คำว่าดอกไม้นั้นกวนใจเขาเป็พิเศษหรือจะเป็บุปผาแห่งรันเดอออร์ตามที่เขาคาดไว้
เหมือนมันจะรักษาโรคอะไรบางอย่างได้...
ขณะที่เอียนกำลังคิดถึงจุดนั้น จู่ ๆความคิดบางอย่างก็แวบเข้ามาในหัว
บางทีมันอาจจะเป็สมุนไพรที่นักเล่นแร่แปรธาตุกำลังตามหาอยู่ก็ได้
สมุนไพรที่แม้แต่ลูกชายของเขาก็พูดเหมือนว่ามันรักษาโรคได้
ถ้าเป็โรคเสพติดมานามันจะแสดงคุณสมบัติอะไรออกมากันนะ
ตะกอนมานาที่หลงเหลืออยู่ในร่างกาย...
คุณสมบัติที่ทำให้สูญเสียมานา
เอียนรู้สึกถึงหัวใจของตนที่กระตุกอย่างแรง
สรรพคุณของสมุนไพรที่สามารถ ‘สลาย’ มานาได้ถ้ามันเป็เื่จริงละก็
“มันคือพิษที่ทำให้สูญเสียมานาในกระแสเื”
เสียงนั้นวนเวียนอยู่ในหัวของเอียน
ก่อนที่จะย้อนเวลากลับมา่เวลาที่เขาถูกแร็กนาร์วางยาพิษ
ประโยคแรกของเ้าหมอนั่นผุดขึ้นมากะทันหัน
พิษที่ข้าเคยดื่ม
แร็กนาร์ทำไปเพื่อกำจัดเอียน
นอกจากนี้ยังมียาพิษที่เขาเตรียมไว้อย่างลับ ๆเพื่อกวาดล้างจอมเวททุกคน
ข้าจะต้องตรวจสอบให้แน่ใจ...
สายตาของเอียนมองไปยังเรดิโอ้อย่างรวดเร็วหากถามเ้าตัวน่าจะเร็วกว่าถามเด็ก
และในตอนนั้นเอง
“ดักลาส! จู่ ๆ ก็หายไปไหนน่ะ! ดักลาส!”
เพื่อนบ้านที่ประคองเรดิโอ้อยู่ะโขึ้นขณะที่มองไปยังเด็กน้อยที่จู่ ๆ ก็วิ่งออกไปจากหมู่บ้าน
คงจะไปหาดอกไม้ที่พ่อพูดถึงสินะ
ดัก...ลาสหรือ
อย่างไรก็ตาม ชื่อของเด็กคนนี้คุ้นหูมาก
ชื่อนี้เป็หนึ่งในชื่อโหลที่ใช้กันทั่วไปในกรีนริเวอร์ทว่าสำหรับสถานการณ์ในตอนนี้...
สมุนไพรใน ‘การเล่นแร่แปรธาตุ’ กับ‘การต่อต้านเวทมนตร์’ เมื่อผสมสองอย่างนี้เข้าด้วยกัน เื่ราวก็จะต่างออกไป
ดักลาส ฮามอน นักเล่นแร่แปรธาตุประจำราชวงศ์
ชื่อของนักเล่นแร่แปรธาตุผู้มีความสามารถเป็เลิศที่สุดในประวัติศาสตร์ของจักรวรรดิ
ไม่ว่าใครก็ตามที่อยู่ในสถานการณ์เดียวกันกับเอียนจะนึกชื่อนี้ออกทันที
ใช่เลย ตอนนี้ข้านึกออกแล้ว
เขานึกชื่อของดักลาสออก
จากนั้นชิ้นส่วนของความทรงจำมากมายก็ผุดขึ้นทีละเื่
มีภูมิหลังเป็ทาสสินะ
บางทีเขาอาจถูกพวกโจรลักพาตัวไปขายเป็ทาส
ถ้าเอียนไม่ได้มาที่หมู่บ้านรอยด์ละก็
เหตุการณ์ก็จะเป็เหมือนในชาติก่อน
เขาบอกว่าเกลียดจอมเวทเข้าไส้
เพราะมีแค่จอมเวทเท่านั้นที่ฉีดมานาได้
เขาคงจะคิดว่าเื่ที่พ่อของตนเองมีอาการเสพติดมานาเป็ฝีมือของจอมเวท
ใช่เด็กคนนี้จริงหรือ
เอียนมองดักลาสที่วิ่งไกลออกไป
แม้กระทั่งอายุก็ใกล้เคียงกัน
แร็กนาร์ เอียน ดักลาส
ทุกคนต่างรุ่นราวคราวเดียวกันทั้งนั้น
“...ฮ่า ๆ”
เอียนหลุดหัวเราะออกมา
หมู่บ้านที่เขาแวะมาเพียงเพื่อนํ้าอมฤตสองสามขวดกลับทำให้ได้พบคนที่ไม่เคยคาดคิดมาก่อน
แร็กนาร์ คราวนี้แหละ...
ผู้มีพร์ซึ่งกำลังจะเกิดใหม่ในฐานะนักเล่นแร่แปรธาตุที่เก่งที่สุดในจักรวรรดิ
นอกจากนี้เขายังเป็นักเล่นแร่แปรธาตุที่จะกลายเป็คนสนิทขององค์จักรพรรดิแร็กนาร์อีกด้วย
เอียนตามดักลาสไปอย่างใกล้ชิด
เ้าจะไม่มีทางได้ตัวเขาไปหรอก
ดักลาสวิ่งเข้าไปในป่าที่ใกล้หมู่บ้านที่สุด
นี่เป็การวิ่งที่ค่อนข้างรวดเร็วสำหรับเด็กคนหนึ่งคงยากที่จะตามทันด้วยพละกำลังธรรมดา
เอียนจึงใช้เคล็ดลับเล็ก ๆ น้อย ๆ แทน
“เสริมความเร็ว”
ก็เขาได้ชื่อว่าเป็จอมเวทนี่
เอียนตามทันภายในชั่วอึดใจด้วยย่างก้าวยาว ๆ
“...?”
ชั่วขณะที่ดักลาสหันกลับมาเมื่อรู้ว่ามีคนไล่ตาม
“จงหลับเสีย”
เกมวิ่งไล่จับจบลงตรงนี้
เอียนร่ายเวทมนตร์ให้อีกฝ่ายหลับ
การจะรับมือกับเด็กคนหนึ่ง แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว
“จะต้องหา...ดอกไม้...”
เด็กชายยังคงพึมพำตามหาดอกไม้แม้สติเลือนราง
สมุนไพรลึกลับที่สามารถรักษาโรคของพ่อได้
บุปผาแห่งรันเดอออร์
ฮึบ
เอียนพยายามคว้าดักลาสที่กำลังล้มลงด้วยแขนข้างเดียวแต่ก็รู้สึกว่ากำลังไม่เพียงพอจึงตัดสินใจใช้แขนทั้งสองข้าง
เป็แบบนี้ตลอดเลย
บางทีเขาก็ลืมไปว่ารูปร่างของตนเองเล็กลง
ถึงเวลาต้องทำตัวให้ชินสักที
“เฮ้อ...”
เอียนวางดักลาสลงแล้วนั่งข้าง ๆ อีกฝ่ายจากนั้นก็รับมือกับสถานการณ์นี้อย่างใจเย็น
อย่างแรกคือบุปผาแห่งรันเดอออร์
บุปผาแห่งรันเดอออร์ทำให้สูญเสียมานา
การปรากฏตัวของสมุนไพรที่เป็อันตรายสำหรับจอมเวทมันมีสรรพคุณที่เขาไม่เคยรู้มาก่อนในชาติที่แล้ว
สำหรับจอมเวทมันไม่ใช่ยา แต่เป็พิษ
อย่างน้อยสิ่งที่น่าโล่งใจก็คือมันเป็สมุนไพรมีพิษที่หายากอีกทั้งการนำมาขายหรือเพาะปลูกเองก็แทบจะเป็ไปไม่ได้เลย
แถมยังไม่ค่อยมีใครรู้จัก
ประสิทธิภาพของมันคลุมเครือจนแม้กระทั่งเอียนก็ยังไม่รู้แน่ชัด
จะมีสักกี่คนที่รู้ถึงสรรพคุณของมันกันนะ
ข้าจะต้องรู้ให้ได้
คนที่บอกเรดิโอ้เกี่ยวกับสรรพคุณของดอกไม้นี้ไม่ว่าจะเป็หนังสือ บันทึก ข่าวลือ หรืออะไรก็ตาม
เขาจะต้องรู้ให้ได้
“พ่อ...ดอกไม้...อืมมมม...”
ดักลาสพึมพำขณะหลับเด็กชายยังคงตามหาบุปผาแห่งรันเดอออร์และเรียกหาพ่อของเขา
เด็กนี่ก็เป็ปัญหาเหมือนกัน
เอียนมองดูใบหน้าของเด็กน้อยพลางพิจารณายิ่งมองอย่างละเอียดเท่าไร เขาก็ยิ่งมั่นใจ
ถ้าแค่ตัดสีหน้าชั่วร้ายของชาติที่แล้วออกไปแล้วละก็
เขาก็คงจะเติบโตมาอย่างที่ควรจะเป็หรือก็คือถ้าตัดความชั่วร้ายในชาติที่แล้วออกไปละนะ
ดักลาสที่เขาเห็นในชาติก่อนเต็มไปด้วยความเกลียดชังแน่นอนว่าอีกฝ่ายคงคิดว่าตนเก็บซ่อนมันไว้ได้แเี
จะทำอย่างไรดีนะ
พิษที่เอียนดื่มในชาติก่อนมีความเป็ไปได้สูงว่าดักลาสเป็คนผลิตขึ้น
ไม่สิ เขามั่นใจเลยต่างหาก
คงจะรู้ความจริงที่ว่าเอาไว้ให้ข้าดื่มด้วยสินะ
เด็กคนนี้เกลียดจอมเวทแม้จะรู้แผนการขององค์จักรพรรดิ แต่ก็ยังต้องผลิตยาพิษตามคำสั่ง
ข้าควรกำจัดเขาก่อนหรือเปล่า
เขาเป็คนที่เพ่งเล็งจะเอาชีวิตเอียนอย่างโจ่งแจ้งที่สุด
บางทีเด็กที่อยู่ตรงหน้านี้อาจเป็เพียงคนเดียวที่แสดงออกต่อหน้าเขา
การกำจัดปัญหาในอนาคตล่วงหน้าก็เป็หนึ่งในหลายวิธี
แต่ก็มีอีกวิธีหนึ่งคือทำให้เขาเป็คนของข้า
ถ้าเด็กคนนี้ไม่ได้ใช้พร์เพื่อแร็กนาร์แต่ใช้มันเพื่อเอียนเท่านั้นล่ะ ถ้าเขาไม่ได้ผลิตยาพิษเพื่อทำลายจอมเวทแต่ผลิตนํ้าอมฤตที่สามารถเพิ่มพลังเวทมนตร์ของเอียนขึ้นไปอีกขั้นเหมือนกับอาร์ติแฟกต์ได้ล่ะ
ระดับเก้าก็คงไม่ใช่แค่ความฝัน
สถานะของัที่แท้จริง
เอียนอาจจะเอื้อมถึงดินแดนที่ไม่มีผู้ใดรู้จักนั้นก็ได้
แต่ว่า...
มนุษย์เป็สัตว์ที่ไม่สามารถควบคุมได้อย่างสมบูรณ์
ต่อให้พ่อของเขาจะรอดชีวิต
ต่อให้เขาจะไม่ได้ตกเป็ทาส
หรือต่อให้เขาจะเดินคนละเส้นทางกับชาติก่อนก็ตาม
การเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตาเท่านั้น
มนุษย์ไม่ใช่สิ่งที่สามารถเชื่อถือได้เสียทีเดียว
เพราะเคยเชื่อใจครั้งหนึ่งเขาถึงได้จบลงด้วยความตาย
คนที่เอียนสามารถเชื่อใจได้ในชาตินี้
มีแค่ท่านแม่เท่านั้น
ตอนนี้ เขาไม่เชื่อใจใครทั้งนั้นนอกจากเธอ
ประสบการณ์อันลํ้าค่าในชาติก่อนได้มอบของขวัญให้แก่เอียนไม่สิ มันอาจจะเป็คำสาปก็ได้
“พะ...พ่อ...อย่าตายนะ...พ่อ...”
เสียงพึมพำของดักลาสดังขึ้นอีกครั้ง
ดูเหมือนว่าเขาจะกำลังฝันร้ายสุด ๆฝันร้ายถึงการสูญเสียพ่อที่เคยเกิดขึ้นจริงในชาติก่อน
“ท่านจอมเวท!”
ในขณะนั้นเอง เสียงหนึ่งดังมาจากที่ไกล ๆ
นายทหารลูก้าวิ่งเข้ามาพลางหายใจหอบเขามักจะถือหอกที่ห้อยพู่ขนนกสีแดงไปไหนมาไหนด้วยเสมอ
“มีอะไรหรือ”
“จะ...จู่ ๆ ท่านก็วิ่งออกมา...”
ระหว่างที่พูดอยู่ลูก้าก็เหลือบไปเห็นดักลาสเด็กคนนั้นวิ่งออกมาจากหมู่บ้านไปก่อนเอียน
“เด็กคนนั้น...”
“เขาดูเหมือนว่าจะทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลังน่ะ”
“แต่ว่า ทำไม...ตอนนี้หลับไปแล้วใช่ไหมขอรับ”
1K
![[Yaoi] จ้าวหลิวเม็ดสิวในยุทธจักร](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1632399748_63225306.webp)
