[จบ] การกลับมาของสุดยอดนักฆ่าในตำนาน

บทที่ 36 แดนต้องห้ามของนักฆ่า

        ลู่เฉิงเฟิงจ้องมองร่างกายที่เย้ายวนของหลินเจี้ยนหลู คิดในใจว่า ‘ปีศาจจิ้งจอก! ข้าลู่เฉิงเฟิงคนนี้ จะต้องปราบเจ้าด้วยกระบองวิเศษให้จงได้’

        เขารวบรวมสมาธิ ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะคิดเรื่องแบบนี้

        สายตาของลู่เฉิงเฟิงจับจ้องไปที่ปีราชินีสีชาด แววตาของเขาเต็มไปด้วยความกระหายเลือด เขาสะบัดมือหนึ่งที มีดบินสามเล่มพุ่งออกไปด้วยความเร็วแสง 

        ราชินีสีชาดตอบสนองอย่างรวดเร็ว เธอทนความเจ็บปวดจากขาที่บาดเจ็บ กลิ้งตัวหลบไปหลังต้นไม้ใหญ่ หลบมีดบินของลู่เฉิงเฟิงได้อย่างหวุดหวิด 

        ลู่เฉิงเฟิงอุทาน “หือ…” ใบหน้าของเขาฉายแววประหลาดใจ

        สัญชาตญาณของผู้หญิงคนนี้น่าทึ่งมาก เธอตอบสนองรวดเร็ว และสามารถตัดสินใจได้อย่างแม่นยำก่อนที่เขาจะลงมือเสียอีก

        ดูเหมือนว่าการที่เธอสามารถอยู่ในโลกของนักฆ่าได้นานขนาดนี้ คงมีดีไม่น้อย 

        มุมปากของลู่เฉิงเฟิงยกยิ้มเย็นชา ไม่ว่าศัตรูจะเป็นหญิงหรือชาย เขาก็ไม่เคยอ่อนข้อให้ 

        พลังภายในของเขาปะทุออกมาในทันที ไหลเวียนพลังชี่ไปทั่วร่างกาย 

        ลู่เฉิงเฟิง พุ่งออกไปราวกับกระสุนปืน กำปั้นของเขาพุ่งทะลุอากาศ ปะทะเข้ากับต้นไม้สีแดงที่ปกคลุมร่างของราชินีสีชาด

        เสียง “โครม!” ดังสนั่นหวั่นไหว

        หมัดนี้พุ่งเข้าชนต้นไม้อย่างจัง เสียง ‘ครืน’ ดังขึ้น ก่อนที่ลำต้นขนาดเท่าชามข้าวจะหักสะพาน

        ราชินีสีชาดที่ซ่อนอยู่หลังต้นไม้ ถูกแรงปะทะจนกระเด็นลอยละลิ่วไปกับลำต้นที่หักครึ่ง กลิ้งไปกับพื้นหลายตลบ ปากกระอักเลือดสีแดงสดออกมาเป็นจำนวนมาก พยายามดิ้นรนอย่างไรก็ไม่สามารถลุกขึ้นได้

        แสงสีเงินวาววับพุ่งออกมาจากมือของลู่เฉิงเฟิง ทะลุอากาศหายไปในพริบตา

        ร่างเล็กของราชินีสีชาดแข็งค้าง เธอเอามือกุมคออย่างหวาดกลัว เลือดไหลทะลักออกมาตามง่ามนิ้ว

        เธอพยายามเงยหน้าขึ้นมอง แต่เงยได้เพียงนิดเดียว ดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวก็หยุดนิ่งลง ศีรษะของเธอร่วงหล่นลงอย่างอ่อนแรง

        หลินเจี้ยนหลูเบิกตากว้าง ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ จ้องมองไปที่ต้นไม้ที่หักโค่นด้วยความตกใจ

        ต้นไม้ใหญ่ขนาดนี้ยังถูกต่อยจนหักได้ ถ้าหมัดนี้โดนคนเข้าไป คงไม่มีใครทนไหวแน่ ๆ

        เธอเพิ่งเข้าใจว่าตอนที่ลู่เฉิงเฟิงสู้กับเธอและพยัคฆ์โลหิต เขาไม่ได้ใช้พลังทั้งหมด มิฉะนั้นพวกเธอคงพ่ายแพ้ไปนานแล้ว 

        ‘ไอ้ผู้ชายสารเลวนี่ ปิดบังได้แนบเนียนจริง ๆ’

        ลู่เฉิงเฟิงเดินเข้าไปเก็บมีดบินทั้งหมด แล้วเช็ดคราบเลือดบนมีดออกด้วยเสื้อผ้าสีแดงสดของราชินีสีชาด 

        “ราชินีสีชาด” 

        ปีศาจโลหิตที่กำลังต่อสู้กับพยัคฆ์โลหิตอย่างดุเดือด เพิ่งสังเกตเห็นว่าราชินีสีชาดตายแล้ว ทันใดนั้นเขาก็ปล่อยเสียงคำรามอย่างเกรี้ยวกราด ราวกับสิงโตคลั่ง 

        พยัคฆ์โลหิตก็คำรามลั่น ในขณะที่ปีศาจโลหิตกำลังเสียสมาธิ เขาจึงพุ่งเข้าชนเขาอย่างแรงราวกับกระทิงดุ 

        “โครม!” 

        ร่างกายสูงใหญ่ของปีศาจโลหิตถูกชนกระเด็นออกไป 

        พยัคฆ์โลหิตพุ่งเข้าไป จับขาข้างหนึ่งของปีศาจโลหิตไว้แล้วใช้แขนอันทรงพลังเหวี่ยงเขาลอยขึ้นไปกระแทกกับต้นไม้ข้าง ๆ เสียงกระดูกแตกดังลั่น ปีศาจโลหิตกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ซี่โครงหักไปหลายซี่ 

        พยัคฆ์โลหิตเหวี่ยงเขาขึ้นอีกครั้ง แล้วกระแทกลงกับพื้นอย่างแรง จนพื้นดินแตกเป็นหลุม 

        ปีศาจโลหิตคำรามลั่น ขาอีกข้างตวัดออกไปอย่างรุนแรง บังคับให้พยัคฆ์โลหิตถอยห่าง

        แต่กว่ามันทรงตัวขึ้นได้ การโจมตีที่ทำลายล้างก็มาถึงตัว

        หมัดเหล็กทั้งสองข้างของพยัคฆ์โลหิตกระหน่ำซัดใส่ร่างของปีศาจโลหิตราวกับพายุ

        “กร๊อบ! กร๊อบ! กร๊อบ!”

        ทุกหมัดดังขึ้นพร้อม ๆ กับเสียงกระดูกแตกหัก

        ลู่เฉิงเฟิงขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจ การฆ่าคนพร้อมกับส่งเสียงคำราม เป็นการกระทำของคนป่าเถื่อน ไร้มารยาทสิ้นดี

        เขาหันไปมอง เห็นหลินเจี้ยนหลูกำลังตรวจดูบาดแผลที่ไหล่ของตัวเอง จึงเดินเข้าไปหา “ต้องการความช่วยเหลือไหม?”

        หลินเจี้ยนหลูดึงเสื้อที่ไหล่ลง เผยให้เห็นไหล่ขาวเนียนนุ่มละมุน เอ่ยเสียงออดอ้อน “แน่นอนสิ ฉันเจ็บจังเลย ช่วยเป่าให้หน่อยสิ จะได้หายเจ็บ”

        ลู่เฉิงเฟิง มุมปากกระตุกยิก ๆ ยายตัวร้าย

        “เธอพกยาหรือเปล่า”

        “พกสิ อยู่ข้างหลังตรงเอว ช่วยหยิบให้หน่อย”

        ลู่เฉิงเฟิง ยื่นมือไปแตะเอวของเธอโดยไม่รู้ตัว เอวบางราวกับมีแต่กระดูก ‘นี่มันไม่ใช่เอวแล้ว โครงกระดูกชัด ๆ’

        หลินเจี้ยนหลู ตัวแข็งทื่อ “นายแตะฉันจริง ๆ เหรอ”

        ลู่เฉิงเฟิงนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ

        “นายคิดว่าชุดแบบนี้ จะมีที่ซ่อนยาเหรอ”

        ลู่เฉิงเฟิงเบ้ปาก ตีไปที่สะโพกผายของเธอหนึ่งที หลินเจี้ยนหลูหน้าแดงก่ำ ดวงตาฉายแววเจ้าเล่ห์ “ขอถามหน่อย ตอนนี้ใครอ่อยใครกันแน่ นายน่ะ ใส่กางเกงขาสั้นมายืนอยู่ตรงหน้าฉัน แล้วยังมาจับสะโพกฉันอีก เป็นฉันอ่อยนายเหรอ”

        ลู่เฉิงเฟิงได้แต่ส่ายหน้าอย่างเอือมระอา

        เสียงร้องโหยหวนของปีศาจโลหิตค่อย ๆ เบาลง บัดนี้มันนอนจมกองเลือดอยู่บนพื้น ทั้งจมูกและปากต่างมีเลือดไหลรินออกมา กระดูกทั่วร่างแหลกสลายภายใต้หมัดของพยัคฆ์โลหิต แทบไม่ต่างอะไรกับกองโคลน

        “เสือโง่นี่มันมีเรื่องโกรธแค้นอะไรกันกับปีศาจโลหิตหรือไง” หลินเจี้ยนหลูขมวดคิ้ว

        “ไม่มีหรอก แค่มันทนเห็นคนวิปริตกับเดรัจฉานมีชีวิตอยู่บนโลกไม่ได้”

        “งั้นมันควรจะฆ่านายก่อนสิ”

        “หืม?”

        “นายใส่กางเกงเปิดเป้าแล้วยืนอยู่ตรงหน้าฉัน แล้วยังใส่กางเกงในลายการ์ตูนอีก ไม่วิปริตตรงไหน?” 

        ลู่เฉิงเฟิงแหงนหน้าขึ้น “ฉันกล้า แล้วเธอกล้าเหรอ”

        หลินเจี้ยนหลูมองบนด้วยสายตาเจ้าเล่ห์

        ทันใดนั้น รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ผุดขึ้นบนมุมปากของลู่เฉิงเฟิง “ปีนี้เธอชงหรือเปล่า” 

        “อ๊ะ” หลินเจี้ยนหลู ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้า “ไม่ใช่นะ ทำไมถึงถามแบบนี้ล่ะ”

        “งั้นแสดงว่าเธอชอบสีแดงจริง ๆ แม้แต่ชุดชั้นในก็ยังเป็นสีแดง”

        หลินเจี้ยนหลูมองเขา นัยน์ตาเบิกกว้างอย่างตระหนักได้ในทันใด ฟันสีขาวขบเข้าที่ริมฝีปากแดงระเรื่อ ใบหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย “คนลามก นายมันโรคจิตจริง ๆ รู้ได้ยังไง!”

        ลู่เฉิงเฟิงยิ้มกรุ้มกริ่ม “ก็สัมผัสได้น่ะสิ”

        “หา!” หลินเจี้ยนหลู รู้สึกมึนงง ‘สีมันสัมผัสได้ด้วยเหรอ’

        “ตอนที่เราสู้กัน เธอขยับตัวเยอะไปหน่อย ฉันก็เลย...” ลู่เฉิงเฟิงเว้นวรรค “โดยเฉพาะตอนหลัง ที่เธอแอบถอดหน้ากากฉัน เธอใช้ขาหนีบแขนฉันไว้แน่นขนาดนั้น ฉันอยากจะแกล้งทำเป็นไม่เห็นใจจะขาด แต่... ฉันก็ทำไม่ได้จริง ๆ”

        ใบหน้าขาวผ่องของหลินเจี้ยนหลูแดงก่ำ เธอกัดฟันแน่นจ้องมองเขา 

        ลู่เฉิงเฟิงทำหน้าสงสัย ดูเหมือนผู้หญิงคนนี้จะไม่ได้ใจง่ายอย่างที่แสดงออก ภายในยังคงเป็นผู้หญิงหัวโบราณอยู่ไม่น้อย

        “คนลามก! นายเห็นร่างกายของฉันแล้วนะ นายต้องรับผิดชอบฉัน!”

        ลู่เฉิงเฟิงเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ “เฮ้! พูดเล่นน่า อย่ามาเล่นแบบนี้สิ ไร้สาระ ฉันเห็นร่างกายเธอตรงไหน ฉันก็แค่เห็นชุดชั้นในของเธอเท่านั้น เธอก็เห็นของฉันเหมือนกันนี่ เรามาหักลบกลบหนี้กันไปเถอะ” 

        ทันใดนั้นเอง หลินเจี้ยนหลูก็ทำหน้าออดอ้อน ดวงตาเป็นประกายเย้ายวน “นายอยากดูรึเปล่าล่ะ”

        ‘บ้าเอ๊ย ผู้หญิงคนนี้เป็นปีศาจจิ้งจอกเก้าหางแปลงร่างมาหรือไง ทำไมถึงเปลี่ยนสีหน้าได้เร็วราวกับพลิกหนังสือ พริบตาเดียวดูเขินอาย พริบตาเดียวดูเย้ายวนชวนหลงใหล แบบนี้จะไม่กลายเป็นโรคหลายบุคลิกหรือไง หรือว่าเธอป่วยเป็นโรคหลายบุคลิกอยู่แล้ว?’

        ลู่เฉิงเฟิงส่ายหน้า “ฉันไม่อยากดู”

        สีหน้าของหลินเจี้ยนหลูเปลี่ยนไปในทันที เธอมองเขาด้วยสายตาเกรี้ยวกราด “คนบ้า นายหมายความว่ายังไง นี่นายกำลังดูถูกฉันงั้นเหรอ หรือว่าฉันไม่สวยพอ หรือว่ารูปร่างฉันไม่ดี”

        ลู่เฉิงเฟิงถึงกับงุนงง คิดในใจว่า ‘นี่เธอเป็นบ้าไปแล้วหรือไง ถ้าฉันบอกว่าอยากดู เธอก็คงจะคว้ามีดมาฟันฉันแน่ ๆ สรุปคือไม่ว่าฉันจะพูดอะไรก็ผิดไปหมด’

        ไม่ใช่ว่าไม่อยากดู แต่ไม่กล้าต่างหาก ลู่เฉิงเฟิง บ่นในใจ