — ชื่อที่คนในย่านเรียกกันติดปาก

        อาคารนั้นสูงสามชั้น ผนังแตกร้าว มีป้ายเหล็กเขียนว่า “Kamolwan Concert Hall”

        ไฟถนนส่องถึงแค่ครึ่งอาคาร อีกครึ่งหนึ่งจมอยู่ในเงาดำ

        “พี่...” จิตรากระซิบ “เสียงมันมาจากข้างในแน่เลยค่ะ ฟังสิ เหมือนคนกำลังซ้อมเพลง”

        วรุฒพึมพำ “ผีมีคอนเสิร์ตส่วนตัวแบบนี้ด้วยเหรอครับ...”

        “มีสิ” เมฆาว่า “แต่ไม่แน่...เราอาจเป็นแขกคนสุดท้ายของเขา”

        เมื่อทั้งสามเข้าไปข้างใน

        เวทีใหญ่ถูกปกคลุมด้วยผ้าขาดเก่า ๆ

        แสงจากไฟฉายสะท้อนบนแป้นเปียโนและเครื่องทองเหลืองเก่า ๆ ที่เรียงรายเต็มห้อง

        บนเก้าอี้แถวหน้า

        มีผู้คนหลายสิบคนนั่งนิ่ง เหมือนคนกำลังชมการแสดง

        แต่เมื่อเดินเข้าไปใกล้ — พวกเขา ไม่หายใจ

        วรุฒอุทาน “พี่เมฆา! นี่มันคนจริง ๆ เลยนี่ครับ!”

        เมฆาก้มลงตรวจชีพจร “หัวใจหยุดเต้น...แต่สมองยังทำงาน”

        “พี่พูดจริงเหรอครับ!?”

        “ดูนี่สิ” เมฆาชี้ไปที่ขมับของศพ

        ใต้ผิวหนังมีเส้นเลือดเต้นเป็นจังหวะ — เหมือนกำลัง “ฟังเพลง”

        ทันใดนั้น ไฟบนเวทีก็ติดขึ้นเอง

        และเสียงเด็กหญิงที่เคยได้ยินก่อนหน้านั้นดังขึ้นจากทุกลำโพง

        “ขอบคุณที่มา...ทุกคนจะได้ฟังเพลงเดียวกัน...”

        ทุกศพเริ่มยกหัวขึ้นช้า ๆ

        แววตาเหมือนคนฝันกลางวัน

        และในหูของพวกเขา — มีเสียงไวโอลินดังขึ้นโดยไม่มีใครเล่น

        จิตราหน้าซีด “พี่...นี่มันคอนเสิร์ตผีชัด ๆ!”

        “ไม่ใช่ผี” เมฆาพูดนิ่ง “แต่เป็นคลื่นความจำที่กำลังใช้สมองคนเป็นตัวขยายเสียง”

        เมฆารีบเปิดเครื่องยับยั้งคลื่นเสียง

        จังหวะเดียวกับที่วรุฒยกมือไหว้กลางอากาศ “ขอเถอะครับ ใครจะเล่นก็เล่นคนเดียวเถอะ อย่าชวนผมเลย ผมตีฉิ่งไม่เป็น!”

        คลื่นเสียงเริ่มสั่นแรงจนพื้นเวทีสั่นสะเทือน

        แผ่นไม้ร่วงลงมาจากเพดาน

        เสียงทั้งหมดเริ่มกรีดร้องซ้อนกันจนกลายเป็นเสียงเดียว — เสียงของเด็กหญิงร้องไห้

        เมฆากระซิบ “เธอยังไม่ไปไหน...เธอกลัวคนจะลืมเสียงของเธอ”

        แล้วเขาก็พูดเบา ๆ ต่อหน้าทุกศพ

        “ไม่มีใครลืมหรอก...เธอเล่นได้ไพเราะที่สุดแล้ว”

        เสียงทั้งหมดค่อย ๆ จางหาย

        แสงไฟดับลง

        และเมื่อเปิดอีกครั้ง — คนที่นั่งอยู่ทั้งหมดก็ทรุดลงพร้อมกัน เหมือนถูกปลดปล่อยจากบางสิ่ง

        ภายนอก หอศิลป์เงียบสนิทอีกครั้ง

        เพียงแค่ลมพัดผ่านทุ้ม ๆ เหมือนเสียงสายไวโอลินสุดท้าย

        วรุฒหอบหายใจ “พี่ครับ ผมขอพูดตรง ๆ เลยนะ ถ้ามีงานผีคอนเสิร์ตอีก ผมจะลา!”

        “ลาอะไร” เมฆาหัวเราะ “นายยังไม่ได้เซ็นสัญญาเลย”

        “พี่!”

        จิตราหัวเราะทั้งน้ำตา “อย่าบอกนะว่าพี่กำลังคิดจะเก็บค่าบัตรจากผี”

        “เปล่า” เมฆาว่า “แต่ถ้าผียังมีแฟนคลับ เราก็ต้องจัดการประชาสัมพันธ์ให้ดี”

        จบตอนที่ 20 – เมืองที่ได้ยินเสียงเดียวกัน

        Next ตอนที่ 21 – เสียงที่หายไป

        หลังจากเหตุการณ์คลื่นเสียงถูกหยุด เมฆากลับพบว่า “มีบางอย่าง” หายไปจากหัวเขา — เสียงของตัวเอง... และมันอาจไม่ใช่อุบัติเหตุ