เฮ้ย! พวกแกน่ะ! กล้าดีอย่างไงมาโผล่ในถิ่นพวกเรา ฮ่ะ!?
ริว: . . .
เคน: . . .
กลุ่มเด็กผู้ชายหลายสิบคนกําลังยืนมองมาที่พวกเขาทั้งสองอยู่บนเครื่องเล่นภายในสนามเด็กเล่น
เคน: สนามเด็กเล่นนี้ ใครๆก็มาเล่นได้ทั้งนั้น! นี้มันไม่ใช่ที่ของพวกแกสักหน่อย!
ริว: ใช่! ไส่หัวออกไปจากที่นี้ซ่่ะ!
หัวหน้าแก๊งกลุ่มนั้น: หน่อย! กล้ามาสั่งพวกกูหรอ!?
อย๊าากกกก!!
ย๊าากกกก!!
เด็กกลุ่มนั้นทั้ง 5 คน ได้พุ่งเข้ามาหาพวกเขาทั้งสองก่อนที่ทั้งสองฝ่ายจะตะลุมบอลกันอย่างไม่มีใครยอมใคร
5 นาทีต่อมา
หัวหน้าแก็งเด็กกลุ่มนั้น: อ โอ้ยย! ฝากไว้ก่อนเถอะพวกแก!
แก๊งเด็กกลุ่มนั้นได้รีบวิ่งหนีออกไปพร้อมกับสภาพาแจากการชกต่อยของ ริวกับเคน
ริว: *เฮ้อ* ไปได้ซ่ะก็ดีแล้ว ไอ้พวกนี้
ริวและเคนนั่งมองดูพวกนั้นที่จากสนามเล่นเด็กไป
เคน: เป็อะไรมากไหม?
ริว: ไม่หรอก….แค่เจ็บตัวนิดหน่อย
เคน: กลับบ้านไปฉันคงโดนด่ายับแน่เลย
ริว: คิดว่ามีแค่นายคนเดียวหรอ…?
ริวและเคน: ฮ่าๆๆ
ทั้งคู่มองหน้ากันก่อนจะหัวเราะออกมากพร้อมกัน
ริว: กลับบ้านกันเถอะ นี้ก็เย็นมากแล้ว
เคน: อืม
ทั้งคู่เดินออกจากสนามเด็กเล่นก่อนจะเดินตรงไปที่ถนนทางเดินก่อนจะหยุดเดินอยู่ตรงนั้น
เคน: ฉันไปก่อนล่ะ ไว้พรุ่งนี้ค่อยเจอกันใหม่
ริว: อืม แล้วพรุ่งนี้เจอกัน
เคน: ไปล่ะ!
เคนวิ่งจากไปโดยที่ริวยังยืนมองดูเขาอยู่
ริว: โชคดีล่ะ…
*เสียงรถไฟฟ้าวิ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว*
สถานีรถไฟ เกียวโต เวลา 9:36
่เวลาปัจจุบัน
“ถึงสถานีปลายทางแล้วเชิญผู้โดยสารที่มาถึงโปรดลงจากรถด้วยความระมัดระวังด้วยครับ”
เสียงประกาศจากลําโพงภายในสถานีรถไฟกล่าวประกาศ
ริวในเสื้อแจ็คเก็ตหนังสีดําได้เดินออกมาจากรถไฟพร้อมกับผู้คนอื่นๆอีกมากมายก่อนที่เขาจะเดินออกจากสถานี
เขาเดินข้ามถนนไปอีกฝั่งในย่านการค้าใกล้ๆกับห้างภายในตัวเมือง
ริวหยุดอยู่ที่ร้านขายเครื่องใช้ไฟฟ้าที่ทีวีภายนอกร้านกําลังเปิดข่าวอยู่
“รายงานข่าวจากต่างประเทศที่ฮ่องกง เมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมาได้มีการทะลายเข้าจับกุมแหล่งผลิตคลังอาวุธผิดกฎหมาย
ส่งผลให้ทั้งเ้าหน้าที่ตํารวจและสมาชิกในกลุ่มแก๊งเสียชีวิตเป็จํานวนมากซึ่งหนึ่งในผู้ที่เสียชีวิตคือนาย หลาง
หัวหน้าแก๊งหว๋งเจียน แก๊งมาเฟียจีนที่มาขยายอิทธิพลภายในฮ่องกงบัดนี้ได้เสียชีวิตลงแล้ว…"
ข่าวในทีวีได้บรรยายเหตุการณ์การเสียชีวิตของนาย หลาง ก่อนที่ภาพจะซูมไปที่ศพของผู้เสียชีวิตในที่เกิดเหตุ
ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือ หว่อง และ ทิน พี่ชายของหว่อง
ริว: . . .
ตึกสํานักงาน Naoka สาขาอากิฮาบาระ เวลา 9:50
นักข่าวจากหลายสํานักกําลังมุมสัมภาษณ์ เคน คาซากิ กันอยู่ที่หน้าตึก
นักข่าว (ชาย): คุณพอจะรู้อะไรเกี่ยวกับสาเหตุการตายของ คุณ โทคิว คาซากิ ไหมครับ?
เคน: ผมไม่ได้รู้อะไรมากหรอก…..แต่ผมรู้แค่ว่า…..คนที่ลงมือฆ่าเขา….เคยเป็หนึ่งในคนของเรามาก่อน
เคนกําลังยืนให้สัมภาษณ์กับนักข่าวหน้า
นักข่าว (หญิง): ไม่ทราบว่า คุณกับเขาเคยมีเื่อะไรกันมาก่อนหรือปล่าวค่ะ?
เคน: ก็…ไม่ได้มีอะไรมากหรอกครับ แค่….พูดกันผิดหูนิดหน่อย….
ถ้าอยากช่วยพวกนั้นมากล่ะก็ ก็ไปเลย!
แต่จําเอาไว้! แกไม่สามารถที่จะย้อนกลับมาได้อีกแล้ว!
ความสัมพันธ์ระหว่างแกกับฉัน!
จบลงเพียงเท่านี้แหละ
เหตุการณ์นะตอนนั้นที่ ริว ตัดขาดความสัมพันธ์กับ เคน ได้ผุดเข้ามาในหัวเขาอีกครั้ง
เคน: ไม่ว่าหมอนั้นจะอยู่ที่ไหน…..ผมไม่ปล่อยเอาไว้แน่
เคนจ้องมองไปที่กล้องนักข่าวที่กําลังถ่ายทอดสดอยู่ซึ่งเป็จังหวะที่ริวกําลังมองดูข่าวอยู่พอดี
ริว: แก…
สถานีตํารวจเกียวโต เวลา 10:33
ภายในห้องจัดเก็บเอกสาร สารวัตรไดสุเกะกําลังตรวจดูแฟ้มคดีต่างๆหลายคดีโดยที่มี คิริว ยืนอยู่ข้างๆเขา
สารวัตรไดสุเกะ: เป็เวลาเพียง 1 สัปดาห์หลังจากที่ โทคิว คาซากิ ได้เสียชีวิตไป
ตอนนี้หมอนั้น ( ริว ) กลายเป็คนสําคัญที่องค์กร้าตัวมากในตอนนี้
คิริว: ใครที่คิดทรยศจากองค์กรหรือแก๊งนั้นๆ สุดท้ายก็จะถูกตามล่าในที่สุด…..นี้แหละนะวงการมาเฟีย
สารวัตรไดสุเกะ: อย่างว่าล่ะ…หมอนั้นจงใจเข้าไปเกี่ยวข้องกับคนพวกนั้นเอง….จริงสิั้แ่เช้ามานี้เห็นหมอนั้นบ้างไหม
คิริว: ผมเองก็ยังไม่เห็นเหมือนกัน
สารวัตรไดสุเกะ: หายหัวไปไหนอีกล่ะคราวเนี้ย…
ณ ห้องส่วนตัวของ เคน ภายในตึกสํานักงาน Naoka
ลูกน้องของเคน: ดูเหมือนพวกสื่อจะเริ่มสืบหาข้อมูลเกี่ยวกับคนของพวกเราแล้วนะครับ
เคน: ตราบใดที่พวกนั้นยังไม่รู้ความจริงก็อย่าพึ่งตื้นตระหนกไป
เคนกําลังยืนคุยกับลูกน้องของเขาขณะที่กําลังถอดชุดสูทออก
ลูกน้องของเคน: แล้วหมอนั้น…..จะเอาไงต่อดีครับ
เคน: เจอตัวเมื่อไหร่…..ก็จัดการเมื่อนั้น…..
ย่านศูนย์การค้าภายในตัวเมืองเกียวโต เวลา 11:39
*เสียงโทรศัพท์เข้า*
ริว: ?
ในระหว่างที่กําลังเดินอยู่ตรงถนนทางเดินนั้นจู่ๆก็มีคนติดต่อมาหาเข้าก่อนจะกดรับสาย
ริว: ฮัลโหล?
สารวัตรไดสุเกะ: ริว! ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน?
ริว: แค่ออกมาเดินเล่น สักซักพักผมก็กลับแล้ว
สารวัตรไดสุเกะ: ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่เธอจะมาเที่ยวอยู่เข้าใจมั้ย? พวก Naoka กําลังตามล่าตัวเธออยู่
ริว: อย่าห่วงเลย ผมดูแลตัวเองได้
สารวัตรไดสุเกะ: ยังไงก็เถอะ รีบกลับไปที่ Safe house ตอนนี้เลย!
ริว: ครับ……แล้วผมจะกลับไป
*วางสายโทรศัพท์*
ขณะนั้นคนของ Naoka ทั้ง 5 คน บนรถเก๋งสีเทาคันหนึ่งกําลังแอบมองดูริวอยู่
ลูกน้องของเคน #1: อยู่นั้นไง
ลูกน้องของเคน #2: ลงมือเลย!
ชายในชุดสูททั้ง 5 ลงมาจากรถพร้อมกับปืนพก [USP.45] ค่อยๆเดินตรงไปหา ริว อย่างช้าๆ
ริว: !
ปัง!
ริวได้หลบะุได้ทันก่อนจะรีบวิ่งหนีท่ามกลางผู้คนแถวๆนั้นที่วิ่งกันแตกตื่นจากเสียงปืนที่ดังลั่น
ลูกน้องของเคน #3: ตามไป!
ชายทั้ง 5 คน ได้รีบวิ่งตาม ริว ไป
ริว: *หายใจหอบเหนื่อย*
ริวหลบเข้าไปซ่อนอยู่ในตอกซอยแคบๆในมุมตึกก่อนที่พวกนั้นจะตามมาถึง
ลูกน้องของเคน #3: มันน่าจะอยู่แถวๆนี้ ระวังตัวด้วย
ชายทั้ง 5 ได้วิ่งเดินดูทั่วทุกมุมซอก
ลูกน้องของเคน #4: !?
ริว: *เข้าไปชารจ์ตัว*
ลูกน้องของเคน #4: อ อ๊ากก!
ปัง!
ลูกน้องของเคนทั้งหมด: !!?
ริวเข้าไปชาร์จตัวชายคนนั้นแล้วแย่งปืนพกมาก่่อนจะลั่นไกใส่ชายคนนั้นจนตาย
ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!
อ๊าาก!! อ๊าาาก!!
ริวได้ใช้ปืนพกยิงจัดการพวกลูกน้องของเคนตายไปอีก 2 คน
ลูกน้องของเคน #1: เว้ยเอ๊ย…ถอยก่อน!
ลูกน้องของเคนที่เหลืออีกสองคนได้รีบหนีกลับไปที่รถทันที
ลูกน้องของเคน #1: เร็วเข้า!
*เสียงรถยนต์ออกตัว*
ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!
อ๊าาก!! อ๊าาาก!!
ริวใช้ปืนพกกระหนํ่ายิงใส่ทั้งสองคนนั้นตรงกระจกหน้ารถจนตายคารถ
*เสียงไซเร่นรถตํารวจ*
ริว: !?
ทันใดนั้นรถตํารวจสองคันได้ตรงมาหาเขาก่อนที่ตํารวจทั้งสี่นายจะลงมาจากรถ
ตํารวจ #1: หยุด! วางอาวุธลงซะ!
ตํารวจ #2: วางปืนลงเดี๋ยวนี้!
ริว: . . .
ริวโยนปืนพกทิ้งก่อนที่ตํารวจจะเข้าไปจับตัวเข้าใส่กุญแจมือ
ในขณะนั้นคนของ Naoka ได้สังเกตมองดูอยู่ห่างๆ
ลูกน้องของเคน: คุณหนูครับ หมอนั้นโดยตํารวจรวบตัวไปแล้ว ส่วนคนของเรา…โดนหมอนั้นจัดการไปเรียบร้อยแล้ว
เคน: อืม……เข้าใจล่ะ ออกมาจากที่นั้นซ่ะ
ลูกน้องของเคน: ครับ
*วางสายโทรศัพท์*
8K
