ณ ร้านกาแฟ ข้างทาง
"ติ๊ด..ติ๊ดๆ" เสียงโทรศัพท์..แพรวา..ดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศที่หน้าอึดอัดภายในร้านกาแฟเล็กๆแห่งหนึ่ง
"ฮัลโหล..แพรวาพูดค่ะ" แพรวาเอ่ยทันทีที่รับโทรศัพท์ เนื่องจากเป็เบอร์แปลกเพราะปกติเธอไม่ค่อยให้เบอร์ใคร
"พี่แพร...นี่เจนเอง" ปลายสายเอ่ย "เอ้า!....เจนทำไมพี่ติดต่อเราไม่ได้เลยล่ะ เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?"
แพรวาเอ่ยถามลูกน้องด้วยความเป็ห่วง
"พอดี..ยางรถมอไซมันรั่ว แล้วแบตโทรศัพท์ก็หมด เจนเลยไม่ได้โทรบอกพี่...เจนเลยยืมโทรศัพท์ชั่งเค้ามาโทรน่ะ"
ปลายสายรีบตอบกลับเมื่อเห็นเ้านายเป็ห่วง
"โอเคจ้ะ....เดี๋ยวยังไงถ้าเจนกลับร้านแล้ว กุญแจร้านอยู่ที่เดิมนะ...พอดีพี่มาธุระข้างนอกเลยล็อคประตูไว้"
เ้านายสาวเอ่ยด้วยความโล่งใจ เมื่อเห็นลูกน้องไม่เป็อะไร
" พี่แพร...ไปดูตัวหรอคะอิอิ^^ " เจนแกล้งแหย่เ้านาย
ทางด้าน แพรวา เมื่อได้ยินเจนถาม จึงเหล่มองไปยังชายหนุ่มที่นั่งตรงกันข้าม
แต่สายตาของชายหนุ่มไม่ได้มองเธอ เขานั่งกอดอกหันมองไปทางนอกหน้าต่าง
"พี่ไม่นิยม...คบกับปีศาจ อิอิ"เ้านายสาวเอ่ยเบาๆพร้อมกับยิ้มด้วยความสะใจนิดๆ
"อะไรนะคะพี่แพร........ อะไรปีศาจ..ปีศาจนะคะ"เจนเอ่ยถามเพราะไม่ค่อยได้ยินสิ่งที่เ้านายพูด
เพราะเ้านายเธอพูดเบาม๊ากมาก เหมือนกลัวใครจะได้ยิน
"ไม่มีอะไรหรอก พี่ก็พูดไปเรื่อย แฮ่ะๆ" "'งั้นแค่นี้ก่อนนะ...ไว้เจอกันที่ร้าน"
แพรวาพูดจบ ก็กดวางสายทันที
ทางด้าน วีระกร แม้จะหันมองไปทางอื่น ชายหนุ่มก็ได้ยินบทสนทนาของหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าเกือบจะทั้งหมด
"ค่าซ่อมรถผม คุณจะรับผิดชอบยังไง" ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นด้วยนํ้าเสียงรียบๆ
เมื่อเห็นหญิงสาวตรงหน้าคุยธุระเสร็จแล้ว
"เอ่อ....." หญิงสาวหลบสายตาก่อนจะครุ่นคิด รถของเธอไม่มีอะไรซักอย่าง เธอมัวแต่ทำงานเลยลืมไปซะสนิท
"เวรกรรมอะไรของฉันเนี่ยยยย ทำไมต้องมามีปัญหาตอนนี้ด้วยยย โอ้ยยยย" ยิ่งสาวร้องะโในใจ
"เฮ้อ...ฟู้ววว.." พร้อมกับถอนหายใจเฮื้อกใหญ่
"รถฉันขาดหมดทุกอย่าง..." "แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าค่าซ่อมรถของคุณ กับรถของฉันราคาเท่าไหร่"
"เอ่อ..ฉะ..ฉันขอเป็ผ่อนให้คุณรายเดือนได้ไหม" หญิงสาวเอ่ยตอบชายหนุ่มตรงหน้า
พร้อมกับนํ้าเสียงหงอยๆ แม้เธอจะเป็เ้าของร้าน และมีกิจการเป็ของตัวเอง
แต่เธอก็ยังมีภาระอีกมากมาย ไหนจะเงินกู้ ที่พ่อของเธอเคยกู้มาให้เธอเรียนอีก
"หึ...." ชายหนุ่มยกยิ้มเ้าเล่ห์ เพราะทุกอย่างเหมือนจะเข้าทางของเขา ่เวลาที่ชายหนุ่มนิ่งเงียบไป
สมองของเขานั้นไม่ได้เงียบไปด้วย เพราะเขากำลังวางแผนบางอย่างกับสาวน้อยตรงหน้า
"หึ..ผ่อนรายเดือนหรอ...แล้วชาติไหนจะหมดห่ะ! " ชายหนุ่มเอ่ยกับสาวสวยตรงหน้า
" รถของผม..ถ้าให้เดา ซ่อมก็หน้าจะหลายแสนอยู่ ... เพราะผมเปลี่ยนใหม่หมดแน่นอน! " ชายหนุ่มเอ่ย
เขาค่อยๆต้อนกวางน้อยที่ละหน่อย ชายหนุ่มมองไปที่สาวสวยตรงหน้า
ก็อดที่จะพึงพอใจไม่ได้กับท่าทางของเธอ ที่ใกล้จะจนมุมเต็มที ชายหนุ่มยอมรับอย่างนึงเลยว่า
เขารู้สึกดีกับเธอเป็พิเศษ แต่เขาก็ไม่รู้ว่าเธอนั้นพิเศษยังไง มีแค่เพียงความรู้สึกเขาเท่านั้น
มันจึงอธิบายไม่ได้.. เขาจึง้าพิสูจน์ว่าผู้หญิงตรงหน้าของเขานั้น ต่างจากผู้หญิงที่เขาเคยผ่านมาอย่างไง
" ค่าซ่อมรถของคุณกับของผม ผมคิดแค่..ห้าแสน..พอ"ชายหนุ่มเอ่ยนํ้าเสียงนิ่งเรียบ
ก่อนจะจิบกาแฟไปด้วย ชายหนุ่มต้องรีบเข้าประเด็นเพราะไม่อยากให้เสียเวลาไปมากกว่านี้
เพราะถ้าคิดจะตีเหล็ก ต้องตีตอนที่มันร้อนๆ
ทางด้าน แพรวา เมื่อได้ยินชายหนุ่มเอ่ย
" ห๊าา!..หะ..ห้า..สะ..แสนนนน!" แพรวาเอ่ยขึ้นด้วยความใ
เมื่อได้ยินชายหนุ่มเรียกค่าเสียหายกับเธอ เธอไม่ได้ฟังผิดใช่ไหม?...
" นี่มันปล้นกันชัดๆ..หนอยย อีตาปีศาจนี่..." แพรวาสบถในใจอย่างหงุดหงิด
พรางคิดใจใจว่า "รวยซะป่าวขี้งกชะมัด ชิ!"
" ซ่อมรถหรือซ่อมยานอวกาศห่ะคุณ!...ทำไมมันถึงได้แพงขนาด...คุณเดามั่วใช่ไหม! "
แพรวาเอ่ยกับคนตรงหน้า ด้วยนํ้าเสียงหงุดหงิด พร้อมกับคิดในใจอย่างเข้าข้างตัวเองว่า.
...เขาต้องล้อเล่นกับเธอแน่ๆ
ทางด้าน วีระกร
เมื่อได้ยินสาวสวยตรงหน้าเอ่ยขึ้น พร้อมกับท่าทางนั่งกอดอกของหญิงสาว
ชายหนุ่มดูก็พอจะรู้ว่าหญิงสาวตรงหน้าของเขานั้น กำลังหงุดหงิดมากแค่ไหน
" นี่มันเพิ่งเริ่มเองนะ..สาวน้อย" ชายหนุ่มคิดในใจ เขายิ้มยกนิดนึง ก่อนจะจิบกาแฟอย่างช้าๆ
เพราะสำหรับชายหนุ่มแล้ว ถ้าหญิงสาวตรงหน้านั้นเปรียบเป็ดั่งไฟ เขาก็พร้อมที่จะเป็ฟืน
ยิ่งเห็นเธอโกรธเท่าไหร่ เขายิ่งสะใจเท่านั้นอิอิ...
" งั้นก็แล้วแต่นะ...แต่ผมจะเตือนคุณไว้อย่าง " ชายหนุ่มเอ่ยด้วยนํ้าเสียงจริงจัง
" ถ้าทางศูนย์ตีราคา ค่าซ่อมออกมา..แล้วน้อยกว่าที่ผมตั้งไว้ ผมจะถือซะว่าผมผิดเอง...
"คุณก็จ่ายแค่ส่วนนั้นพอ.. "
"แต่ถ้ามันมากกว่าที่ผมตั้งไว้ล่ะก็....ผมจะไม่ยอมลดให้คุณแน่ๆ!.. "
" อ้อ....แล้วอีกอย่างนะ...ผมลืมบอกไป...หึ!...ผมอ่ะ!เดาอะไรไม่เคยผิดซะด้วยซิ!.. "
ชายหนุ่มเอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มๆ อย่างเ้าเล่ห์
เพราะเขาสามารถทำให้ราคาค่าซ่อมมันมากกว่าได้อยู่แล้ว และเขาไม่มีวันปล่อยเธอไปง่ายๆแน่
ทางด้าน แพรวา
เมื่อได้ยินชายหนุ่มเอ่ยข้อเสนอ หญิงสาวก็ครุ่นคิดในใจว่า มันก็จริงอย่างที่ชายหนุ่มพูด
เพราะรถของเขาก็แสนจะแพง ไหนจะรถเธออีก และดูแล้วชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเธอนั้น
คงสามารถทำได้ทุกอย่าง เพื่อให้ตัวเองชนะ สู้กับชายหนุ่มไป เธอก็มีแต่จะแพ้
เผลอๆเธออาจจะเสียมากกว่านี้อีก เมื่อคิดได้หญิงสาวก็มีท่าทีที่ผ่อนคลายมากขึ้น
" ตกลง!..ฉันจะชดใช้ให้คุณ ห้าแสน..." หญิงสาวเอ่ยด้วยนํ้าเสียงจริงจัง
พร้อมกับแววตาที่มองไปยังชายหนุ่มอย่างมุ่งมั่น
(วีระกร)
" ดี!..." ชายหนุ่มเอ่ยด้วยนํ้าเสียงตื่นเต้น เมื่อเห็นหญิงสาวตอบตกลง ก่อนที่จะจิบกาแฟต่อ
" ผมให้เวลาคุณ..สองอาทิตย์..!" ชายหนุ่มเอ่ย ก่อนจะวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะอย่างช้าๆ
(แพรวา)
" หะ!...สะ.สองอาทิตย์!.." หญิงสาวร้องอุทานด้วยความใ เขาต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ
เธอได้แต่อดกลั่นความโกรธไว้ในใจ โมโหกับความหน้าเืของชายหนุ่ม
อยากจะะโใส่หน้าชายหนุ่มเหลือเกิน..
" หนอยยยย..ไอ้ปีศาจหน้าเืดดเอ้ย! " หญฺิงสาวได้แต่ด่าในใจด้วยอารมณ์โกรธสุดๆ
เธอได้แต่พยายามเก็บกักอารมณ์ทั้งหมดไว้ เพราะั้แ่เกิดมา
ไม่เคยมีใครทำให้เธอโมโหได้ขนาดนี้ แต่ทำอย่างไงได้เื่ทั้งหมดเธอเป็คนผิด
" เฮ้อออ...". หญิงสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่อีกครั้ง หลังจากที่ทำให้จิตใจตัวเองสงบลงได้แล้ว
เธอเอ่ยด้วยนํ้าเสียงเรียบๆ
" ตกลง..." แพรวาเอ่ยด้วยสีหน้านิ่งๆ
" หมดธุระแล้วใช่ไหม...นี่นามบัตรฉัน...ถ้ามีอะไรเพิ่มเติมก็โทรมา.. "
"ยํ้า!...ถ้าไม่ใช่เื่สำคัญ..ไม่! ต้อง! โทรรร! มา! "
หญิงสาวยื่นนามบัตรให้ชายหนุ่มเสร็จ แล้วจึงเดินออกจากร้านไปด้วยท่าทางที่หงุดหงิด....
ทางด้านชายหนุ่ม ที่จ้องมองนามบัตรของหญิงสาวที่อยู่ในมือของตัวเอง
" แพรวา หฤทัยภักดี...หึ!" ชายหนุ่มเอ่ยชื่อหญิงสาวเบาๆพร้อมกับฉีกยิ้มอย่างเ้าเล่ห์
และมองตามหลังหญิงสาวที่เพิ่งเดินออกไป.....
1K
