ความรักครั้งสุดท้าย [จบ]

มีนานั่งร้องไห้สะอื้นนานเป็นชั่วโมง เกิดอะไรขึ้นกับเธอ ใครเป็นคนทำเรื่องพวกนี้ ใครเป็นคนทำให้ธามวัตและเธอต้องผิดใจกัน

พี่กานต์! ต้องเป็นพี่กานต์แน่ๆ ที่ทำเรื่องเลวร้ายแบบนี้!

มีนารีบลุกขึ้นและขับรถออกจากบ้านธิตินันท์

"พี่กานต์ มีนาอยู่หน้าโรงแรมพี่ ออกมาพบมีนาตอนนี้ได้มั้ย!" มีนาโทรศัพท์หากานต์ เธอพยายามควบคุมเสียงอันสั่นเทา

"พี่อยู่ห้องทำงานชั้นสอง บอกพนักงานหน้าเคาน์เตอร์เลย เดี๋ยวเขาจะพามีนาขึ้นมาเอง" กานต์พูดเสียงเรียบ

พนักงานพามีนาเข้ามาในห้องทำงานของกานต์ และปิดประตูให้เธอ

"มีอะไรจะคุยกับพี่หรอครับ" กานต์มองหน้ามีนานิ่ง

"พี่ใช่มั้ย พี่เป็นคนสร้างเรื่องพวกนี้ขึ้นมาใช่มั้ย!!" มีนาตะโกนใส่กานต์เสียงดังลั่นห้อง

ผล่ะ!

มีนาวางรูปภาพที่ได้มาจากธามวัตลงบนโต๊ะทำงานของกานต์ 

"พี่ไม่รู้เรื่องพวกนี้! อย่ามาใส่ร้ายกัน!" กานต์มองรูปตรงหน้า เขาทำหน้าแปลกใจและสงสัยว่ามีนาไปเอารูปพวกนี้มาจากที่ไหน

"นี่เป็นแผนของพี่ใช่มั้ย พี่อยากให้มีนากับพี่ธามเลิกกัน เพราะพี่กลัวว่ามีนาจะบอกความจริงเรื่องของพี่กับพี่ฟ้าใช่มั้ย!!!" มีนายังตะโกนเสียงดังไม่หยุด

"หยุดบ้าได้แล้วมีนา!! เรื่องนี้พี่ไม่ได้ทำ ไม่มีส่วนรู้เห็นอะไรทั้งนั้น! จะเชื่อไม่เชื่อก็เรื่องของเธอ!!" กานต์เริ่มโกรธที่มีนายังใส่อารมณ์กับเขา

"ได้!! ถ้าอย่างนั้นมีนาจะไปบอกพี่ธามเรื่องของพี่กับพี่ฟ้า แล้วดูสิว่าพี่ยังจะโกหกอยู่อีกมั้ย!!" มีนาพูดเสียงสั่นน้ำตาไหลพราก ทำไมชีวิตเธอถึงได้เจอแต่คนคอยทำร้ายขนาดนี้!

"เดี๋ยวมีนา!! หยุด!" กานต์เรียกมีนาลั่น 

แต่มีนารีบวิ่งออกไปจากห้องของกานต์อย่างรวดเร็ว เธอจะจบเรื่องบ้าทั้งหมดด้วยตัวของเธอเอง!

มีนาขับรถมาหาธามวัตที่ บริษัทธิตินันท์ เพราะคิดว่าเขาอาจขับรถออกมาที่นี้

แล้วก็เป็นจริงอย่างที่เธอคาดไว้ รถของธามวัตจอดอยู่ในโรงจอดรถ

มีนารีบลงจากรถและเดินเข้าไปหาเขาที่ห้องทำงานชั้นบน

ประตูห้องทำงานของธามวัตถูกเปิดแง้มไว้ มีนากำลังจะผลักประตูนั้นเข้าไป แต่เธอได้ยินเสียงของเขากับเชษฐ์เลขาส่วนตัวคุยกัน

"ทุกอย่างเรียบร้อยดีนะเชษฐ์" ธามวัตเอ่ยเสียงเรียบ

"ครับคุณธาม ผมเตรียมเอกสารการหย่าของคุณธามกับคุณมีนาไว้เรียบร้อยแล้ว" 

"ส่วนเรื่องรูปภาพที่ตัดต่อ ผมสั่งทางร้านลบรูปและหลักฐานทั้งหมด เพื่อไม่ให้คุณมีนาตามสืบได้ทีหลังครับ" เชษฐ์เอ่ย

"ดีมาก ทุกอย่างที่ฉันรอคอยกำลังจะสำเร็จแล้ว ฉันจะทำลายชีวิตของเธอให้ย่อยยับจนไม่มีชิ้นดี มีนา!" ธามวัตพูดอย่างสะใจ

มีนายืนนิ่งอยู่หน้าห้องไม่ไหวติง

เหมือนโลกทั้งใบของเธอถล่มลงมา สมองขาวโพลน น้ำตาไหลออกมาเป็นสาย ตัวสั่นเทาอย่างไร้การควบคุม ขาของเธอหมดแรงจนต้องเอามือค้ำกำแพงไว้ ตัวของมีนาไถลลงกับข้างกำแพงและทรุดตัวนั่งลงกับพื้น

พี่ธามเป็นคนทำเรื่องนี้เพื่อจะได้เขี่ยเธอทิ้ง เพื่อทำลายชีวิตของเธอให้ย่อยยับเหมือนที่เขาเคยบอกเธอไว้!

เหมือนเข็มนับร้อยพันทิ่มแทงเธอครั้งแล้วครั้งเล่า เธอเจ็บกับเขามากี่ครั้งแล้ว แต่ยังยอมโง่เชื่อใจเขา เชื่อคำพูดของเขา เชื่อว่าเขารัก!

เรื่องทั้งหมดที่ผ่านมา ธามวัตแค่เล่นละคร ตั้งแต่ทำดีกับเธอ แต่งงานกับเธอ ใส่ใจดูแลเธอเหมือนสามีภรรยา ทำเหมือนว่ารักเธอ ทั้งหมดมันเป็นแค่การจัดฉากการเอาคืนของเขา!

มีนาค่อยๆพยุงตัวเองขึ้นจากพื้น เธอเดินตรงไปผลักประตูห้องทำงานของธามวัต

พลั่ก!!

ธามวัตและเชษฐ์หันมามองตามเสียง เชษฐ์มีสีหน้าตกใจอย่างมาก แต่ธามวัตเขากลับนิ่งและมองหน้ามีนาอย่างไม่หลบสายตา

"พี่ธาม..เคยรักมีนาบ้างมั้ยคะ" มีนาถามอย่างแผ่วเบา

"รักหรอมีนา ความรักมันน่ารังเกียจตั้งแต่เธอพยายามยัดเยียดให้ฉันแล้ว แล้วเธอก็ยังทำลายความรักครั้งสุดท้ายที่ฉันมีจนย่อยยับ" ธามวัตเอ่ยอย่างโกรธแค้น

"แล้วที่ผ่านมามันคืออะไร ที่เราแต่งงานกัน ที่เรา...รักกัน" มีนาเอ่ยน้ำตาไหล

"ฉันอยากจะหัวเราะ ทุกครั้งที่ฉันอยู่ใกล้เธอ กอดเธอ ฉันขยะแขยงมันแทบบ้า ทุกครั้งที่ฉันพูดดีกับเธอ ฉันฝืนมันแทบตาย พะอืดพะอมจนอยากจะอ้วกออกมา" ธามวัตพูดพร้อมหัวเราะเยาะ

"มีนาจะจำทุกคำพูดของพี่ธามจนขึ้นใจ จะตอกย้ำกับมันทุกวันว่าพี่รังเกียจมีนาแค่ไหน"

"มีนาจะหย่าให้พี่ ตามที่พี่ต้องการ" มีนาพูดเสียงแผ่วเบาพร้อมน้ำตาที่ไหลพราก

"ส่วนเรื่องที่พี่ทำวันนี้กับมีนา พี่ธามทำมันสำเร็จแล้วนะคะ" มีนายิ้มพร้อมน้ำตา

"ชีวิตมีนาย่อยยับแหลกสลายไม่มีชิ้นดี มีนาเจ็บ จนไม่สามารถเจ็บไปมากกว่านี้ได้ อึก!" มีนาร้องไห้อย่างคนสิ้นหวัง ม่านตาเต็มไปด้วยน้ำตาและความเจ็บปวดรวดร้าว

"ต่อไปนี้ชีวิตของเราคงไม่สามารถมาบรรจบกันได้อีก เราสร้างบาดแผลให้กันมากจนเกินกว่าจะมีลมหายใจร่วมกัน มีนาขอให้พี่มีความสุขกับการแก้แค้นครั้งนี้" มีนายิ้มเยาะอย่างคนหมดแรง เธอมองหน้าเขาเป็นครั้งสุดท้าย น้ำตาไหลอาบแก้ม หมุนตัวหันหลังแล้วเดินออกมากจากห้องทำงานของเขา

ธามวัตมองแผ่นหลังที่สั่นไหวของเธอ คำพูดของเธอยังก้องอยู่ในหัว ดีแล้วที่เธอได้รับผลกรรมที่เธอก่อมันขึ้นมา เธอสมควรได้รับมัน!

ต่อไปนี้เขาจะมีความสุข ฟ้าและลูกได้รับความยุติธรรม ชีวิตของเขาจะก้าวไปข้างหน้าอย่างไม่มีอะไรติดค้าง

แต่ทำไม..ลึกๆ ข้างในใจที่เขาพยายามซ่อนมัน ถึงได้เจ็บปวดเหมือนหายใจไม่ออก ต่อไปนี้ชีวิตของเขาและเธอคงขาดกัน ไม่มีหนทางใดที่จะวนกลับมาเจอกันได้อีก!