ไทเกอร์เลี้ยวรถเข้ามาจอดหน้าโรงแรมพร้อมกับลากเเขนปลาทูเดินเข้าโรงแรมไป ทว่าไทเกอร์ก็ต้องรีบปล่อยมือเมื่อมีพนักงานต้อนรับคนหนึ่งวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหาพวกเขา
"คุณปลาทูคะ เกิดเื่ใหญ่แล้วค่ะ มีผู้ชายคนหนึ่งมาถามหาคนปลาทูแล้วก็อาละวาดทำลายข้าวของค่ะ" ปลาทูทำท่าทางใเพราะพนักงานต้อนรับคนนั้นมีเืออกที่มุมปาก แสดงว่าต้องเกิดเื่ไม่ดีขึ้นปลาทูรีบวิ่งตามพนักงานต้อนรับคนนั้นไปจนถึงจุดเกิดเหตุ ภาพที่เห็นตรงหน้าคือชายวัยกลางคนกำลังโวยวายปาเข้าของใส่พนักงานด้วยอาการมึนเมา ปลาทูเห็นท่าไม่ดีเลยวิ่งเข้าไปห้าม
"พอได้แล้วครับคุณลุง"
"อ่อ…มึงมาแล้วหรอไอ้ทู เอาเงินมาให้กูซิ"
"ทำไมผมต้องเอาเงินให้คุณลุงด้วย"
"ก็เพราะว่ามึงเอาไอ้หวานไปแล้วไง มึงก็ต้องเอาเงินมาให้กูสิ มึงจะเอาไอ้หวานไปฟรีๆเลยหรือไง ฮ้ะ!!" ชายสูงโปร่งผู้ที่ยืนกอดอกฟังอยู่นั้นทันทีที่ได้ยินชื่อบุรุษที่ 3 เขาก็พุ่งเข้ามาดึงแขนปลาทูไปคุยทันทีโดยที่ปลาทูไม่ได้ตั้งตัวและไม่รู้ก่อนหน้าเลย
"โอ๊ย อะไรของพี่อีก พี่เกอร์?"
"ไอ้หวานเป็ใคร ผัวเก่าหรอ?"
"มันใช่เื่ที่ต้องมาถามตอนนี้ไหม ทูกำลังเคลียร์กับคุณลุงอยู่ไม่เห็นหรอ ปล่อย!!
"ถ้าไม่ตอบก็ไปไหนไม่ได้ พูดมา!!..ไอ้หวานเป็ใคร?"
"น้องรหัสที่มหาลัย พอใจยัง!! ปล่อย"
"ถ้าแค่น้องรหัส ทำไมไอ้บ้านั่นต้องมาโวยวายแบบนี้"
"ก็จะรีบไปเคลียร์นี่ไงหรือพี่จะปล่อยให้ข้าวของในโรงแรมเสียหายไปมากกว่านี้ก่อนพี่ถึงจะพอใจ" ไทเกอร์กำข้อมือปลาทูแน่นพร้อมใช้สายตาเเข็งกร้าวมองข่มขู่ปลาทู ทว่ายังไม่ทันที่จะเข้าใจอะไรชายวัยกลางคนก็เดินโซซัดโซเซตรงเข้ามาจู่โจมกระชากผมของปลาทูแล้วต่อยเข้าที่หน้าจนปลาทูเซถลาล้มไป ไทเกอร์เห็นท่าไม่ดีจนต้องออกโรงเอง ในตอนนั้นเองชายผู้นั้นกำลังจะซัดมันเข้าที่หน้าของปลาทูอีกครั้งเเต่ทว่าครั้งนี้ไทเกอร์กลับถีบตัวเขาออกไปได้ทัน ภาพๆนี้มันทำให้ปลาทูอดคิดถึงสมัยตอนเด็กไม่ได้ ่เมื่อเวลาปลาทูโดนแกล้งไทเกอร์ก็จะเข้ามาช่วยนั่นเอง
"ผมว่าถ้าคุณไม่มีสติ ก็กลับไปพักที่บ้านก่อนเถอะครับ"
"แกเป็ใคร มาเสือกอะไรเื่ของฉัน ฉันจะเคลียร์กับมัน มันเอาลูกชายของฉันไป!"
"ไม่มีใครเอาลูกชายของคุณลุงไปทั้งนั้นล่ะครับ มีแต่คุณลุงเองที่คอยทำร้ายปลาหวาน จนเขาทนไม่ได้ต้องหนีออกมาแบบนี้ยังไงล่ะครับ"
"ไอ้ทู!!หุบปากไปเลย…ถ้ามึงไม่พามันหนี มีหรอที่มันจะหนีได้ กูอุตส่าห์ไปลากมันมาจากเชียงใหม่เหนื่อยแทบตาย มึงบอกกูมามึงเอาไอ้หวานไปซ่อนไว้ที่ไหนไม่งั้นกูฆ่ามึงแน่!!"
"เฮ้ๆๆ! คิดจะฆ่าคนอื่นยืนให้มันตรงก่อนไหมลุง ผมว่าที่ลูกลุงหนีไป อาจจะเป็เพราะว่าลูกลุงทนความเหี้ยของลุงไม่ได้มากกว่าหรือเปล่า"
"ไอ้บ้านี่..ปากดีจริงๆ กูขอเอากำปั้นยัดปากมึงสักหน่อยเถอะว่ะจะได้หายปากดี"
"ถ้าคิดว่าต่อยตีได้คนเดียวก็เข้ามาสิ เเต่บอกไว้ก่อนนะผมไม่ออมมือให้คนเเก่หรอกนะ"
"เออ!!ก็มาเส้!!"
"พอ!!!หยุดเลย พี่เกอร์อย่า..เื่นี้ทูขอเคลียร์เอง"
"ก็เห็นอยู่ว่าเคลียร์ไม่ได้ ไอ้บ้านั่นมันก็ปากดีซะเหลือเกิน"
"คุณลุงเขาก็เป็แบบนี้ล่ะครับ แต่ทูขอนะ..อย่ามีเื่เลย"
"ไปบอกมันเถอะ!!" ไทเกอร์สบัดหน้าอย่างหัวเสีย เขาถอยหลังกลับไปยืนมองที่เดิม เพื่อให้ปลาทูได้เคลียร์เื่นี้เอง ปลาทูล้วงกระเป๋ากางเกงและยื่นเงินให้กับชายวัยกลางเขาได้เงินเขาก็ยิ้มร่าเริงอย่างมีความสุขพร้อมกับโผลเข้ากอดและขอโทษปลาทูยกใหญ่ ทำเอาไทเกอร์งงเป็ไก่ตาแตกไปเลย…เมื่อเื่ทุกอย่างจบลงปลาทูก็ช่วยพนักงานหน้าฟอร์นเก็บข้าวของที่เสียหาย ไทเกอร์เห็นว่าปลาทูมีแผลที่หน้าจึงได้เดินเข้ามาดึงตัวปลาทูเข้าไปในห้องทำงาน ไทเกอร์ผลักปลาทูนั่งลงที่โซฟาทำเอาปลาทูใกับสิ่งที่เกิดขึ้น…ไทเกอร์เดินหายเข้าไปในห้องส่วนตัวก่อนจะออกมาพร้อมกับกล่องกล่องยา
"พี่เกอร์จะทำอะไร?"
"ถือกล่องยามาขนาดนี้ จะขายซาลาเปาล่ะมั้ง อยู่นิ่งๆ"
"ไม่เป็ไรทูไปทำทำแผลที่ห้องทูได้"
"แล้วทำที่นี่ผิดตรงไหน หุบปาก..นั่งเงียบๆ"
"........." ปลาทูทำได้แค่นั่งเงียบแล้วมองหน้าไทเกอร์อยู่แบบนั้น ในขณะที่อีกฝ่ายเริ่มลงมือทำแผลอย่างเบามือ วินาทีนั้นปลาทูได้หวนนึกถึงอดีตที่ผ่านมาสิ่งดีๆที่เคยมีให้กันมันไหลเวียนเข้ามาในหัวของปลาทู ทำให้เขาอดน้ำตาไหลออกมาไม่ได้ ไทเกอร์ที่กำลังทำแผลอยู่นั้นเมื่อเห็นว่าปลาทูร้องไห้เขาก็รีบผละมือออกเพราะกลัวว่าจะทำแรงเกินไป
"นี่เบามือที่สุดแล้วนะ ยังเจ็บอีกหรอ"
"เปล่า"
"เปล่าแล้ว..ร้องไห้ทำไม"
"ทูดีใจที่ทูกำลังจะได้พี่เกอร์คนเดิมกลับมา"
"เพ้อเจ้ออะไร เสร็จแล้ว…จะไปไหนก็ไป ป่ะ!!"
"ครับ"
"เดี๋ยว!!"
"ครับ?"
"ฉันยังข้องใจเื่คนชื่อหวาน สรุปจะบอกได้รึยังว่าใคร?" ปลาทูถอนให้ใจด้วยลักษณะเหนื่อยหน่ายก่อนจะเริ่มเล่าเื่ปลาหวานให้ไทเกอร์ฟัง…แน่นอนว่าปลาทูไม่เคยคิดจะปิดบังอะไรกับไทเกอร์อยู่แล้ว ต้นเื่ที่แท้จริงมันไม่มีอะไรเลยเพียงเเต่ไทเกอร์คิดไปเองว่าพวกเขาคงจะมีความสัมพันธ์อย่างอื่นมากกว่าคนรู้จักกันนั่นเอง เมื่อได้ฟังเื่ราวทั้งหมดจากปากปลาทูเขาก็ทำท่าโล่งใจและไล่ปลาทูออกจากห้องทันที
519
