เธอเป็นเพื่อนเซ็กส์ของฉัน

ฉันเคยเห็นไมไมกรี๊ดร้องตอนฟ้าร้องหลายครั้งตอนอยู่ประถม

 เลยรู้ว่าเธอกลัวฟ้าร้อง แต่ไม่เคยคิดว่ามันจะแย่ขนาดนี้

 บางทีเหตุผลที่ไมไมขังตัวเองอยู่ในห้องน้ำ ทั้งตอนเด็กๆ 

และตอนนี้ ก็เพื่อจะได้ไม่ต้องทำเรื่องน่าอายต่อหน้าเด็กๆ

"มาโกโตะ​! มาโกโตะ​คุง!"

ไมไมเรียกชื่อฉัน แล้วโอบแขนฉันไว้รอบหลังและกอดฉันแน่น

 ฉันรู้สึกได้ถึงปริมาตรมหาศาลที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้ากันเปื้อน

และเสื้อสเวตเตอร์ถักฤดูร้อนของเธอที่ถูกกดทับลงบนหน้าอกของฉัน

ไมไมที่มีสติสัมปชัญญะจะไม่ทำอะไรแบบนี้แน่นอน 

พูดอีกอย่างก็คือ ตอนนี้ไมไมยังไม่ปกติดี

ทันทีที่เธอแนบหน้าอกกับผู้ชายวัยเดียวกัน 

ข้ออ้างที่ว่า "ไมไมขอฉันออกเดท" ก็สมเหตุสมผล

 การเน้นย้ำประเด็นนี้ทำให้ฉันสามารถทำให้ไมไมรู้สึกผิด

และค่อยๆ ชักจูงเธอให้เข้ามาคบกับฉัน และฉันก็บรรลุเป้าหมายได้

หลังจากที่ได้เป็นเพื่อนเซ็กส์กับฮารุกะและซาโตโกะแล้ว

 ฉันก็เริ่มรู้สึกมั่นใจในเทคนิคการยั่วยวนของตัวเอง

 ความปรารถนาที่จะลองอะไรกับไมไม

ก็เริ่มปรากฏออกมาในรูปแบบของการแข็งตัวของฉันแล้ว

ฉันกอดไมไว้แน่นและกระซิบข้างหูเธอ

"ไม่เป็นไรนะ ไมไม ฉันอยู่ตรงนี้กับเธอ"

"...!"

ราวกับตอบรับเสียงกระซิบของฉัน มือของไมไมที่โอบหลังฉันไว้แน่น

ไมไมเกาะไหล่ฉันไว้ ไหล่สั่นสะท้านเหมือนเด็กสะอื้น

 เหมือนที่เคยทำกับคาเร็นและมิซึกิก่อนหน้านี้ 

ฉันลูบหลังไมไม ลูบผมเธอ และกระซิบเบาๆ 

ที่หูเธอเพื่อให้เธอสงบลง บอกว่าทุกอย่างจะโอเค

ขณะที่ฉันปลอบไมไมด้วยวิธีนี้

 ฉันรู้สึกเพลิดเพลินกับสัมผัสของร่างกายผู้หญิง

ที่แต่งงานแล้วและสุกงอมของเธอ และกลิ่นของเธอที่จั๊กจี้จมูก

 แค่ทำแบบนั้นก็ทำให้อวัยวะเพศของฉันแข็งขึ้นจนรู้สึกเหมือนจะระเบิด

แล้วเสียงฟ้าร้องดังก้องก็ดังขึ้นอีกครั้ง

 ไมไมกรีดร้องเสียงแหบพร่า "ฮึ!?" แล้วกอดฉันแน่นขึ้นอีก

เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ฉันรู้สึกขอบคุณ

ที่ฝนตกกระหน่ำอย่างกะทันหัน 

และกระซิบกับไมไม

"ไมไม เธอกลัวเหรอ?"

เมื่อฉันถาม ฉันรู้สึกว่าไมไมพยักหน้าอย่างแรง

 กดใบหน้าแนบกับอกของฉัน

ฉันพูดต่อ

"ไม่เป็นไร ฉันกอดเธอไว้แน่นๆ ไมไม ไม่ต้องห่วง ผ่อนคลายหน่อย"

"มาโกโตะ​คุง มาโกโตะ​คุง..."

"ค่ะ ฉันอยู่นี่ค่ะ ไมซัง"

ฉันเป่าลมเข้าไปที่หูของเธอ แล้วไมไมก็สะดุ้งเล็กน้อย

ฉันยังคงเพลิดเพลินกับปฏิกิริยาที่ไร้เดียงสาของเธอ

 ฉันจึงยังคงลูบไล้เธอเบาๆ เป็นครั้งคราว

 ฉันก็ลูบไล้หน้าอกหรือก้นของเธอเบาๆ เพื่อเช็คปฏิกิริยาของเธอ

 แต่เธอกลับสะดุ้งทุกครั้งที่ฟ้าร้องคำรามอยู่ไกลๆ

 โดยไม่รู้เลยว่าฉันกำลังเคลื่อนไหวอยู่

เพื่อยืนยัน ฉันจึงคว้าไหล่ของไมไมด้วยมือทั้งสองข้าง

 เตรียมพร้อมสำหรับก้าวต่อไป 

จากนั้นด้วยแรงทั้งหมดที่มี ฉันก็เริ่มดึงเธอออก

"ไมซัง ดูเหมือนฟ้าร้องจะสงบลงแล้ว ปล่อยฉันเถอะค่ะ"

"มาโกะคุง... ขออีกหน่อย..."

ไมไมส่ายหัว แนบกายฉัน ไม่ยอมปล่อย

ฉันกระซิบข้างหูไมไมด้วยสีหน้ากังวล

"ไมไม ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ฉันคงเริ่มรู้สึกแปลกๆ แล้วล่ะ

 ฉันคงอดใจไม่ไหวที่จะสัมผัสผู้หญิงสวยอย่างเธอ

 ถ้าเป็นแบบนั้น เธอก็ต้องลำบากเหมือนกัน ใช่ไหมล่ะ

 เธอเป็นคนดี อยู่ห่างๆ ไว้นะ"

ขณะที่ฉันพูดจบ ฉันก็เลื่อนมือจากไหล่ของไมไมไปที่หลังของเธอ

 แล้วเริ่มลูบไล้เธอเบาๆ ฉันสางผมยาวของเธอด้วยนิ้ว

 จูบติ่งหูของเธอ และบางครั้งก็เป่าลมเข้าไปในหูของเธอเบาๆ

 เพื่อให้ไมรู้สึกดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทำให้เธอไม่อยากจากฉันไป

 ตรงกันข้ามกับที่ฉันบอกว่า "อยู่ห่างๆ ไว้"

 ฉันจึงพันธนาการเธอด้วยความยินดี ทำให้เธอนิ่งเฉย

บางทีมันอาจจะได้ผล เพราะไมไมไม่ได้ขยับหนีจากฉันเลย

 แม้จะได้ยินคำพูดของฉันแล้วก็ตาม

"ไมไม เธอแน่ใจนะ ถ้าเธอยังทำแบบนี้ต่อไป ฉันคงอดใจไม่ไหวจริงๆ"

แต่ถึงอย่างนั้น ไมไมก็ยังไม่ขยับ ฉันบอกให้เธอออกไป

 และให้เวลาเธอพอสมควร แต่เธอก็ยังไม่ยอมขยับหนีจากฉัน

นั่นก็เท่ากับเป็นการยินยอม อย่างน้อยที่สุด

 ฉันก็สามารถอ้างสิทธิ์นั้นกับไมไมได้เมื่อเธอรู้สึกตัวอีกครั้ง

ฉันพูดต่อด้วยรอยยิ้มที่ไม่อาจควบคุมได้

"ไมไม ลุกขึ้นมาสิ โชว์หน้าหวานๆ ให้ฉันดูหน่อย"

ฉันบอกไมไมที่ซุกหน้าอยู่ในอกของฉัน ให้ลุกขึ้นมา

บางทีเธออาจจะเขินอายที่คนเห็นร้องไห้

 หรือบางทีเธออาจจะไม่ได้ยินที่ฉันพูด แต่ไมไมก็ไม่ขยับเขยื้อน

ฉันจึงเอามือไปรองคางเธอ แล้วใช้แรงครึ่งหนึ่งบังคับให้เธอลุกขึ้น

"อ่า"

ใบหน้าของไมไมที่เปียกไปด้วยน้ำตาอยู่ตรงหน้าๅ​ตรงหน้าฉัน

 เครื่องสำอางของเธอเลอะเทอะจากการร้องไห้ทั้งหมด

 และมันดูไม่สวยเอาเสียเลย แม้จะพูดอย่างสุภาพก็ตาม

 แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ความตื่นเต้นของฉันสงบลงเลยแม้แต่น้อย

 อย่างน้อยที่สุด แววตาที่ยุ่งเหยิงบนใบหน้าของไมไม

 สิ่งที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน กลับยิ่งปลุกเร้าอารมณ์ฉันมากขึ้นไปอีก

"ไม!"

ไม่มีประโยชน์ที่จะกลั้นไว้อีกต่อไป

 ฉันกดริมฝีปากลงบนริมฝีปากสีเชอร์รี่ของไมไม

นั่นเป็นจูบแรกของฉันกับแม่ของเพื่อนสมัยเด็ก คนที่ฉันชื่นชมมาตั้งแต่เด็ก

ไมไมอดใจไม่ไหว นั่นเป็นเพราะฉันกอดร่างกาย

และใบหน้าของเธอไว้แน่นด้วยแขนทั้งสองข้าง

 ทว่าเมื่อพิจารณาจากความจริงที่ว่าเธอไม่ได้แม้แต่จะหันหน้าหนี

 เธอก็คงจะไม่ฝืนใจแม้ว่าฉันจะไม่ได้บังคับก็ตาม

แน่นอนว่าไม่ใช่เพราะไมไมยอมรับฉัน ไมไมถึงกับมึนงง กลัวเสียงฟ้าร้อง 

และฉันก็ฉวยโอกาสนั้นกลืนกินริมฝีปากของเธอ

แต่นั่นก็ไม่ได้เปลี่ยนความจริงที่ว่าฉันจูบไมไม และฉันกำลังจูบเธออยู่

ขณะที่ฉันกอดไมไมไว้แน่น ฉันก็จูบลงบนริมฝีปาก

 แก้ม จมูก คาง เปลือกตา ขนตา และทั่วใบหน้าของเธอ

เสียงจูบที่ไม่หยุดหย่อนก้องก้องไปทั่วโถงทางเดินมืดๆ

 ของบ้านตระกูลซากุระ ขณะที่ไฟยังคงเปิดอยู่

"อืม...อืม...จูบ จูบ จูบ...อื้อ...ฮ่า ฮ่า อ่า

 อืม...จูบ ดูด ดูด เลีย เลีย...อ่า มาโกะคุง...จูบ จูบ จูบ"

เสียงจูบอันเร่าร้อนดังก้องไปทั่วโถงทางเดินอันเงียบสงัด

มันไม่ใช่แค่ริมฝีปากสัมผัสกัน แต่มันคือจูบอันเร่าร้อน

 ลิ้นพันกัน น้ำลายไหลพล่าน

ไมไมที่มึนงง ไม่รู้จริงๆ ว่ากำลังทำอะไรอยู่

 กำลังพยายามอย่างเต็มที่เพื่อสนองความต้องการของหนุ่มข้างบ้าน

(อ่า จูบนั้นรุนแรง... แต่มือของเขาอ่อนโยนเหลือเกิน

ตอนที่เขากอดฉันไว้ ร่างกายของมาโกโตะ​คุงแข็งแกร่งมาก

 เธอทำงานหนักกับกิจกรรมชมรมของเธอมาตลอด

ฉันรู้สึกปลอดภัยมากเวลาที่เธอกอดฉันไว้

ในร่างที่ใหญ่และแข็งแกร่งนั่น...)

ไมไมเพิ่งได้ยินเสียงฟ้าผ่าครั้งแรก หรือพูดให้ถูกคือ

 ก่อนที่มันจะฟาดลงมา ขณะที่ท้องฟ้าเริ่มมืดลง

 เธอได้ปิดเตาและวิ่งหนีไปที่ห้องน้ำ

เหตุผลที่เธอหลบอยู่ในห้องน้ำก็เพราะว่ามันเป็นห้องที่เล็กที่สุดในบ้าน

 และอยู่ไกลจากแสงวาบและเสียงฟ้าร้องมากที่สุด

 วิธีรับมือกับฟ้าร้องของไมไมคือการหลับตา ปิดหู

 และสั่นตัวจนกว่าฟ้าร้องจะสงบลง

ตัวไมไมเองก็คิดว่ามันแปลกที่เธอกลัวฟ้าร้องเหมือนเด็กในวัยนี้

 แต่มันไม่ใช่เรื่องของตรรกะ

 แค่ได้ยินเสียงฟ้าร้องจากระยะไกลก็ทำให้ร่างกายของเธอแข็งทื่อ

 และแสงวาบของฟ้าแลบก็ทำให้ขาอ่อนแรง

 เสียงฟ้าแลบที่ดังระเบิดนั้นแย่ที่สุด น้ำตาเริ่มเอ่อคลอเบ้า

 ร้องไห้สะอึกสะอื้นด้วยความกลัว

ถ้าสามีของเธออยู่ที่นั่น เธอคงกอดเขาแน่น

 แต่เขาไปทำงานและอยู่ห่างจากบ้าน 

ไมไมไม่อยากทำตัวงี่เง่าต่อหน้าลูกๆ ชั้นบน

 เธอจึงขดตัวอยู่ในห้องน้ำตามปกติ รอให้ฟ้าร้องผ่านไป

วันนี้ฟ้าร้องค่อนข้างแรง แต่ถ้าเป็นฟ้าร้อง ไมไมก็คงทนได้

แต่เมื่อไฟดับกะทันหันทำให้ห้องน้ำมืดลงอย่างรวดเร็ว ไมไมก็ขาดสติ

เสียงกรีดร้องไร้ยางอายที่ดังก้อง

สะท้อนกลับมาในห้องน้ำที่คับแคบและมืดมิด

 ทิ่มแทงแก้วหูและยิ่งทำให้เธอกลัวหนักขึ้น

เมื่อไม่มีที่ให้หนี ไม่มีทางกรีดร้อง

 และใกล้จะยอมจำนนต่อความกลัวในความมืด

 เสียงของมาโกโตะ​คุง

 คาสึงะ มาโกโตะ ก็ดึงเธอกลับมาสู่สภาพเดิม

ทันทีที่ได้ยินเสียงเรียก "สบายดีไหม" ไมไมซึ่งไม่มีอะไรให้ยึดเหนี่ยว

 ก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากกอดเด็กชายข้างบ้านไว้แน่น

ไมไมโอบกอดหน้าอกอันกำยำอย่างน่าประหลาด

ของคาสึกะอย่างแผ่วเบา ไมไมรู้สึกโล่งใจในอ้อมแขนของเขา