ยอดหมอหญิงเทพโอสถ

        แสงจันทร์ในคืนมืดมนส่องประกายลงมายังลานบ้าน บรรดากลุ่มดาวเหนือไขว้สลับซับซ้อนกับกลุ่มดาวใต้

        อากาศหนาวเย็นในวสันตฤดูได้ผ่านพ้นไปแล้ว สภาพอากาศกำลังกลับมาอบอุ่นไปจนถึงร้อนอบอ้าว ฤดูร้อนกำลังจะมาเยือน

        กูเฟยเยี่ยนนอนไม่หลับจึงพิงอยู่ที่ขอบหน้าต่าง ขณะที่นางเหม่อมองดวงดาวและแสงสีในยามราตรี นางก็ได้ใช้น้ำมันหอมระเหยจากสมุนไพรมาเช็ดลงบนหวางเป่าติงด้วย

        แม้ว่าหวางเป่าติงจะมีสีทองแดงสัมฤทธิ์แต่ความจริงแล้วไม่ได้ทำมาจากทองแดงสัมฤทธิ์ ตัวนางเองก็ไม่ทราบว่าหวางเป่าติงทำมาจากวัสดุอะไร เมื่อสัมผัสแล้วให้ความรู้สึกเป็นทองแดงและเหล็ก ท่านอาจารย์อาภรณ์ขาวเคยกล่าวเอาไว้ว่านี่เป็นของที่กลั่นมาจากแร่ศิลาลึกลับในยุคบรรพกาล จำเป็นต้องบำรุงรักษาด้วยน้ำมันหอมระเหยที่ทำมาจากสมุนไพร ท่านอาจารย์อาภรณ์ขาวยังกล่าวเอาไว้อีกว่าการบำรุงรักษาไม่ใช่แค่การเช็ดทั่วไปเท่านั้น แต่ต้องเช็ดด้วยความละเอียดรอบคอบให้ทั่วทั้งหมด แม้กระทั่งวิธีการเช็ดก็ยังมีความพิถีพิถัน

       ทว่ากูเฟยเยี่ยนเช็ดซ้ำที่เดิมวนไปวนมาหลายครั้งแล้ว นางแทบจะไม่ได้บำรุงรักษาหวางเป่าติง แต่กำลังเหม่อลอยอยู่

        ดึกขนาดนี้แล้วจิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยเสด็จกลับมาหรือยังนะ?

        ร่างกายของเขาเป็นอย่างไรบ้าง โรคประหลาดนั่นยังคงกำเริบอีกหรือไม่?

        เขาเป็นคนอย่างไรกันแน่?

        เขาเติบโตมาจากที่ใด? เหตุใดอุปนิสัยใจคอของเขาถึงโดดเดี่ยวเย็นชาไม่กระตือรือร้น? ก่อนที่เขาจะกลับมาที่เมืองจิ้นหยาง เขาได้ทำอะไรบ้าง? มีเพื่อนหรือไม่?

        …..

        กูเฟยเยี่ยนคิดไปคิดมา ทันใดนั้นก็ขมวดคิ้วเป็นปม

        ให้ตายเถอะ!

        ทำไมพอหลับตาลงก็นึกถึงเขา ลืมตาขึ้นมาก็ยังนึกถึงเขาโดยไม่รู้ตัว นี่นางไปโดนมนต์ดำอะไรครอบงำหรือ?

        นางเตือนสติตนเองด้วยความจริงจัง “ถ้าหากต้องการอยู่ที่นี่ต่อไป ก็ห้ามคิดอะไรเกินเลย! ”

        คราวก่อนจิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยรับปากนางไว้ว่ารอให้ผ่านไปสามเดือนก่อนค่อยหารือว่าจะให้นางไปหรือเก็บนางไว้ต่อ นางไม่อาจแสวงหาความตายให้กับตนเองได้ ไม่อาจทำให้โอกาสที่พบเจอได้ยากหลุดลอยออกไป!

        ถ้าหากกลับไปที่ห้องยาสำนักหมอหลวง สวรรค์ทราบดีว่านางจะได้พบกับเรื่องแย่ๆ มากน้อยเพียงใด

        กูเฟยเยี่ยนปิดหน้าต่างอย่างไม่ลังเล ก่อนจะหาอะไรมาทำเพื่อไม่ให้ตนเองคิดเพ้อเจ้ออีก

        หลังจากที่นางกลับมาจากศาลต้าหลี่เดิมทีต้องการที่จะพูดคุยกับจิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยนางต้องการนำลิ่วตันซางลู่สามต้นนั้นมาตรวจสอบในหวางเป่าติงเพื่อดูว่าจะสามารถหาเบาะแสร่องรอยอะไรได้บ้างหรือไม่

        น่าเสียดายที่จิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยไม่ได้กลับมาที่จวน แต่ตรงเข้าไปที่พระราชวัง

        ถึงแม้ว่าจะไม่ได้รับลิ่วตันซางลู่ แต่อย่างน้อยนางก็สามารถลองดูได้ว่าหวางเป่าติงจะวิเคราะห์สมุนไพรชนิดอื่นบนดินแดนเสวียนคงได้มากน้อยเพียงใด

        ความสามารถที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของหวางเป่าติงคือการเก็บซ่อนยาสมุนไพร กลั่นยาสมุนไพร และเพาะปลูกยาสมุนไพร นอกเหนือจากนี้แล้วยังสามารถวิเคราะห์ข้อมูลมากมายเกี่ยวกับสมุนไพรได้ ตัวอย่างเช่น หวางเป่าติงสามารถใช้รูปลักษณ์ภายนอก ส่วนประกอบ และสิ่งอื่นๆ ของสมุนไพรหนึ่งชนิด มาวิเคราะห์ถึงสภาพการเพาะปลูกอย่างดิน คุณภาพน้ำ สภาพอากาศ แล้ววิเคราะห์ถึงแหล่งที่มาของสมุนไพรได้

        อันที่จริงแล้วนางก็มีความสามารถนี้ อาจารย์แพทย์ที่มีประสบการณ์ก็ทำได้เช่นกัน แต่จำกัดอยู่ในการวิเคราะห์สมุนไพรจำนวนน้อย ไม่ครอบคลุมทั้งหมด และอาจจะไม่ถูกต้องทั้งหมด

        ทว่าหวางเป่าติงสามารถวิเคราะห์แหล่งที่มาของสมุนไพรได้อย่างถูกต้องและแม่นยำ อีกทั้งสามารถบอกกล่าวได้แม้กระทั่งปลูกจากทุ่งสมุนไพรจุดใด เพียงแต่ว่าหวางเป่าติง เป็นสมบัติล้ำค่าของแดนสวรรค์ปิงไห่ มันคุ้นเคยกับคุณภาพดิน คุณภาพน้ำ และสภาพอากาศของทุ่งสมุนไพรแดนสวรรค์ปิงไห่ทุกซอกทุกมุม ทว่าไม่รู้อะไรเกี่ยวกับดินแดนเสวียนคงเลย!

        สำหรับสมุนไพรที่เติบโตบนดินแดนเสวียนคงแล้ว หวางเป่าติงสามารถวิเคราะห์คุณสมบัติของสมุนไพรออกมาได้ ทว่าอาจจะไม่ตรงกับแหล่งที่มา

        กูเฟยเยี่ยนนอนไม่หลับจึงถือโอกาสพินิจพิเคราะห์หวางเป่าติง

        นางกลับไปบนเตียงนั่งขัดสมาธิ ตั้งอกตั้งใจเริ่มใช้ญาณสมาธิควบคุมหวางเป่าติง นางเรียกผลเก๋ากี้ที่เคยซื้อมาซ่อนไว้ในช่องเก็บยาสมุนไพรออกมา จากนั้นจึงสั่งให้หวางเป่าติงตรวจสอบเพื่อวิเคราะห์ข้อมูล

        หญิงสาวขมวดคิ้ว พยายามให้ญาณสมาธิของตนเองจดจ่อเอาไว้ และให้หวางเป่าติงพยายามวิเคราะห์ออกมาให้ละเอียดที่สุด

        เดิมทีนางคิดว่าจะต้องเป็นงานที่ต้องสิ้นเปลืองแรงจิตมาก แต่ใครจะไปทราบว่าผ่านไปไม่นานหวางเป่าติงก็ให้คำตอบออกมา

        เก๋ากี้สายพันธุ์นี้มีใบที่หนาและใหญ่ รสหวานชุ่มอิ่มเอิบ ก้านผลมีสีขาวที่แตกต่างจากจุดอื่น และเป็นสมุนไพรที่มาจากเซี่ยโจว

        หวังเป่าติงวิเคราะห์รูปลักษณ์ภายนอกของเก๋ากี้เป็นอันดับแรกเพื่อจำแนกชนิด จากนั้นจึงวิเคราะห์ส่วนประกอบการใช้สมุนไพรเก๋ากี้อย่างเฉพาะเจาะจงเพื่อหาแหล่งที่มาโดยละเอียด

        กูเฟยเยี่ยนตกใจมากจึงรีบนำเก๋ากี้ออกมาตรวจสอบอย่างระมัดระวัง นางพบว่าหวางเป่าติงไม่ได้วิเคราะห์ผิด เก๋ากี้นี้เป็นของที่มาจากเซี่ยโจวแห่งอาณาจักรเทียนเหยียนจริงๆ !

        เนื่องจากเจ้าของร่างเดิมอยู่ในห้องยาสำนักหมอหลวงมานาน จึงคุ้นเคยกับแหล่งที่มาของสมุนไพรทั่วไปในดินแดนเสวียนคง นางสืบทอดความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม ดังนั้นจึงมีความเข้าใจ

        ทว่าหวางเป่าติงไม่เหมือนกัน!

        หวางเป่าติงเป็นของจากแดนสวรรค์ปิงไห่ มันจะมาคุ้นเคยกับแหล่งที่มาของสมุนไพรบนดินแดนเสวียนคงได้อย่างไร?

        เดิมทีกูเฟยเยี่ยนคิดว่าอย่างมากหวางเป่าติงคงจะสามารถวิเคราะห์ดิน สภาพอากาศ และคุณภาพน้ำในเขตที่เก๋ากี้เจริญเติบโตได้  แต่ไม่สามารถวิเคราะห์สถานที่เฉพาะเจาะจงได้

        มัน…มันรู้ได้อย่างไรว่าเทียนเหยียนมีสถานที่ที่มีชื่อว่าเซี่ยโจว?

        หรือเป็นเพราะว่าหวางเป่าติงมีพันธสัญญากับนาง ดังนั้นสิ่งที่นางเข้าใจหวางเป่าติงก็เข้าใจ?

        กูเฟยเยี่ยนรู้สึกว่ามันไม่ปกติ นางจึงนำสมุนไพรของดินแดนเสวียนคงอีกหลายชนิดมาให้หวางเป่าติงทำการวิเคราะห์ ผลลัพธ์ที่ได้นั้นทำให้นางตกตะลึงตาค้าง

        หวางเป่าติงสามารถวิเคราะห์ออกมาได้ทั้งหมด อีกทั้งยังมีแหล่งที่มามากมายที่นางไม่เคยได้ยิน แต่หวางเป่าติงกลับรู้ดี

        กูเฟยเยี่ยนลืมตาขึ้นมาจับไปที่หวางเป่าติงแล้วถามด้วยความตั้งใจ “หวางเป่าติงน้อย เจ้าเคยมาที่ดินแดนเสวียนคงอย่างนั้นหรือ? ท่านอาจารย์พาเจ้ามา? หรือว่า…”

        หรือว่าหวางเป่าติงเป็นทั้งของจากแดนสวรรค์ปิงไห่และของจากดินแดนเสวียนคง! แดนสวรรค์ปิงไห่กับดินแดนเสวียนคงไม่ได้เป็นโลกคู่ขนาน แต่เป็นโลกเดียวกันหรือ? แดนสวรรค์ปิงไห่อยู่ที่ใดสักแห่งในดินแดนเสวียนคง เพียงแต่ว่านางอาศัยในป่าเขาสมุนไพรอย่างสันโดษมาโดยตลอด ตัดขาดจากโลกภายนอก ดังนั้นจึงไม่รับรู้?

        เมื่อคิดได้เช่นนี้กูเฟยเยี่ยนก็อดไม่ได้ที่จะแอบด่าทอท่านอาจารย์อาภรณ์ขาวในใจ นางมั่นใจว่าท่านอาจารย์อาภรณ์ขาวจะต้องทราบภูมิหลังของนางอย่างแน่นอน มันจะต้องมีเหตุผลที่ทำให้นางฝันร้ายถึงปิงไห่แน่ๆ

        “ปิงไห่” กับ “แดนสวรรค์ปิงไห่” ทั้งสองชื่อมีความคล้ายคลึงกันมาก เป็นไปได้หรือไม่ว่าแดนสวรรค์ปิงไห่จะอยู่ใกล้กันกับปิงไห่?

        ดูเหมือนว่าปิงไห่จะเป็นหัวข้อต้องห้าม คนทั่วไปไม่กล้าที่จะพูดถึงเรื่องนี้ นางคิดมานานแล้วว่าจะหาวิธีการตามหาหน่วยข่าวกรองเพื่อสืบถาม น่าเสียดายที่มีปัญหาเข้ามาไม่หยุดจนทำให้ไม่มีเวลา

        กูเฟยเยี่ยนลอบรำพึงว่ารอให้คดีย่าวซ่านจบลง นางจักต้องไปสืบข่าวดู หากว่าโอกาสเหมาะสม การจะไปที่นั่นด้วยตนเองก็อาจเป็นไปได้

        กูเฟยเยี่ยนจดจำเรื่องนี้ไว้ในใจพลางตรวจสอบสมุนไพรหลายชนิดก่อนจะเข้านอน

        ในเมื่อหวางเป่าติงสามารถตรวจสอบข้อมูลออกมาได้มากมาย นางก็ยิ่งต้องการนำลิ่วตันซางลู่มาตรวจสอบ อย่างน้อยก็เพื่อเป็นการทำความเข้าใจและหาเบาะแสให้มากขึ้น

        วันรุ่งขึ้น กูเฟยเยี่ยนนอนหลับใหลจนเกือบจะถึงช่วงเวลากลางวัน หญิงสาวไม่สบอารมณ์อยู่พักหนึ่ง ในที่สุดก็มองข้ามความเขินอาย เรียกความกล้าแล้วไปที่ห้องบรรทม นางต้องการพบจิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยเพื่อขอลิ่วตันซางลู่ ทว่ากลับได้รับแจ้งว่าเตี้ยนเซี่ยเสด็จออกไปแล้ว

        เซี่ยเสี่ยวหม่านราวกับว่ากำลังประชดประชัน เขามักจะส่งสายตาเย็นชา กลอกตามองบน และไม่สนใจนาง

        นางไปถามหมางจ้งจึงได้ทราบว่าเกิดเหตุใดขึ้น ที่แท้ก็เป็นเพราะว่าเรื่องที่เตี้ยนเซี่ยลากนางไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเมื่อวานนี้ได้แพร่กระจายออกไปทั่วเมืองแล้ว ทุกคนไม่แม้แต่จะให้ความสนใจคดีย่าวซ่าน ทุกคนล้วนด่าทอมาที่นาง ด่าทอว่านางเป็นหญิงสาวใจง่าย หลังจากที่สมคบคิดกับเฉิงอี้เฟยแล้วก็จะมาสมคบคิดกับจิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยต่อ ด่าทอว่านางไม่สำนึกในบุญคุณ จิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยให้ความสำคัญแก่นาง ทว่านางกลับทำให้จิ้งหวางฝู่ขายหน้าและทำลายชื่อเสียงของจิ้งหวางเตี้ยนเซี่ย

        ใบหน้าของกูเฟยเยี่ยนเกิดความขาวซีด นางถามเสียงดังด้วยความโกรธ “ด่าทอแค่ข้าคนเดียวหรือ? ”

        หมางจ้งคิดว่านางโกรธจิ้งหวางเตี้ยนเซี่ย เพราะถึงอย่างไรแล้วเมื่อวานนี้นางไม่ได้ทำผิด เป็นจิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยที่ลากนางออกไปและมอบเสื้อผ้าให้นางเอง

        หมางจ้งกำลังจะปลอบใจ แต่ใครจะไปทราบว่ากูเฟยเยี่ยนจะถามขึ้นมาด้วยความเดือดพล่านอีกครั้ง “พวกเขาไม่ด่าทอฉีอวี้กับองค์หญิงหวายหนิงหรือ? มักจะด่าแต่ข้ามันน่าสนใจหรือ? ไหนจะยังทำให้จิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยเดือดร้อนอีก! ”

        หมางจ้งไม่กล้าพูดอะไรแล้ว เขาทราบว่ากูเฟยเยี่ยนให้ความเคารพ ซาบซึ้งใจ และคอยปกป้องจิ้งหวางเตี้ยนเซี่ย แต่คิดไม่ถึงว่าจะถึงขั้นนี้

        เขาไม่กล้าที่จะจินตนาการเลยว่าหากวันหนึ่งวันใดที่นางรับรู้ว่าจิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยก็คือผู้ที่สวมใส่หน้ากากคนนั้น นางจะมีปฏิกิริยาตอบสนองแบบใด

        กูเฟยเยี่ยนโกรธจนไม่อยากพูดอะไรแล้วจึงตัดสินใจออกไปเดินเล่น

        หมางจ้งร้อนใจเป็นอย่างยิ่งจึงรีบเอ่ยถามออกไป “แพทย์หญิงกู เจ้าจะไปไหน? แจ้งหม่านกงกงก่อนดีหรือไม่? ”

        กูเฟยเยี่ยนเชิดใบหน้าเย็นชาพลางทำท่าทางกลอกตามองบนแบบเซี่ยเสี่ยวหม่านเมื่อสักครู่นี้ “ไม่! ”