ทัณฑ์ปรารถนา

        จักรไกรรีบเดินไปคว้าข้อมือบางไว้แต่หญิงสาวกลับสะบัดมันออกนายตำรวจหนุ่มไม่ยอมลดล่ะมือหนารีบรั้งเอวบางเข้ามาหากอดรัดไว้อย่างนั้น

        “คุณจะทำบ้าอะไรของคุณ คุณจักร!”หล่อนดุเขาเสียงสั่น

        “ผมขอร้องกัลฟังผมหน่อยได้ไหม...”ชายหนุ่มอ้อนวอน

        “ฉันเชื่อสายตาของฉันมากกว่าคำพูดโกหกของคุณ!”

        “ผมกับมนเราไม่ได้มีอะไรกันจริงๆสิ่งที่คุณเห็นมันไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิดเลย...”

        “เหรอคะ! แล้วมันเป็นยังไงล่ะคะ!”

        “มนเป็นคนโทรหาผมบอกว่าลูกป่วยผมก็ไปเพราะสงสารเด็กพอผมไปลูกมนไม่ได้เป็นอะไรแล้วก็เป็นอย่างที่คุณเห็นนั้นแหละ ผมพยายามจะออกมาจากห้องแล้วแต่มนรั้งผมไว้ผมไม่ได้อยากทำแบบนั้นเลยสักนิด!”

        หญิงสาวชะงักสบตาเขาหล่อนรู้ดีว่าจักรไกรเป็นคนเช่นไรก็หล่อนคบกับเขามานานมากแล้วเขาเป็นคนดีเสมอต้นเสมอปลายและไม่เคยลวนลามหรือฉวยโอกาสอะไรกับหล่อนเลย

        “ผมขอร้องนะกัลอย่าโกรธผมเลยผมรักคุณมากและรักคุณคนเดียว”

        “ฉันกลัวมากเลยคุณจักรเพราะคุณมนเป็นแฟนเก่าของคุณ...”ยอมบอกความรู้สึกในที่สุด

        “คุณไม่มั่นใจในตัวผมเลยเหรอกัลผมรักคุณมากขนาดนี้คุณไม่รู้หรือไง!”ชายหนุ่มตัดพ้อ

        หล่อนเองก็รักเขามากถึงได้หึงแบบนี้หล่อนกลัวไปหมดสารพัดกลัวทุกอย่างกลัวว่าเขาจะไปกับผู้หญิงคนนั้น กลัวว่าเขาจะมีอะไรกับผู้หญิงคนนั้นหล่อนกลัวจนไม่กล้าที่จะหมั้นกับเขา! เพราะกลัวเสียน้ำตา

        “แต่คุณยังอยู่กับคุณมนแล้วคุณจะให้กัลคิดยังไงล่ะคะ!”

        “กัลจะให้ผมไล่มนออกไปไหมหากว่ากัลต้องการผมก็จะทำ”นายตำรวจหนุ่มบอกเสียงเครียด

        “อย่านะคะ!”หล่อนรีบร้องห้าม

        “แล้วจะให้ผมทำยังไงล่ะครับผมเองก็ไม่อยากให้เป็นแบบนี้เลย”

        “คุณมาพักอยู่ที่ห้องกับกัลดีไหมคะ”หล่อนถามเขารีบเมินหน้าหนีด้วยความอาย

        จักรไกรหันขวับมองแฟนสาวไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่ได้ยินเลย เขารีบคว้ามือบางไว้ยิ้มออกมาด้วยความดีใจ

        “จริงเหรอกัลผมดีใจมากเลย...”

        “จะดีใจทำไมคุณจักรให้นอนค้างเฉยๆไม่ได้ให้ทำอย่างอื่นอย่าแม้แต่จะคิดเชียว!”หล่อนหันมาดุ

        “เสียดายจัง...”

        “เสียดายอะไรคุณจักร อย่ามาทะลึ่งนะ!”

        “ขอโทษครับที่รักเดี๋ยวผมไปเก็บข้าวของก่อนนะผมอดใจที่จะไปค้างห้องเดียวกับคุณไม่ไหวแล้ว!”เขาบอกพลางยิ้มกริ่มออกมา

        “ฉันจะไปด้วย!”

        “จริงเหรอ”

        “ทำไม!หรือว่าไม่อยากให้ไปถ้าเป็นแบบนั้นก็อยู่ที่ห้องของคุณกับแฟนเก่าไปก็แล้วกัน!”หญิงสาวบอกเขาตั้งท่าจะเดินหนี

        มือหนารีบคว้าข้อมือบางไว้รั้งร่างบางมากอดพร้อมกับกระซิบข้างหูของหญิงสาว

        “ทำไมที่รักของผมขี้งอนจังเลยครับ...”

        “ก็คุณชอบทำตัวไม่น่าไว้ใจอยู่เรื่อย!”

        “ผมอยากให้คุณไปที่ห้องผมผมเองก็ลำบากใจเหมือนกันที่จะไปคนเดียว...”เขาบอกก่อนจะฉวยโอกาสหอมแก้มหญิงสาวหนึ่งฟอด

        มนทิราเดินวนไปวนมาในห้องของชายหนุ่มสักพักเสียงกริ่งหน้าประตูดังขึ้นหล่อนรีบเดินไปเปิดประตูเมื่อเห็นชายหนุ่มถึงกับเก็บความดีใจไว้ไม่อยู่แต่สายตาเหลือบเห็นผู้หญิงอีกคนที่ทำให้ยิ้มของหล่อนต้องหุบลงทันที

        “พี่จะมาเก็บของพี่รบกวนมนแป๊บเดียวเดี๋ยวพี่ก็ไปแล้ว!”จักรไกรบอกแล้วดึงมือแฟนสาวเข้ามาด้วยกันในห้อง

        จักรไกรเดินเข้าห้องตนเองจัดการรวบข้าวของที่จำเป็นใส่กระเป๋าแล้วเดินออกมาจากห้องพร้อมกับจูงมือหญิงสาวให้ตามมาด้วยมนทิราอ้าปากค้างด้วยความตกใจรีบเข้าไปขวางทันที

        “พี่จักรทำแบบนี้ไม่ได้นะคะ มนไม่ยอม!”มนทิราบอกเสียงสั่น

        “ทำไมมนมีอะไร!พี่ต้องการไปอยู่ที่อื่นเพื่อที่คนอื่นจะได้ไม่นินทาว่าเราลับหลังมนไม่มีที่อยู่พี่ก็ให้แล้วยังต้องการอะไรอีก!”

        “พี่จักรทำไมทำกับมนแบบนี้!มนต้องการให้พี่อยู่ที่นี่กับมนด้วย พี่จักรคิดจะทิ้งมนไปจริงๆ เหรอคะ!”

        “พี่อยู่ไม่ได้หรอกมนมันน่าเกลียด!”

        “ก็ช่างคนอื่นเขาสิใครจะว่ายังไงทำไมพี่ต้องไปสนด้วย!”

        นายตำรวจหนุ่มเหลือบมองไปยังแฟนสาวเห็นสายตาดุๆ จ้องกลับมา เห็นทีเขาจะต้องทำอะไรให้มันเด็ดขาดเสียแล้ว

        “พี่เกรงใจกัลมนเป็นผู้หญิงยังสาวแล้วก็สวยพี่ไม่อยากให้แฟนพี่เข้าใจผิด”เขาตอบ

        มนทิราจ้องหน้าหญิงสาวกัดฟันแน่นเป็นเพราะผู้หญิงคนนี้อีกแล้ว ทำไม! กัลญณัฐถึงได้ครอบครองผู้ชายที่หล่อนหมายปอง

        “มนทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้วนะคะทำไมพี่ต้องทำแบบนี้มนมาหาพี่เพราะมนรักพี่นะคะ!”มนทิราบอกความจริงออกมาในที่สุด

        เขาชะงักเหลือบมองแฟนสาวกัลญณัฐกัดฟันแน่นเพื่อไม่ให้อารมณ์ของตนเองกระเจิงออกไปหล่อนคิดไว้ตั้งแต่แรกแล้วว่าผู้หญิงคนนี้เข้ามาเพราะมีแผน

        “มน... พี่ไม่ได้รักมนอีกแล้วเราเลิกกันไปนานแล้วและตอนนี้พี่มีคนที่พี่รักเรื่องของเรามันเป็นไปไม่ได้อีกแล้ว”เขาพยายามอธิบาย

        มนทิราน้ำตาคลอจ้องมองหญิงสาวราวกับจะกินเลือดกินเนื้อหล่อนไม่ต้องการคืนดีกับเขาหล่อนไม่ต้องการอยู่กับไอ้ผู้ชายเฮงซวยที่หล่อนดันพลาดไปตั้งท้องกับมัน

        “ไปเถอะคุณจักร!”

        ร่างสูงเดินตามหญิงสาวไปแฟนเก่าอย่างหล่อนทำได้แค่มองดูหยาดน้ำตาไหลรินออกมาร่างเล็กเห็นมารดาร้องไห้รีบเข้ามาโอบกอดไว้

        กัลญณัฐถอนหายใจออกมาแม้สงสารผู้หญิงคนนั้นมากเพียงใดแต่หล่อนเองก็คงยอมเสียเขาไปไม่ได้เช่นกันและจักรไกรเองก็เลือกหล่อนไม่ใช่มนทิรา ร่างบางเปิดประตูเดินนำเข้าไปในห้องชายหนุ่มมองดูรอบๆเหลือบไปมองห้องนอนของหญิงสาว กัลญณัฐมองตามก่อนจะส่งสายตาขุ่นๆ มาที่เขา

        “นอนที่โซฟานี่เลยค่ะคุณจักร!”เจ้าของห้องบอกพลางชี้นิ้วไปที่โซฟา

        “ให้ผมนอนตรงนี้เหรอกัล ไม่ใจร้ายกับผมไปหน่อยเหรอครับ”

        “ไม่หรอกค่ะหรือว่าคุณอยากจะกลับไปนอนที่ห้องก็ตามใจนะคะ”หญิงสาวประชด

        นายตำรวจหนุ่มรีบตรงไปกอดหญิงสาวจากด้านหลังทันทีร่างบางตกใจพยายามแกะมือเขาออกเพราะไม่อยากให้เขามาฉวยโอกาสในเวลานี้

        “ปล่อยนะคะคุณจักร อย่ามาทำรุ่มร่ามแบบนี้!”

        “โถ่กัล! ไม่เห็นเสียหายตรงไหนเลยเราจะหมั้นกันแล้วนะครับ”

        “ก็แค่หมั้นไม่ได้แต่งกันสักหน่อย!”

        “งั้นแต่งกันไหมล่ะครับผมจะได้ไม่ต้องรอต่อไปอีก นะครับกัล แต่งงานกับผมเถอะนะ”เขาพยายามอ้อนวอน

        กัลญณัฐหันมาหาเขา สบตาหญิงสาวนิ่งเพื่อรอคำตอบหล่อนมั่นใจเขาหรือเปล่า! เขาเป็นคนที่ใช่สำหรับหล่อนแล้วใช่ไหม?หญิงสาวพยายามถามตัวเองแต่คำตอบที่ทำให้หล่อนยอมรับคือการที่หล่อนรักเขามากนั้นเอง

        “คุณแน่ใจเหรอคะว่าจะแต่งกับกัลจริงๆ”หญิงสาวถามย้ำเพื่อความแน่ใจ

        “ผมแน่ใจผู้หญิงที่ผมจะแต่งด้วยต้องเป็นคุณเท่านั้นกัล!”น้ำเสียงยืนยันหนักแน่น

        “ถ้าคุณต้องการแบบนั้น ก็ได้ค่ะกัลจะแต่งกับคุณ!”

        นายตำรวจหนุ่มยิ้มกว้างยกร่างบางไว้พร้อมกับเหวี่ยงไปรอบๆห้องด้วยความดีใจ เวลานี้เขาสมหวังแล้วเขาไม่ต้องเจ็บช้ำจากความรักอีกแล้วสมกับที่เขารอคอยมานาน... ร่างสูงวางหญิงสาวลงยกมือลูบใบหน้าหญิงสาวเบาๆ

        “ขอบคุณนะที่ยอมรับผมกัลผมรักคุณนะครับ”เขาบอกพลางโน้มใบหน้าเข้าหา

        มือบางโอบรอบคอเขาตอบรับรสจูบที่เขามอบให้ร่างบางสั่นไหวไปทั้งกายเมื่อจูบที่เขามอบให้ช่างดูดดื่มอ่อนหวานและทะนุถนอมหล่อนรู้ตัวเองดีว่ารักเขาต้องการเขามากแค่ไหน ขอแค่เขาเสมอต้นเสมอปลายกับหล่อนแบบนี้ตลอดไปก็พอ