จังหวะนั้นแทนยกโทรศัพท์ขึ้นมารับสาย ที่โทรเข้ามา ก่อนหันกลับมามองม่านหมอกที่เดินตามเขามา
“กูขอเพิ่มค่าแรงได้ไหมวะ!”
“ทำไม.มีอะไรเหรอ?” เสียงของเมฆพูดผ่านลำโพงโทรศัพท์
“น้องแก..ตัวก็บาง ปากก็ร้าย ดูแล้วฝึกยาก”
“นั่นแหละเพื่อน..สิ่งที่กู้าให้มึงช่วย และกูเชื่อว่ามึงทำได้”
จังหวะนั้นม่านหมอกรู้แล้วว่าพี่ชายของเขาโทรมา เขารีบวิ่งเข้ามาหมายจะคุยกับพี่ชาย “พี่...พี่เมฆ”
แต่แทนเอียงตัวหลบจน ทำให้ความที่วิ่งมาเซถลาวิ่งจะมุดพุ่มไม้ แต่แทนมือไว้รีบคว้าคอเสื้อของม่ายหมอกเขาไว้ได้
“อื้อ...” ม่านหมอกหลับตาปี๋ กั้นลมหายใจ เพราะรู้แล้วว่าตนนั้นต้องพุ่งเข้าพุ่มไม้ แต่สุดท้ายกลับไม่ใช่
“งั้นแค่นี้ก่อนนะ..พอดีลูกแมวมันซน กูจะจัดการสักหน่อย”แทนกดว่างสายโทรศัพท์ แล้วหันมาสนใจเด็กดื้อของเขาต่อ
“รู้แล้วนะ..ว่าพี่ของคุณ้าให้ผมทำอะไรกับคุณ”
“ไอ้บ้า!..ฉันไม่เชื่อหรอก นายเอาโทรศัพท์มาให้ฉันคุยกับพี่เมฆเลย”
แทนกระตุกยิ้ม เขายื่นมือถือให้เกือบจะถึงมืออีกคน ก่อนจะจับยันมันใสเป้ากางเกงของตัวเอง ทำให้ม่านหมอกที่ยิ้มเริงร่า หวังจะอ้อนพี่ชาย ถึงกับหุบยิ้มพร้อมมองตามโทรศัพท์อาลัย
“บ้าจริง..นายมันบ้าไปแล้ว”
“หึ!..อยากคุย..ก็คุยสิครับ”
“ไอ้บ้า..โรคจิต” ม่านหมอกหน้าขึ้นสีทั้งอายทั้งโมโห เขารีบสะบัดหน้า เดินเข้าไปในบ้านด้วยอารมณ์บูด
แต่มันทำให้แทนอมยิ้มบาง ราวกับเริ่มจัดการ คนพยศได้เล็กน้อย แต่มันคือจุดเริ่ม
หลังอาบน้ำม่านหมอกนั่งกอดหมอน อย่างครุ่นคิด แม้ครั้งนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่พี่ชายพยายามผลักดันให้เขาฝึกการป้องกันตัว ทั้งเรียนยิงปืน ต่อยมวย แต่สุดท้ายเขาก็หลุดรอดมาได้
แต่ครั้งนี้เล่นใหญ่ ให้เขามาอยู่กับคนฝึกสองคนบนเกาะร้าง ทั้งที่ปกติพี่ชายเป็คนที่หวงเขามาก แม้นอนห้องพื่อยังไม่อนุญาต
“อีตาลุงนี่ใครกัน ทำไมพี่เมฆไว้ใจขนาดนี้นะ”
เขานั่งคิดวกวน แต่แล้วอยู่ๆ ไฟในห้องและทั้งบ้านก็ดับลงพรึ้ม!
“เชี่ย!..นี่มันบ้าอะไรกันเนี่ย!”
เช้าวันแรกบนเกาะ ม่านหมอกถูกปลุกตอนตีห้า..ปั๊งๆ
“ตื่น” เสียงแทนดังจากหน้าประตู
“โอ๊ย..นี่มันบ้าอะไรเนี่ย!..ไม่เอา!”
เขายกผ้าห่มคลุมหัว แต่ผ้าก็ถูกดึงออกในวินาทีถัดมา
“เฮ้ย!”
“นายนี่..ไม่มีมารยาท!..นี่มันห้องส่วนตัวฉันนะ”
“ที่นี่..ศูนย์ฝึก..ไม่มีคำว่ามารยาท” แทนพูดเสียงชัด
“มีแต่คำว่าวินัย”
“ฉันไม่ใช่นักเรียนของคุณ!” ม่านหมอกกัดฟันพูดเสียงแข็ง
ขณะที่แทน มองเขาอย่างแน่นิ่ง ก่อนจะพูดช้า ๆ
“งั้นก็ฝึกให้เก่ง”
“แล้วกลับไปเถียงไอ้เมฆเองแล้วกัน”
คำพูดนั้น…ทำให้ม่านหมอกเงียบ เขาไม่ได้อยากอ่อนแอ จนเป็ภาระทำให้พี่ชายต้องเป็ห่วงเขา
แต่เขาไม่้าให้ใครต้องาเ็ มันมีวิธีการตั้งมากมายที่สามารถรักษาอำนาจ และปกป้องคนในครอบครัว ทำไมต้องใช้กำลังเพียงอย่างเดียว และนั่นคือสิ่งที่เขาคิดมาตลอด
แทนเห็นทุกอย่างจากสายตา ที่พยายามแข็งของอีกคน เขาสูดลมหายใจเข้าลึก
“ผมไม่ใจร้ายกับคุณหรอกน่า” แทนพูดเบาลง
“แต่ผมจะไม่ตามใจคุณ”
ม่านหมอกเงยหน้าขึ้นสบตาเขา “แล้วถ้าผมไม่ยอมล่ะ”
“ผมก็จะทำทุกอย่าง..ให้คุณ..ยอม”
แทนโน้มหน้าเข้าใกล้ พูดเสียงเบา จนลมหายใจเฉียดข้างแก้มเนียนของม่านหมอก ทำเอาขนอ่อนตั้งยอดชูชั้น ร่างบางรีบดีดตัวออกห่าง ด้วยความใ หัวใจเต้นแรงอย่างไม่มีเหตุผล
“ไอ้บ้า!”
....................................
![[จบแล้ว] คุณหนูสี่ สตรีเปื้อนเลือด](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731471996_45211510.webp)
324K
