ยัยเลขาจอมจุ้น กับเจ้านายเย็นชา

เช้าในยามฤดูฝนลมพายุกระหน่ำ แต่หลี่อิงก็ต้องไปทำงาน วันนี้หลี่อิงปั่นจักรยานไม่ได้ละ ฝนตกพายุแรง ซึ่งเส้นทางที่เดินไปที่ทำงาน 1.5 กิโลเมตร ลี่อิงก็เดิน จริงก็มีรถบัส สาธารณะแต่ระยะใกล้ เลยปั่นจักรยาน

วันนี้ฝนตกกระหน่ำ ก็กางร่มเดินไป ลมก็กระโชกแรง  ลมแรงน่ากลัว ทำไมบริษัทไม่สั่งหยุดงานเนี่ย ฉันจะโดนลมพัดปลิวไหม  พอเดินไปใกล้ถึงบริษัท ฝนก็เริ่มหยุดตก  ซึ่งพนักงานคนอื่น บ้างก็ตากฝนมา บ้างก็ มาก่อน บ้างก็ยังไม่มาเพราะฝนตกหนัก 

ทุกคนต่างมองสายฝน และพูดคุยกัน ทั้งหนาว เข้าไปในบริษัทก็ยิ่งทำให้หนาว ไป๋หลิน เธอมาก่อนแล้วหรอ ใช่ ฉันกำลังมองหาเธออยู่ เปียกไหม ไป๋หลินถามลี่อิง เปียกนิดหน่อย หนาวจัง  น่าจะเอาผ้าห่มมาด้วยเนาะ ห่มผ้าพร้อมหมอนแล้วนอน ทั้งคู่พูดคุย หัวเราะกันอย่างมีความสุข จากนั้นก็เดินไปชง กาแฟดื่ม เพิ่มความอบอุ่น ฝนตกแบบนี้ คนมาสายกันเยอะ ฝนตกหนักแบบนี้ลมแรงด้วยน่าดลัวเหมือนกัน   พอสักพัก ไฟก็ดับ ซึ่งได้ยินเสียงกริ๊ด จากพนักคนอื่นที่๻๠ใ๽ จนลี่อิงไป๋หลิน๻๠ใ๽เสียงกรี๊ดนั่น ทั้งคู่รีบเอาโทรศัพท์มือถือมาเปิดไฟส่อง แล้วหาที่นั่ง รอไฟมา ซึ่งทั้งคู่ก็ นั่งงีบหลับ ประมาณ ครึ่ง ชั่วโมงไฟก็สว่าง หลี่อิง บอกกับไป๋หลินว่า  น่าจะดับสัก 1ชั่วโมง นอนอิ่มพอดี กำลังฝันอยู่เลย จนไป๋หลินหัวเราะเบาๆ เธอนะเธอ ไป เราไปทำงานกันเถอะ

วันนี้ทำงานสบายๆ งานไม่ยุ่ง แค่วาดแบบตามแผนเท่านั้น ซึ่งพนักงานทั้งหลายก็ ทำงานสบายๆ

ฝนก็หยุดตก  ต่างคนต่างก็เลิกงาน พอทุกคนกำลังจะออกบริษัท ฝนก็ตกมาทันที อย่างกับใครสาดน้ำทันทีอย่างไรอย่างนั้น ตกหนักมาก ซึ่งทุกคนก็ต่างรอฝนหยุด

ลี่อิงจึงได้คุยกับไป๋หลินว่า  บริษัทน่าจะมีที่นอนให้เราเนาะ เวลาฝนตกหนักใครกลับบ้านไม่ได้ก็นอนที่บริษัทได้ ซึ่งประธานเฉียวซาน อยู่ข้างหลังก็ได้ยินพอดี ถึงกับอดอมยิ้มไม่ได้ ไป๋หลินเลยพูดขึ้นมาว่าถ้าบริษัทมีที่นอนนะ ฉันจะไม่เช่าห้องอยู่จะมาอยู่ที่นี่ ถ้ามีอาหารอร่อย ค่าน้ำค่าไฟ ถ้าจ่าย ฉันก็ยินดี  ทั้งสองพูดคุยแล้วก็หัวเราะ จนพนักงานคนหนึ่ง แอ้ม แอ้ม ทั้งคู่ก็หันไป  เห็นประธานเฉียวซานอยู่ข้างหลัง  ทั้งคู่เลยมองหน้าประธานแล้วหันมามองหน้าตัวเอง แล้ว สะกิดไปมา  พอฝนหยุดตก ไป๋หลินบอกฉันไปก่อนนะแฟนมารับแล้ว แล้วเธอละไปยังไง ซึ่งตอนนั้น ก็เป็๞เวลา 3 ทุ่มกว่าแล้ว วันนี้ฝนตกหนัก ฉันเดินมา ฉันมีร่มไม่เป็๞ไร ใกล้นิดเดียวเดินไม่กี่นาทีก็ถึงแล้ว ทั้งคู่ก็บอกลากัน ซึ่งพนักงานคนอื่นต่างก็กลับกันแล้ว ซึ่งเหลือลี่อิงคนเดียว ที่ยังยืนรอฝนให้หยุดตก เพราะในขณะนี้ ฝนยังตกแรง มีลมพัดแรง ซึ่งร่มคงกางไม่ได้ เฉียวซาน ที่กำลังจะออกบริษัท ลืม เอกสารสำคัญ จึงได้กลับไปยังบริษัท ซึ่ง ณ ตอนนั้น ลี่อิงก็ยังยืนรอฝนหยุดตกอยู่นอกประตู พอเฉียวซานเห็น ก็พูดขึ้นมาว่า ยังไม่กลับหรอครับ ซึ่งลี่อิงตอบกลับ ไปว่า สักพักรอฝนหยุดตกค่อยกลับ เฉียวซานรีบขึ้นไปเอาเอกสาร ก็ลงมาฝนเริ่มหยุดตก ลมไม่มีแล้วลี่อิงกำลังจะกางร่ม ทันใดนั้น เฉียวซาน ได้พูดมาว่า อยู่ที่ไหนครับ ดึกแล้ว เดี๋ยวผมไปส่งนะครับ  ลี่อิงรีบปฎิเสธ  ดึกแล้วคระบ ฝนก็ยังตกอยู่ เดินคนเดียวดึกๆ ไม่ปลอดภัยนะครับ ขึ้นรถเถอะครับ เดี๋ยวผมไปส่งจากนั้นทั้งคู่ก็ขึ้นรถ  พอนั่งมาสักพัก ทั้งคู่ก็เงียบ สักพักหนึ่ง เฉียวซานเลยพูดขึ้นมาว่า  คุณร้องเพลงได้เพราะนะครับ บรรยากาศ ทั้งเย็น ข้างนอกข้างในรถ ทำลี่อิง ทั้งขนลุกและมาพูดแบบนี้ แก้มแดงขึ้นมาเลย เขินสิคะ มีผู้ชายชมทั้งที ทั้งคู่ก็เริ่มพูดคุยและทำความรู้จักกัน  พอมาถึงที่พัก เฉียวซานก็พูดขึ้นมาว่า ใกล้นะครับ แต่ขับรถอ้อมมาไกลนิดหน่อย คืนนี้ก็ดึกมากแล้ว ราตรีสวัสดิ์ นะครับ

ลี่อิง ยังไม่ทันพูดเฉียวซานก็ขับรถออกไป  ลี่อิง นะลี่อิง รถก็ขับไม่เป็๲ เจอ ฝน เจอแดดพออาบน้ำเสร็จก็เข้านอน