วิมาน..รัก..บ้านไร่

ผณธรอุ้มร่างของปรัศนาขึ้นบ้านไป เขาวางร่างเบาของปรัศนาลงบนม้าไม้ตัวยาว และยื่นมือจับข้อเท้าของปัดเบา ๆ เพื่อจะเพ่งพิศอีกครั้ง ทำเอาเจ้าตัวถึงกับสะดุ้งเฮือกด้วยความเจ็บ“โอ้ย..เบา ๆ หน่อยซิ เจ็บนะ” เจ้าของข้อเท้าพูดเสียงเขียว“ตอนอยู่ในรถทำไมไม่บอกล่ะ...จะมาเจ็บอะไรตอนนี้”เขามองข้อเท้าแล้วตวัดสายตาขึ้นมองเจ้าของข้อเท้าดวงตาคู่นั้นหลบตาคมของเขาทันทีทำให้เขาสังเกตุโดยรวมทั้งหมดของเจ้าของชื่อปรัศนาได้ภายใต้แสงสว่างได้เต็มตา “ก็ตอนนั้นมันยังไม่ปวดนี่” ยังเถียงเสียงอ่อยร่างที่กำลังนั่งกึ่งเอนตัวนอนอยู่ภายใต้เสื้อตัวใหญ่อยู่บนโต๊ะไม้เบื้องหน้าเขานี้ตัวบางนิดเดียวไม่ได้ขมุกขมอมเหมือนที่เขาคิดไว้เป็นเด็กจรจัดหนีออกจากบ้านทั่วไปเลยสักนิด“ลุงผ่าน...น้ำร้อนยังมีมั้ย?”“มีครับผม..เห็นยายแม้นต้มเอาไว้บอกว่าเผื่อนายมาถึงจะได้กินกาแฟ”“งั้นผมรบกวนปลุกป้าแม้นหน่อย..หรือว่าลุงจะทำเอง”“ว่ามาเลยครับ..ผมทำได้อยู่แล้ว”“ขอน้ำอุ่น ๆ นะผ้าด้วย..เดี๋ยวจะดูว่ามียาแก้ปวดมั้ย”“ไม่ตามหมอเหรอครับนายไผ่...บวมมากนะครับ”“ก็คงต้องให้สว่างก่อน...ออกไปตอนนี้ไม่ไหวหรอก...”“ก็ถึงตลาดแล้วรับคุณหมอมาก็คงจะสว่างพอดีนะครับนาย...”“เอางั้นเหรอ..มันน่านัก..อยู่ในรถถามแล้วถามอีกยังไม่บอก..ปากหนักไปได้”เขาพูดอย่างหงุดหงิดในความดื้อรั้นของเจ้าปัญหาสมชื่อจริง ๆ เขาชักจะไม่มั่นใจในอะไรต่อมิอะไรหลาย ๆ อย่างที่เริ่มจะเข้ามารบกวนในสมองของเขาตอนนี้เสียแล้ว ทุกอย่างที่เขาคิดก่อนหน้านี้มันอาจจะไม่ใช่เรื่องปกติดังที่คิด ขืนเค้นเอาความจริงตอนนี้ก็ไม่มีทางที่เจ้าเด็กตัวปัญหาคนนี้จะบอกความจริงกับเขาแน่ ๆ ผณธรถอนหายใจหนัก ๆ“งั้นไปปลุกป้าแม้นมาทำแทน..ลุงไปปลุกหมึกให้เอาจี๊ปออกไปด้วยกัน”“ครับผม...” ลุงผ่านถอยออกไปชายหนุ่มหันมามอง“เดี๋ยวหมอคงมาถึง... ทนเอาหน่อยก็แล้วกัน”ปรัศนั่งหน้าซีดเพราะความปวด..น้ำเสียงเขาบอกถึงความไม่พอใจหงุดหงิดไปทุกขณะแต่ก็ทำอะไรได้ไม่มากนัก เจ้าของเรื่องเองก็ได้แต่นั่งใจห่อเหี่ยวนึกไม่ถึงเหมือนกันว่ามันจะปูดบวมขึ้นมามากมายขนาดนี้แรก ๆ ก็ไม่เห็นจะเป็นขนาดนี้ ตอนเขาชวนไปโณงพยาบาลก็ไม่กล้าจะไปเกรงว่ามันจะกลายเป็นเรื่องใหญ่บานปลาย แต่ตอนนี้ต้องมานั่งทนความเจ็บปวดอาการมันไม่ชาน้อยได้แต่กัดฟันกลั้นไว้ด้วยความอดทน ไม่นานนักก็ได้เห็นคนที่ชื่อป้าแม้นร่างอวบ ๆ เดืนเร็ว ๆ ออกมาพร้อมกาละมังเล็ก ๆ ในมือพร้อมผ้าผืนเล็กมองมาที่คนเจ็บแบบมีแววตาแปลก ๆ ยิ่งทำให้คนเจ็บหลบสายตาและนั่งตัวหดลงอีก จนป้าแม้จะต้องเป็นคนคอยเตือนให้เอาเท้าลงแช่น้ำอุ่นๆ ป้าแม้พยายามจะชวนคุยชวนถามแต่คนเจ็บก็พูดน้อยที่สุดเมื่อถูกประคบด้วยน้ำอุ่น ๆ ซึ่งป้าแม้นภรรยาของลุงผ่านเป็นผู้ดูแล ขณะที่ชายหนุ่มแยกตัวขึ้นไปอาบน้ำชั้นบน เขากลับลงมาพร้อมด้วยเสื้อผ้าชุดใหม่ซึ่งเป็นของเขา“จะอาบน้ำก่อนหมอมาถึงมั้ย...”เขาเอ่ยถามพร้อมยื่นผ้าให้“ไม่หรอก..ฉัน..เอ้ย..ปัดจะรอหมอ..”“หน้าตาเราดูได้นี่ไหนกัน..กลิ่นตัวก็ฉุนกึก...ไปอาบน้ำก่อนดีกว่า..”เขาโยนเสื้อผ้าลงอีกฝากหนึ่งของเก้าอี้ยาว “ผ้าชุดมันจะตัวใหญ่ไปหน่อยนะดูจากตัวเรากับฉันนะ”เขาว่า แล้วตั้งท่าจะเอื้อมมือมาหิ้วปีกปัดแต่เจ้าตัวทำท่าผวาหลบ“เดี๋ยว..เดี๋ยว..มันหนาวฮะ..อากาศยังขนาดนี้มันจะต้องเย็นแน่ ๆ...ปัดแพ้ความเย็น”“กรรมอีก...ป้าน้ำร้อนยังเหลือมั้ย...ช่วยหน่อย”“ได้ค่ะนาย....” ป้าแม้นถอยออกไป“ไหวมั้ย?...ฉันต้องช่วยนายอาบหรือเปล่า..”“โอ๊ย!ไม่ฮะ...ไม่...อาบได้ฮะ…” ปัดกระโดดโหยงขึ้นยืนอย่างลืมความเจ็บปวด ใบหน้าของผณธรขมวดคิ้วมุ่นมองมาอย่างตำหนิ เมื่อเห็นท่าทางของคนเจ็บ“ท่าจะเป็นเอามาก...นิสัยยังกะผู้หญิง..รูปร่างก็ผู้หญิง เอ้า!งั้นไปอาบ เอง”“ห้องน้ำล่ะฮะ..อยู่ที่ไหน?”ปรัศนารีบหันรีหันขวางเพื่อจะได้ออกจากตรงนั้นเร็ว ๆ ผณธรชี้มือบอกทิศทาง“ใช้ชั้นล่างนั้นก่อน...เพราะเราเดินขึ้นชั้นบนคงไม่ไหว...ตรงโน้น”หลังจากอาบน้ำเสร็จปรัศนาก็แทบล้มทั้งยืน เสื้อผ้าชุดใหม่ที่เขานำมาให้ใส่ก็ตัวใหญ่เอามาก ๆแม้ว่าจะเป็นกางเกงเลมัดเอวได้แต่ก็ต้องพันขากางเกงขึ้นไว้ ส่วนเสื้อก็เป็นเสื้อยืดสีน้ำเงินเข้มคอกลมมันช่วยคลุมร่างมองแล้วคงจะตลกน่าดู แต่ตอนนี้ไม่มีเวลาคิดอะไรแล้วนอกจากความปวด ขนาดว่าอากาศที่นี่จะเย็นจนถึงหนาวตอนอาบน้ำยังไม่สามารถจะกลบอาการปวดข้อเท้าได้เลย หลังจากค่อยเดินกลับออกมาแทบจะไม่ไหวต้องค่อยๆ พยุงร่างกลับมานั่งที่เดิม ไม่กล้าจะเงยหน้าขึ้นมองผณธร เพราะเขาท่าทางหงุดหงิดนิด ๆ เอาแต่นั่งจิบกาแฟ แล้วก็เดินไปวนมา....พอเห็นว่าคนเจ็บออกมานั่งที่ได้แล้วเขาจึงหยุดเดินกลับมานั่งมองดูเสื้อผ้าชุดที่ตัวเองนำมาให้สวมใส่สักชั่วอึดใจแล้วก็หันหน้าไปอีกทางไม่พูดจาใด ๆ จนกระทั่งลูกน้องมาบอกว่า“คุณหมอมาถึงแล้วครับ..นายไผ่”“เชิญคุณหมอเข้ามาได้เลย”เขาลุกขึ้นยืนเพื่อต้อนรับคุณหมอที่คนงานออกไปรับเข้ามาก็เกือบจะฟ้าสาง“เชิญ ครับหมอ..ขอโทษด้วยครับที่ต้องรบกวน..แต่มันจำเป็น”เขาเดินนำหน้าชายกลางคนท่าทางภูมิฐานเข้ามาก่อน“ไม่เป็นไรครับคุณไผ่...คนไข้อยู่ไหนครับ”“อยู่ในห้องรับแขกน่ะครับ.. เชิญทางนี้เลยครับคุณหมอ”ทันทีที่ปัดมองเห็นหมอก้าวเข้ามาภายในห้อง ก็ถึงกับปากอ้าตาค้างเพราะความตกใจ ซึ่งก็พอ ๆ กับคุณหมอวัยกลางคนเช่นกันที่เห็นหน้าคนไข้อย่างถนัดถนี่..แต่สีหน้าคุณหมอก็เป็นเพียงชั่วครู่เท่านั้นก็กลับมาเป็นสีหน้าปกติได้ตามเดิมจะมีก็เพียงสีหน้าของปรัศนาเท่านั้นทีดูตื่น ๆ แววตาหวามไหวไม่ปกติลุกลี้ลุกลนจนกระทั่งก้มลงกุมที่ข้อเท้าตนเองแล้วร้องออกมาว่า“โอ๊ย...ปวดเหลือเกินหมอ..ช่วยด้วยฮะ”“อะไร...เมื่อกี้ยังนั่งหุบปากเงียบอยู่นี่นา”ชายหนุ่มบ่นเมื่อเห็นปัดจู่ ๆ ก็ส่งเสียงร้องครวญครางขึ้นด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส คุณหมอไม่ปล่อยให้อาการเจ็บมาเป็นอุปสรรคต่อความสงสัย รีบเข้าไปทรุดร่างลงใกล้ ๆ เอ่ยปากทักทายขึ้น“เป็นไงมั่งครับเนี่ย...ปวดมากหรือครับ”“ฮะปวดแบบสุด ๆ เลยฮะ...หมอ.โอ๊ย...”ปัดทำท่าหดเท้าเมื่อหมอเอื้อมมือมาที่ข้อเท้า แล้วก้มใบหน้าลงมาหาหมอ“หมอไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้นนะ...ตรวจไปตามปกติ” กระซิบเสียงดุ“คุณมาทำอะไรที่นี่ล่ะครับเนี่ย...แล้วทำไมถึง...”“ไม่ต้องถาม...แล้วก็ไม่ต้องพูดไงหมอ...”“มีอะไรเหรอครับคุณหมอ...”ผณธรถามเสียงเข้ม “เราบอกอะไรหมอ...”“เปล่านี่ฮะ...บอกอาการเท่านั้นเอง.โอย...ปวดจริง ๆ ฮะ”“เป็นไงบ้างครับหมอ...” เขาถามเมื่อชะโงกใบหน้าเข้ามาดูข้อเท้าที่บวมเบ่ง“เจ้านี่ท่าทางมันเป็นผู้หญิงไปหมด...ข้อเท้าเล็กนิดเดียว”“แต่ตอนนี้ไม่นิดแล้วครับคุณไผ่...บวมเบ้อเร่อเลย...” คุณหมอว่าพร้อมพยายามจะพลิกข้อเท้าเบาๆเล่นเอาเจ้าของข้อเท้าต้องบิดตัวไปด้วย “นั่นซีครับ...ดูน่ากลัว...เจ้าปัดผิวมันขาวเลยเห็นชัด... ดูหน่อยครับ...เป็นไงมั่ง”คุณหมอจัดการตรวจเช็คข้อเท้าของปรัศนาอย่างกุลีกุจอ โดยไม่ได้สังเกตสีหน้าที่โล่งอกของคนเจ็บ ที่สามารถแก้ปัญหาไปได้อีกเปาะหนึ่ง คุณหมอก็จัดการกับเท้าบวมอยู่พักใหญ่ ๆ จึงเงยหน้าขึ้นสบตากับปัด“เป็นไงบ้างครับคุณหมอ” เสียงของผณธรเรียกให้หมอหันกลับมาตามเสียง“เดี๋ยวผมจะฉีดยาแก้ปวดแก้อักเสบให้ก่อนสักเข็มนะครับ ขอผมเตรียมยาแป็บ”หมอผละออกไปที่กระเป๋าซึ่งตั้งอีกฝากหนึ่งของห้องจัดเตรียมยาง่วนอยู่ในตอนนั้นปรัศนาก็เงียบกริบผณธรเองก็อดแปลกใจไม่ได้ว่าทำไม ตอนหมอเตรียมยาไม่ยักร้องเจ็บปวด“ทำไมไม่เห็นร้องล่ะ”“ทำไมต้องร้องละ” เจ้าตัวโต้เสียงอ่อย“หมอจะฉีดตรงไหนอ่ะ” ชายหนุ่มหัวเราะก้ากเลยทันที“อ๋อที่เงียบเนียะ ที่แท้ก็กลัวเข็มนี่เอง...นึกว่าจะเก่ง”“หมอ...หมอจะฉีดตรงไหนอ่ะ” คนเจ็บถามเสียงอ่อยแต่ส่งสายตามาถามย้ำกับหมอ ทำให้หมอที่เตรียมยาแล้วเดินกลับมามองสบตาก็พอจะเข้าใจอะไรบ้างลอบถอนหายใจเบา ๆ “ฉีดที่ต้นแขนได้ครับ”“ค่อยยังชั่ว”“ที่ต้นแขนมันไม่เจ็บรึไง” ชายหนุ่มแซวแต่ไม่มีเสียงตอบจากคนเจ็บคุณหมอจึงเดินเข้ามาใกล้คนเจ็บแล้วจัดการฉีดยาให้“ดูแลรักษาแผลให้หายไว ๆ นะ” คุณหมอบอก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 4 หนีเสือปะจรเข้

นิยายแนะนำ

วิมาน..รัก..บ้านไร่

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 4 หนีเสือปะจรเข้

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้