หนูน้อยผู้สะสมบุญข้ามภพ มาเกิดใหม่พร้อมระบบร้านค้าบุญกุศล

        ความเคลื่อนไหวของกลุ่มผู้ภักดีต่อราชวงศ์เก่า เริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

        ราชวงศ์ต้าเหยียนปัจจุบันขึ้นครองราชย์ด้วยการโค่นล้ม ‘ราชวงศ์เฉิง’ เมื่อยี่สิบห้าปีก่อน ว่ากันว่าเชื้อพระวงศ์เฉิงถูกกวาดล้างจนสิ้น แต่ความจริงแล้ว มีทายาทองค์สุดท้ายรอดชีวิต — และถูกชุบเลี้ยงไว้อย่างลับๆ

        คืนหนึ่ง ที่จวนตระกูลเป้ย เป้ยจิ้งเฉียนเจ้าตระกูลเรียกเป้ยจิ้งหานเข้าพบในห้องลับ สีหน้าเคร่งขรึมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

        "จิ้งหาน มีเรื่องหนึ่งที่ข้าปิดบังเจ้ามายี่สิบกว่าปี... ถึงเวลาที่เจ้าควรรู้ความจริงแล้ว" เป้ยจิ้งเฉียนหยิบกล่องไม้เก่าออกมา เมื่อเปิดออกเผยให้เห็นหยกมังกรชิ้นหนึ่ง และพระราชสาส์นเก่าซีด

        "เจ้า... ไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของข้า" เป้ยจิ้งเฉียนเอ่ยเสียงสั่น "เจ้าคือพระโอรสองค์สุดท้ายของราชวงศ์เฉิง ที่ข้าช่วยพาหนีออกมาตอนราชวงศ์ล่มสลาย แล้วเลี้ยงเจ้าไว้ในฐานะลูกของตระกูลเป้ย เพื่อปกป้องเชื้อสายราชวงศ์เฉิงไม่ให้สูญสิ้น"

        เป้ยจิ้งหานยืนนิ่งงัน ราวกับฟ้าทั้งผืนถล่มลงมา "ข้า... เป็นเชื้อราชวงศ์เฉิง?"

        เป้ยจิ้งเฉียนพยักหน้า ดวงตาฝ้าฟางเปียกชื้น "ตอนนั้นราชวงศ์เฉิงล่มสลาย เชื้อพระวงศ์ถูกกวาดล้าง ข้าเป็นนายทหารหนุ่มของพวกเขา จึงลอบพาเจ้าซึ่งเป็นทารกหนีออกมา แล้วเลี้ยงเจ้าไว้ในฐานะลูกแท้ๆ ของตระกูลเป้ย... ข้าปิดบังเจ้ามาตลอด เพราะกลัวว่าหากเจ้ารู้ความจริง จะตกอยู่ในอันตราย"

        "แต่บัดนี้กลุ่มผู้ภักดีต่อราชวงศ์เฉิงเริ่มเคลื่อนไหว พวกเขากำลังตามหาเจ้า... ข้าจึงต้องบอกความจริงกับเจ้า ก่อนที่เจ้าจะรู้จากคนอื่น" เป้ยจิ้งเฉียนกุมไหล่ลูกชายบุญธรรมไว้แน่น "จิ้งหาน ไม่ว่าโลหิตใดจะไหลเวียนในกายเจ้า ในใจข้า เจ้าคือลูกชายของข้าเสมอ และข้าจะปกป้องเจ้าด้วยชีวิต"

        เป้ยจิ้งหานยืนนิ่ง สมองปั่นป่วนไปด้วยความจริงที่เพิ่งรับรู้ — ทั้งชีวิตที่เขาเชื่อมั่น พังทลายลงในพริบตา และอนาคตที่เคยชัดเจน บัดนี้กลับเต็มไปด้วยหมอกหนา

        ——————

        ข่าวนี้สะเทือนใจเป้ยจิ้งหานอย่างรุนแรง ตลอดยี่สิบกว่าปี เขาเชื่อว่าตนเป็นทายาทตระกูลเป้ย แต่บัดนี้กลับรู้ว่าตนคือเชื้อราชวงศ์ที่ถูกโค่นล้ม — สายเลือดที่ราชสำนักปัจจุบันต้องการกำจัดให้สิ้นซาก

        หลายวันต่อมา เขามาที่จวนสกุลซ่งด้วยสีหน้าหม่นหมองผิดปกติ

        เหยาเหยาที่สังเกตเห็นความผิดปกติของเขา ก็เป็นห่วงทันที นางชวนเขาไปเดินเล่นในสวนเงียบๆ "พี่หาน วันนี้ดูไม่สบายใจเลย เกิดอะไรขึ้นหรือ"

        เป้ยจิ้งหานมองเด็กสาวตรงหน้า ดวงตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย ในที่สุดก็ตัดสินใจเล่าความจริง เพราะตระกูลซ่งคือที่ที่เขาไว้ใจที่สุดในโลก และเหยาเหยาคือคนที่เขาอยากเปิดใจด้วยที่สุด

        "เหยาเหยา... ข้าเพิ่งรู้ความจริงเรื่องชาติกำเนิดของตัวเอง" เขาเอ่ยเสียงต่ำ "ข้าไม่ใช่ทายาทตระกูลเป้ย... ข้าเป็นเชื้อราชวงศ์เฉิงที่ถูกโค่นล้ม"

        เหยาเหยาแสร้งทำสีหน้าตกใจ "พี่หาน... แล้ว... แล้วพี่หานจะทำอย่างไรต่อ"

        เป้ยจิ้งหานนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยอย่างขมขื่น "ข้าไม่รู้... กลุ่มผู้ภักดีต่อราชวงศ์เฉิงเริ่มตามหาข้า พวกเขาต้องการให้ข้ากอบกู้ราชวงศ์ ทวงบัลลังก์คืน แต่นั่นหมายถึงสงคราม หมายถึงเลือดนอง... ส่วนถ้าข้าปฏิเสธ ราชสำนักต้าเหยียนก็อาจสืบรู้ความจริง แล้วกำจัดข้าเพื่อกำจัดเสี้ยนหนาม"

        "ไม่ว่าข้าจะเลือกทางใด ก็ล้วนเป็นทางที่เต็มไปด้วยอันตราย" เขาถอนหายใจ "ข้าไม่อยากก่อสงครามแย่งชิงอำนาจ ข้าเห็นมาแล้วว่าอ๋องรองจบลงอย่างไร... แต่ข้าก็ไม่อยากตายอย่างไร้ค่าเพียงเพราะโลหิตที่ไหลเวียนอยู่ในกายข้า"

        เหยาเหยาฟังแล้วใจหายวาบ นางมองเป้ยจิ้งหานที่ปกติเย็นชาเข้มแข็ง บัดนี้กลับดูสับสนและโดดเดี่ยว

        'พี่หานน่าสงสารจัง' นางคิด 'เขาไม่ได้อยากได้บัลลังก์ ไม่ได้อยากก่อสงคราม เขาแค่อยากใช้ชีวิตปกติ แต่โลหิตที่ไหลเวียนในกายกลับลิขิตให้เขาต้องแบกภาระที่ไม่ได้เลือก'

        'ในนิยาย พี่หานเลือกทางที่ยากที่สุด — เขาไม่ได้ทวงบัลลังก์ด้วยสงคราม แต่ค่อยๆ สร้างบารมีและพันธมิตร จนสุดท้ายราชสำนักต้าเหยียนยอมรับเขาในฐานะ "เป่ยกุยอ๋อง" ผู้พิทักษ์แดนเหนือ — ได้สถานะและเกียรติ โดยไม่ต้องนองเลือด' นางครุ่นคิด 'ข้าต้องช่วยพี่หานหาทางนั้น! ทางที่เขาจะปลอดภัยและมีเกียรติ โดยไม่ต้องก่อสงคราม'

        เหยาเหยาแหงนหน้าขึ้นสบประสานสายตากับเป้ยจิ้งหาน นัยน์ตากลมโตคู่สวยฉายแววมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยวอย่างที่ยากจะพบเห็นได้ในเด็กทั่วไป "พี่หาน... เหยาเหยาเชื่อว่าเรายังมี ‘ทางเลือกที่สาม’ เจ้าค่ะ"

        เป้ยจิ้งหานหลุบตามองดรุณีน้อยตรงหน้าด้วยความประหลาดใจระคนฉงนใจ "ทางเลือกที่สามอย่างนั้นรึ?"

        "ใช่เจ้าค่ะ" เหยาเหยากล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังหนักแน่น "พี่หานไม่จำเป็นต้องบีบคั้นตนเองให้เลือกระหว่างการก่อกบฏหลั่งเลือด หรือยอมจำนนต่อความตายอย่างไร้ค่า ท่านสามารถ... สะสมคุณูปการและแผ่ขยายบารมีจนราชสำนักปัจจุบันต้องสยบยอมและยอมรับในตัวท่าน เมื่อวันนั้นมาถึง ต่อให้ความจริงเรื่องชาติกำเนิดถูกเปิดเผย ฮ่องเต้ก็ย่อมต้องมองพี่หานเป็นขุนนางผู้ภักดีที่แผ่นดินขาดไม่ได้ มิใช่ภัยคุกคามที่ต้องกำจัดทิ้ง"

        "ยามนี้ท่านดำรงตำแหน่งแม่ทัพพิทักษ์ชายแดนเหนืออยู่แล้ว มีทั้งฝีมือฉกาจฉกรรจ์และกองกำลังทหารที่เกรียงไกรในมือ หากท่านใช้ความสามารถนี้ปกปักรักษาแผ่นดิน สร้างผลงานอันยิ่งใหญ่จนไม่มีผู้ใดปฏิเสธได้ วันหนึ่งสถานะของท่านจะมั่นคงดั่งขุนเขาตระหง่าน โดยมิจำเป็นต้องนองเลือดแย่งชิงบัลลังก์ทองเลยแม้แต่น้อย"

        เมื่อได้ฟังเช่นนั้น นัยน์ตาที่เคยหม่นแสงของเป้ยจิ้งหานพลันสว่างวาบราวกับมีประกายไฟจุดประกายขึ้น วาจาของดรุณีน้อยวัยเพียงสิบสองปีกลับคมคาย ลึกซึ้ง และกว้างไกลเกินวัยยิ่งนัก ราวกับนางสามารถเบิกเนตรให้เขาเห็นหนทางสว่างท่ามกลางม่านหมอกที่เขาเคยมองไม่เห็น

        "เหยาเหยา..." ชายหนุ่มพึมพำเสียงแผ่ว สายตาที่ทอดมองนางเปี่ยมล้นไปด้วยความรู้สึกอันซับซ้อนยากจะอธิบาย "เจ้านี่... ช่างฉลาดเฉลียวเกินกว่าเด็กในวัยเดียวกันเหลือเกิน"

        'ฮ่าๆ ก็แหงล่ะสิ! ข้ามีความทรงจำของอดีตชาติที่เป็นผู้ใหญ่ แถมยังกุมเนื้อเรื่องหลักในนิยายไว้ในมือด้วยนี่นา' เหยาเหยาแอบหัวเราะร่าในใจ ทว่าภายนอกกลับส่งยิ้มหวานละมุนไร้เดียงสาพลางเอ่ยออดอ้อน "เหยาเหยาเพียงไม่อยากเห็นพี่หานต้องทนทุกข์ทรมานเจ้าค่ะ ที่ผ่านมาพี่หานคอยช่วยเหลือครอบครัวของเหยาเหยามาโดยตลอด คราวนี้ให้เหยาเหยาได้แบ่งเบาความทุกข์ของพี่หานบ้างนะเจ้าคะ"

        เป้ยจิ้งหานจ้องมองดวงหน้าจิ้มลิ้มของเด็กสาวตรงหน้า หัวใจที่เคยเหน็บหนาว สับสน และโดดเดี่ยวอ้างว้างมาเนิ่นนาน บัดนี้กลับถูกเติมเต็มด้วยกระแสความอบอุ่นสายหนึ่งอย่างน่าประหลาด ชายหนุ่มเอื้อมมือหนาไปลูบศีรษะนางแผ่วเบาด้วยความเอ็นดูระคนถนุถนอม ดั่งเช่นที่เคยทำยามนางยังเป็นเพียงเด็กหญิงตัวน้อย "อืม... ขอบใจเจ้ามากนะ เหยาเหยา"

        ——————

        ค่ำคืนนั้น หลังจากเป้ยจิ้งหานเดินทางกลับไปแล้ว ภายในห้องโถงใหญ่ของจวนสกุลซ่ง บรรยากาศกลับมาตึงเครียดขึ้นอีกครั้งเมื่อทุกคนร่วมประชุมหารือเรื่องนี้อย่างเคร่งเครียด

        "เรื่องชาติกำเนิดที่แท้จริงของเป้ยจิ้งหาน ถือเป็นเรื่องใหญ่หลวงที่สั่นคลอนใต้หล้าได้" ซ่งจงอี้เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ใบหน้าฉายแววเคร่งขรึมจริงจัง "ตระกูลเป้ยมีคุณธรรมและเป็นสหายร่วมเป็นร่วมตายกับตระกูลซ่งเรามาเนิ่นนาน อีกทั้งตัวจิ้งหานเองก็มีบุญคุณค้ำจุนพวกเราไว้มาก ไม่ว่าจะอย่างไร... ตระกูลซ่งไม่มีวันทอดทิ้งเขาเด็ดขาด"

        ซ่งจิ้งอันพยักหน้าเห็นพ้อง "ความเห็นของน้องเล็กนับว่าชาญฉลาดและรอบคอบยิ่งนัก หนทางที่ดีที่สุดสำหรับจิ้งหานในยามนี้ คือการสั่งสมบารมีและแผ่อิทธิพลจนราชสำนักต้องสยบยอม พวกเราจะคอยเป็นลมใต้ปีก สนับสนุนเขาอย่างลับๆ ทั้งในเรื่องการสร้างผลงานสงคราม และคอยปกป้องมิให้ราชสำนักเกิดความระแวงเขาก่อนเวลาอันควร"

        "แต่ถึงกระนั้นก็ประมาทมิได้" ซ่งติ้งหย่วน ผู้ซึ่งบัดนี้ดำรงตำแหน่งแม่ทัพใหญ่เอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด "กลุ่มขุนนางเก่าผู้ภักดีต่อราชวงศ์เฉิงย่อมไม่มีวันยอมปล่อยให้จิ้งหานเลือกหนทางอันสงบสุขแน่ ความต้องการของคนเหล่านั้นคือการหนุนหลังเขาขึ้นสู่บัลลังก์เพื่อกอบกู้ราชวงศ์เก่า หากจิ้งหานปฏิเสธหนทางแห่งการนองเลือด คนกลุ่มนี้อาจแว้งกัดและกลายมาเป็นศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดของเขาเอง"

        บรรยากาศภายในห้องทวีความตึงเครียดและเงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจ ทุกคนต่างตระหนักดีว่า มรสุมลูกใหญ่ระลอกใหม่ที่พัวพันกับสายเลือดและชาติกำเนิดของเป้ยจิ้งหานกำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ และการเดิมพันในกระดานอำนาจครั้งนี้ มิได้มีเพียงความอยู่รอดของตระกูลซ่งเท่านั้น ทว่ายังรวมถึงชีวิตของบุรุษที่เหยาเหยาห่วงใยสุดหัวใจอีกด้วย

        ——————

        ณ เรือนนอนอันเงียบสงบของเหยาเหยา ร่างเล็กบางนอนพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียงกว้าง ดวงตากลมโตเหม่อมองเพดานพลางครุ่นคิดถึงเรื่องของเป้ยจิ้งหานด้วยความกังวล

        'พี่หานกำลังจะต้องเผชิญหน้ากับมรสุมลูกใหญ่ที่อาจพรากชีวิตเขาไปได้ทุกเมื่อ' เด็กสาวคิดในใจอย่างว้าวุ่น 'ไม่ว่าจะอย่างไร ข้าต้องช่วยเขาให้ได้! ข้าจะใช้ความรู้และข้อมูลจากเนื้อเรื่องในนิยาย นำทางพี่หานไปสู่เส้นทางที่ปลอดภัยและมั่นคงที่สุดเอง'

        'ก็เพราะว่า...' พลันแก้มเนียนใสก็ซับสีระเรื่อขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ นางกระชับอ้อมกอดรัดหมอนแน่นขึ้นจนใบหน้าแทบจมลงไป 'เพราะข้าไม่อยากเห็นพี่หานต้องเผชิญอันตรายใดๆ ทั้งสิ้น ข้าอยากให้เขาปลอดภัย... อยากให้เขามีแต่ความสุข'

        'เอ๊ะ... เดี๋ยวสิ ความรู้สึกอุ่นซ่านปนหน่วงในอกนี่มันคืออะไรกัน?' ความคิดของนางชะงักงันไปชั่วขณะ ใบหน้าหวานร้อนผ่าวราวกับมีเปลวไฟดวงน้อยๆ มาแผดเผา 'บ้าจริง! ตอนนี้ข้าเพิ่งจะอายุสิบสองปีเองนะ จะมาคิดเรื่องพรรค์นี้ได้อย่างไรกัน... แต่เหตุใดพอนึกถึงดวงตาคู่ตรงและรอยยิ้มอ่อนโยนของพี่หาน หัวใจเจ้ากรรมถึงได้เต้นระรัวราวกับกลองรบเช่นนี้เล่า!'

        เสิ่นว่านอวี๋ที่นั่งเฝ้าไข้อยู่ข้างเตียง แอบฟังกระแสความคิดในใจของบุตรสาวที่ค่อยๆ พรั่งพรูออกมาทีละน้อย เมื่อเห็นดรุณีน้อยเริ่มตระหนักถึงความรู้สึกลึกซึ้งในหัวใจของตนเอง ผู้เป็นมารดาก็อดไม่ได้ที่จะอมยิ้มด้วยความเอ็นดูระคนซาบซึ้ง นางโน้มกายลงประทับจุมพิตแผ่วเบาบนหน้าผากมนของบุตรสาว

        ดูท่า... เมล็ดพันธุ์แห่งความรักที่ซุกซ่อนอยู่ในส่วนลึกของหัวใจลูกสาวตัวน้อยของนาง จะค่อยๆ ผลิใบและเติบโตขึ้นอย่างงดงามเสียแล้ว

        ทว่าในขณะเดียวกัน เสิ่นว่านอวี๋ก็ตระหนักดีว่า เส้นทางสายนี้ที่บุตรสาวและเป้ยจิ้งหานต้องก้าวเดินร่วมกันในภายภาคหน้านั้น ยังคงเต็มไปด้วยขวากหนามและอุปสรรคขวางกั้นอันแสนสาหัส ทั้งปมปริศนาเรื่องสายเลือดขัตติยา กลุ่มขุนนางเก่าที่กระหายสงคราม และความหวาดระแวงจากราชสำนักที่พร้อมจะปะทุขึ้นทุกเมื่อ

        แต่ไม่ว่าหนทางข้างหน้าจะมืดมนหรือยากเย็นแสนเข็ญเพียงใด ตระกูลซ่งก็พร้อมที่จะยืนหยัดเคียงบ่าเคียงไหล่ร่วมสู้ไปกับพวกเขาทั้งสอง ดั่งเช่นที่เคยร่วมแรงร่วมใจฝ่าฟันทุกสมรภูมิรบและวิกฤตการณ์ร้ายแรงมาด้วยกันเสมอมา