กำเนิดราชันย์เทพอสูร

"ที่นี้มันที่ไหนกัน?"

หลังจากหลินหลงแทงแท่งคล้ายศิลาหลากสีไปที่หน้าออกของเขา เขากลับลืมตาตื่นขึ้น ณ อีกที่แห่งหนึ่งโดยรอบตัวเขาไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็เป็นป่าหลินหลงเดินสำรจวจไปมาเขาก็ได้พบกับป้ายทางเข้า “เมืองเพลิงสวรรค์”

"เมืองเพลิงสวรรค์งั้นรึ? ทำไมข้าไม่เคยได้ยินชื่อเมืองนี้มาก่อน"หลินหลงมุ้งหน้าเข้าไปในเมือง
เมืองเพลิงสวรรค์นั้นเป็นเมืองที่มีขนาดใหญ่อยู่ไม่น้อยที่ทำการเจ้าเมืองอยู่สุดถนน และมีสำนักต่างๆ หมู่บ้านขนาดเล็กลายรอบ สำนักเพลิงสวรรค์ตั้งอยู่ใกล้ๆกับตัวที่ทำการเจ้าเมือง หลินหลงเดินไปได้ซักพักก็หยุดชะงักเพราะมีเสียงผู้ชายร้องเรียกชื่อของเขาจนทุกคนต้องหันมอง และชายคนนั้นก็เดินเข้ามากอดคอหลินหลง

"หลินหลง....เจ้าหายไปไหนมากัน เจ้ารู้ไหมพี่ชายของเจ้าตามหาเจ้าอยู่นะ"  หลินหลงตกใจอย่างมากเพราะคนที่เข้ามาทักและทำตัวเหมือนสนิดสนมกับเขานั้นเขาไม่เคยเจอหน้ามาก่อน หรือแม้แต่ชื่อ อย่าว่าแต่หน้าหรือชื่อชายคนนี้เลย เมืองนี้เขายังไม่เคยได้ยินชื่อแม้แต่น้อย เขานั้นจดจำทุกสิ่งทุกอย่างที่อ่านได้เป็นอย่างดี และเคยเป็น องค์ชายมาก่อน ทุกชื่อเมือง หมูบ้าน หลินหลงจำได้เป็นอย่างดีเพราะทักษะปัญญาเทวะของเขา

"พี่ชายของข้าใครกัน ?"  หลินหลงนั้นไม่มีพี่ชายหากมีก็แต่น้อยชาย ที่ ทรยศเขาและเขาต้องการที่จะล้างแค้น เพราะน้องชายของเขาเป็นสาเหตุให้ จางเซี่ยนหนาน ต้องตาย

"พูดอะไรกันพี่ชายของเจ้า หลินตงไงเจ้าจำเขาไม่ได้งั้นรึ...เจ้าไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า" ชายที่ท่าทางสนิทกับหลินหลงพูดชื่อชายที่เขาไม่รู้จักออกมาและทำหน้าเป็นห่วงเหมือนกลัวว่าหลินหลงจะมีอะไรผิดปกติไปจากทุกที

"หลินตงรึ....อั๊ก...อ๊ากกกกก"หลังจากคิดถึงชื่อหลินตง ก็มีภาพมากมายไหลเข้ามาในหัวของเขา หลินตงนั้นคือพี่ชาย ของเขาพี่คนเดียว เพราะบิดาและมารดาของเขานั้นตายจากไปหลังจากเขาเกิดได้ไม่นานและพี่ชายก็คอยดูแลเขามาตลอด ครอบครัวคนสุดท้ายที่คอยดูแล และปกป้องเขาคนสุดท้ายก็คือหลินตงภาพต่างๆตลอด สิบสามปีที่ผ่านมาไหลเข้ามาในหัวของเขาทันที

"นี้ข้า..." *ฟรึ๊บบบ!!
ภาพความทรงจำมากมายไหลเข้ามาในหัวของหลินหลงภาพตลอดสิบสามปีที่เขามีชีวิตไหลเข้ามาในหัวภายในเสียววิจนทำให้เขาหมดสถิตไปในที่สุด



"อ่ะ..หลินหลงเจ้าฟื้นแล้ว!" หลินหลงลืมตาตื่นขึ้นพร้อมกับเห็นชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่ข้างๆเขา ชายคนนั้นคือพี่ชายของเขาหลินตง
"ที่นี้คือ.?"

"ห้องของเจ้าไง...เจ้าเป็นอะไรหรือเปล่าข้าได้ยินจาก เซงยู่ว่าเจ้าจำอะไรไม่ได้แล้วมีอาการแปลกๆ เจ้ารู้่สึกไม่สบายตรงไหนไหม ตามตัวเจ้ามีรอยชำมากมาย และตัวเจ้าดูร้อนผิดปกติ ข้าจะรีบไปตามหมอเดียวนี้แหละ เจ้ารอข้าอยู่ที่นี้ซักพัก"สีหน้าของหลินตงนั้นจริงจังเป็นอย่างมากหลังจากเขาพูดจบเขาก็รีบลุกพร้อมกับเดินตรงไปที่ประตูทันทีแต่ก่อนที่เขาจะทันได้เปิดประตูเขาก็ได้หยุดเพราะหลินหลงเรียกเขาเอาไว้

"ท่านพี่..ข้าไม่เป็นไร แค่รู้สึกเวียนหัวนิดหน่อยเท่านั้น ข้าไปเดินเล่นหาสหมุนไพรที่แถวๆ หุปเขาแล้วพลันตกลงไปดีที่ความสูงไม่มากข้างจึงไม่เป็นไรมาก"

"เฮ่อ..เจ้าควรระวังตัวไว้บ้าง เจ้าคือครอบครัวคนสุดท้ายที่ข้าเหลืออยู่นะหากเจ้าเป็นอะไรไปข้าจะมีหน้าไปพบ ท่านพ่อท่านแม่ได้ยังไงกัน"

"อ่า..ข้าขอโทษท่านพี่วันหลังข้าจะระวังตัวให้มากกว่านี้" หลินหลงพูดพร้อมกับก้มหน้าลงทำท่าสำนึกผิดอย่างจริงจัง

"..อืมชั้งเถอะเจ้าปลอดภัยไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ข้าจะไปหาผู้อวุโส เพื่อขอยามารักษาอาการบาดเจ็บของเจ้านอนรอข้าอยู่ที่นี้อย่าไปไหนอีกหละ"

"ขอบคุณท่านพี่" หลินตงพูดจบก็รีบเดินออกไปจากห้องและรีบมุงตรงไปหาผู้อวุโสหอปรุงยาทันที่ ตามความทรงจำที่ไหลเข้ามาในหัวที่นี้คือบ้านพักของหลินหลงและหลินตงพวกเขาอาศัยอยู่ในสำนักเพลิงสวรรค์และพี่ชายของเขาหลินตงนั้นเป็นอัจฉริยะในสำนักเพลิงสวรรค์ที่ติดอันดับหนึ่งในสามและเป็นที่รักของผู้คนแต่ตัวเขานั้นที่ได้เข้ามาอาศัยอยู่ในสำนักเพราะพี่ชายของเขาขอร้องเจ้าสำนักโดยแลกกับเขาจะตั้งใจฝึกฝนและทำตามคำสั่งของเจ้าสำนัก สำนักเพลิงสวรรค์นั้นหากผู้ที่ไม่มีพลังยุทธจะไม่สามารถเข้ามาอยู่ในสำนักได้ และคนส่วนใหญ่ที่อยู่ในสำนักนี้ ก็เป็นลูกหลายนของเจ้าเมืองแห่งนี้หรือลูกของคนที่มีฐานะที่มาเพื่อเรียนวรยุทธ

"ทำไม? ข้าถึงมาอยู่ในร่างของเด็กคนนี้นะ แล้วชื่อของเขาก็ยังเหมือนของข้า ดูเหมือนเขาจะถูกใครบางคนพลักให้ตกลงหน้าผาไปสินะ"

"เจ้าหนูหลินหลง...เราให้โอกาศเจ้าแล้วอย่าทำให้เราผิดหวังซะหละ" เสียงที่ดังอยู่ในหัวหลินหลงเป็นเสียงที่คุ้นเคยเพราะเสียงนี้ก่อนที่เขาจะมาที่นี้นั้นก็คือเสียงจากศิลา

"ท่านอยู่ไหน แล้วที่นี้มันที่ไหนกัน ทำไมข้าถึงมาอยู่ในร่างของเด็กคนนี้ แล้ว เมืองมังกรเพลิงสวรรค์ของข้าหละ?"

"เรานั้นอยู่ในจิตของเจ้าเพราะเจ้าทำพันธสัญญากับเรา ที่นี้ก็คือเมืองมังกรเพลิงสวรรค์ของเจ้า ส่วนทำไมเจ้าถึงมาอยู่ในร่างของเด็กคนนี้ ตัวเราก็ไม่แน่ใจ"

"ท่านหมายความว่ายังไงเมืองเล็กๆนี้จะใช่เมืองมังกรเพลิงสวรรค์ได้ยังไง" หลินหลงไม่เชื่อคำพูดของหญิงสาวที่ดังอยู่ในหัวของเขาแม้แต่น้อยเพราะ เมืองมังกรเพลิงสวรรค์นั้นยิ่งใหญ่และกว้างเป็นอย่างมากมีอนาเขตที่ไกลสุดตา จะเทียบกับเมืองเล็กๆนี้ได้ยังไง
"เราจะโกหกเจ้าไปทำไม ที่นี้แหละคืออดีดเมืองมังกรเพลิงสวรรค์"

"อดีตท่านหมายความว่ายังไง"

"ก็นี้ผ่านมาตั้งหนึ่งแสนปีแล้วตั้งแต่เจ้าแทงแท่นศิลานั้นและทำพันธสัญญากับเรา"

"ห่ะ หนึ่งแสนปี ท่านพูดเรืองบ้าอะไร มันจะเป็นความจริงไปได้ยังไง"

"เจ้าหาว่าเราโกหกเจ้างั้นรึ เราทำพันธสัญญากับเจ้าเราจะโกหกเจ้าได้ยังไงกันลืมไปแล้วหรือไง เราให้โอกาศเจ้าได้เริ่มต้นในสิ่งที่เจ้าต้องการ ทีนี้เจ้าก็ต้องทำตามที่เราต้องการบ้าง" หลินหลงคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเขาได้ทำพันธสัญญากับนางแหละในนั้นบอกชัดเจนว่านางจะไม่มีทางโกหกเขาได้
"ท่านต้องการให้ข้าทำสิ่งใด?"
"เรื่องนั้นง่ายนิดเดียวช่วยเราแก้แค้นบางสิ่ง และเจ้าต้องไปให้ถึงจุดสูงสุดของพลังปลาณทวีปนี้ และต้องไปถึงภายในเวลา ห้าปีเท่านั้น"
"ห่ะ จุดสูงสุดภายในเวลาห้าปี ท่านพูดเรื่องบ้าอะไรกันข้าอยู่ในสำนักเก่าๆนี้ ไม่ทรัพยากร ใดๆ ซักนิดจะไปถึงระดับนั้นได้ยังไง" หลินหลงคิดในใจทันทีว่าการจะไปถึงระดับสูงสุดนั้นต้องใช้ทั้งเวลาและทรัพยากรอย่างมากและต้องได้รับการสั่งสอนจากอาจารย์ที่มีระดับสูงจึงจะสามารถบรรลุได้
"ทำไมจะไม่ได้ถ้าเจ้าให้เราเป็นอาจารย์ของเจ้า และด้วยร่างกายของเจ้าในตอนนี้ก็ใช่ว่าจะไม่มีทางทำได้เพราะพลังของแก่นแท้เปลวเพลิงอยู่ในร่างของเจ้า เวลาห้าปีนั้นถือว่าไม่ใช่ปัญหา"
"แก่นแท้เปลวเพลิง? มันคือสิ่งใดกันอีกเหล่า "

‘บัดซบตั้งแต่ข้าโดดหน้าผานั้นก็มีแต่เรื่องที่ข้าไม่รู้และไม่เคยได้ยินมาก่อนข้าคิดถูกจริงๆหรือที่รับโอกาศนี้’ หลินหลงได้แต่สบด่าในใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น