“เอ็งประเมิณกูต่ำไป ถึงกูจะเวลศูนย์แต่สเตทกูเวลห้าสิบ ไอ้สาสสส!!!” เอคำรามกลบความกลัวในใจในขณะที่จิติญญาแห่งความแค้นหน้าหงายกลางอากาศขณะที่มันตกลงพื้นเอก็สาวเท้ามาถึงตัวมันแล้วพลางเอาดาบแทงมันให้ติดอยู่บนพื้นจากนั้นเขาก็กลิ้งหลบออกมาจากนั้นเอก็รวบรวมไฟบอลให้เป็รูปร่างดาบแล้วยิงออกไปยังจิติญญาแห่งความแค้น
“-200”
“ดาเมทดีกว่าไฟบอลธรรมดาอีก เอ๊า เอาอีกครั้ง”
“คริติคอล -400”
“ฟู่ ตอนแรกก็ตั้งตัวไม่ทันดันใช้ไฟบอลแบบธรรมดา โอเค เริ่มจับทางได้ละ” พูดพลางหัวเราะแก้เก้อ
“ดิ่ง!!! ท่านมีความเข้าใจเกี่ยวกับการควบคุมเวทย์มนต์เล็กน้อย”
“ดิ่ง!!! ท่านได้รับสกิล ควบคุมเวทย์มนต์เบื้องต้น”
“โอ้!!! แจ่ม” เออุทานออกมาในขณะที่สร้างดาบไฟเขามองไปยังจิติญญาแห่งความแค้นที่ดิ้นทุรนทุรายพยายามที่จะหลุดจากดาบของเอ เมื่อเห็นแบบนั้นเข้าก็โจมตีเข้าไปอีกครั้ง
“คริติคอล -350”
“ดิ่ง!!! จิติญญาแห่งความแค้นติดไฟ”
“-10”
“-10”
“แย่จริงดาเมทสวิงซะได้ แต่ดีที่ติดไฟ ยังได้อยู่นะ ยังได้อยู่ เหลืออีก 700ปลายๆ” เอบ่นพลางยิงซ้ำเข้าไปอีก
“-10”
“-180”
“-10”
ตอนนี้เอ เขาลืมความกลัวตอนแรกไปแล้วและมันทำให้เขามีสติมากขึ้น
“ทำไมกูไม่ลองใส่ธาตุไฟลงไปในดาบวะ น่าจะทำได้นะเพราะมีควบคุมเวทย์อยู่ ” เมื่อคิดได้ดังนั้นเขาก็เลยลองสร้างไฟบอลขึ้นมาแล้วค่อยๆควบคุมมันไปยังตัวดาบ ทันใดนั้นเองคมดาบก็เหมือนจะมีสีส้มเปร่งออกมาแล้วก็ดับไป
“อะ เกือบได้แล้วเชียว เอาใหม่” คราวนี้เขาค่อยๆส่งเขาไปอย่างช้าๆ ช้ากว่าตอนแรกมาก
“สำเร็จ เชรดดดด นี้มันอย่างกะไลท์เซเบอร์”
“ดิ่ง!!! ท่านเป็นักพจญภัยคนแรกที่ได้ทำการทดลองเสริมธาตุลงในอาวุธสำเร็จ”
“ดิ่ง!!! ท่านได้รับชื่อเสียงเล็กน้อย ”
“ดิ่ง!!! ท่านได้รับฉายา ประกายแห่งการวิจัย ”
“ดิ่ง!!! ท่านได้รับรางวัลจากการทดลองเป็สกิล เสริมธาตุ”
“โอ้ เยี่ยม”
“-10”
“-5”
หลังจากการทดลองเอก็ได้ระดมยิงดาบไฟใส่จิติญญาแห่งความแค้น ในขณะที่เืมันเหลือ 5%สุดท้ายมันก็ร้องตะโกณเสียงดังออกมา เสียงของมันดังก้องไปทั่วทั้งป่า และไม่นานเอก็ได้ยินเสียงตอบรับของมันจากอีกฝากป่าเขาจึงจัดการปิดฉากมันอย่างรวดเร็ว
-ดิ่ง!!! ท่านได้รับ 2500EXP-
-ดิ่ง!!! ท่านเลเวลอัพ-
เอเข้าไม่ได้สังเกตุการแจ้งเตือนมากนักตอนนี้เขาต้องหนีออกไปจากป่านี้ เขาเดินไปดึงดาบที่ปักพื้นเมื่อเขาดึงดาบออกมาแล้วนั้นก็มีควันเล็กๆค่อยพุ่งออกจากร่างของจิติญญาแห่งความแค้นและมีผลึกสีแดงตกอยู่เขาหยิบขึ้นมาใส่กระเป๋าอย่างไม่ใส่ใจนักแล้วรีบเดินออกจากที่ตรงนี้โดยเร็ว เอเดินมาพักหนึ่งแล้วแต่ก็ไม่เจอทางออกเขาก็เลยมีความคิดบ้าๆเกิดขึ้น
“ในเมื่อตูข้าออกไปจากป่าไม่ได้ งั้นก็เผาป่าแม่มเลยละกัน จะได้เดินสะดวกๆมองเห็นไกลๆ”
“ดิ่ง!!! เทพแห่งป่าเมนอสใกับความคิดของท่าน”
“ใจเย็นๆครับท่านเทพแห่งป่า ก็ผมออกไปไม่ได้นี้น่าแล้วจะให้ผมทำยังไงละครับ”
“ดิ่ง!!! เทพีอารอสรู้สึกสนใจในความคิดของคุณและสนับสนุนคุณให้เผาป่า”
“ดิ่ง!!! เทพแห่งป่าเมนอสรู้สึกโกรธ”
หลังจากนั้นนานซักพักก็มีสายฟ้าผ่าลงมายังบริเวณด้านหน้าที่เอยืนอยู่ ทันใดนั้นก็เกิดเป็ระรอกคลื่นน้ำขึ้นและระเหยไปหลังจากที่ระรอกคลื่นหายไปเอก็เห็นเป็เนินที่เขาขึ้นมาและสังเกตุเห็นแสงไฟจากเมือง
“อั๊ยย๊ะ รอดแล้วโว้ย” เอว่าพลางวิ่งลงเนินไปยังเมือง กว่าเขาจะเข้ามายังเมืองก็อีกตั้งชั่วโมงกว่าๆ เขาเดินอย่างหมดสภาพไปยังกิลนักพจญภัย เมื่อเขาเดินไปยังด้านในของกิลเขาก็เข้าไปยังบริเวณส่งเควสเข้าเดินไปยังห้องแล้วก็วางบัตรลงบนที่สแกน
“ดิ่ง!! ท่านได้ส่งเควสเก็บสมุนไพร"
"กรุณาวางสมุนไพรลงที่ด้านหน้า”
“กำลังตรวจสอบสมุนไพร”
“ต้นคอมโบเนียนx40 ”
“ต้นคอมโบเนียนเสียหายx10”
“การส่งเสร็จสิ้น กรุณารับเงินที่ช่องด้านขวามือ”
-ดิ่ง!!! ท่านได้รับ 3000EXP และ 1เหรียญเงิน-
“ยังอุตสาหักไปอีกนะ ขี้เหนียวชมัด”
เขาเดินออกมาจากห้องส่งเควส แล้วเลี้ยวขึ้นบรรไดไปที่ชั้นสองเพื่อหาอาหารกิน
“ที่พัก!!!! เออยังไม่มีนี้หว๋า ช่างเหอะหิวแล้วกินก่อนแล้วค่อยไปหา” เออุทานออกมาเบาๆ ขณะที่เขาเดินไปยังโต๊ะที่ว่างอยู่จากนั้นก็มีเสียงดังของการประชาสัมพันธ์ของกิลต่างๆ
“มาเลยพี่น้อง กิลเรเวน้ารับทุกผู้คน”
“มาทางนี้เลยครับ กิลสุลต่านยินดีต้อนรับผู้เล่นมืออาชีพทุกท่าน ทางเรามีเงินเดือนให้ด้วยนะครับ เข้ามาคุยกันก่อน”
“รับสมัครสมาชิกกิลนิรันดร์ครับ ทางเรามีเงินเดือนสำหรับการเล่นเกมขั้นต่ำ 2หมื่นบาทต่อคนครับ”
……
เอนั่งกดเมณูผ่านทางหน้าจอแสดงผลที่เด้งขึ้นมาตรงหน้าเขาพลางฟังโฆษณาของแต่ละกิล เมณูอาหารต่างปรากฏขึ้นมาเมื่อเอเห็นเมณูก็ถึงกับตาโต
“ยำไข่ัะเิเพลิงนรก 10ทองคำขาว”
“แม่เ้า!!! ราคานี้มันะเืถึงไส้ติ่งจริงๆ จะกินจานนี้ได้ หัวใจดวงเดียวคงไม่พอ คงต้องมีสัก 10ดวงถึงจะได้กิน” เอเลื่อนหน้าจอไปยังเมณูอื่น
“ข้าวต้มไข่บอมแบง 1 ทองแดง”
“อือหือ! ถูกสุด 1 ทองแดง อยู่หมู่บ้านเริ่มต้นราคานี้กินจนอ้วกแตกไปแล้ว เอาอันนี้ละกัน”
1K
