ความลับหรือความรัก

วันใหม่มาถึงพร้อมกับบรรยากาศที่สดใส กฤตภาสเดินเข้ามาในห้องสตูดิโอเช่นทุกวัน แต่วันนี้เขามีบางอย่างที่ทำให้เขาดูตื่นเต้นมากกว่าปกติ

"พี่พีท!" กฤตภาสเรียกด้วยน้ำเสียงสดใสก่อนจะยิ้มกว้างให้พีรวิชญ์ที่กำลังนั่งวาดภาพอยู่

พีรวิชญ์เงยหน้าขึ้นมองน้องชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า "อะไร?"

กฤตภาสยื่นถุงผ้าที่เขาถือมาด้วยให้พีรวิชญ์ "วันนี้ผมเอาของมาให้พี่ลองดูครับ!"

พีรวิชญ์รับถุงผ้ามาดูด้วยความสงสัย ภายในถุงนั้นมีเสื้อยืดสีขาวเรียบๆ ตัวหนึ่งและหมวกเบสบอลสีดำ เขาหยิบเสื้อออกมาดูแล้วหันไปมองกฤตภาส "เสื้อกับหมวกนี้...นายเอามาให้พี่ทำไม?"

กฤตภาสยิ้มก่อนจะอธิบาย "พี่ลองใส่ดูสิครับ ผมว่าพี่ต้องดูดีแน่ๆ"

พีรวิชญ์ทำหน้าสงสัยแต่ก็ยอมเปลี่ยนเสื้ออย่างไม่ขัดใจ เมื่อเขาออกมาจากห้องน้ำในห้องสตูดิโอ กฤตภาสที่นั่งรออยู่ก็มองพี่ชายของเขาด้วยสายตาเป็๲ประกาย

"พี่พีทหล่อมากเลยครับ!" กฤตภาสพูดออกมาด้วยความตื่นเต้น

พีรวิชญ์รู้สึกแปลกๆ กับการแต่งตัวที่แตกต่างจากปกติ แต่เมื่อเห็นกฤตภาสยิ้มอย่างมีความสุข เขาก็อดยิ้มตามไม่ได้ "ขอบใจนะ"

กฤตภาสลุกขึ้นแล้วเดินมาหาพีรวิชญ์ "พี่พีทใส่แล้วเท่จริงๆ นะครับ ผมว่าพี่น่าจะลองแต่งตัวแบบนี้บ้าง"

พีรวิชญ์พยักหน้าเล็กน้อย "งั้นเหรอ?"

"ใช่ครับ! แล้ววันนี้พี่ก็ต้องใส่ชุดนี้ไปกับผม" กฤตภาสพูดอย่างมั่นใจ

พีรวิชญ์ทำหน้าสงสัย "ไปไหน?"

"ผมมีที่ที่อยากพาพี่ไปครับ ไปด้วยกันนะ" กฤตภาสยิ้มอย่างมีความลับ

พีรวิชญ์มองน้องชายที่ดูตื่นเต้นและรู้สึกว่าบางทีการตามกฤตภาสไปในวันนี้อาจจะเป็๲เ๱ื่๵๹สนุกที่เขาไม่ควรพลาด "ตกลง พี่จะไปกับนาย"

ทั้งคู่เดินออกจากห้องสตูดิโอไปด้วยกัน กฤตภาสพาพีรวิชญ์เดินผ่านเส้นทางในมหาวิทยาลัยที่พีรวิชญ์ไม่คุ้นเคย จนในที่สุดพวกเขาก็มาหยุดอยู่ที่อาคารเก่าหลังหนึ่งซึ่งดูเหมือนจะเป็๲สถานที่ลับที่ไม่ค่อยมีใครรู้จัก

"ที่นี่คืออะไร?" พีรวิชญ์ถามด้วยความสงสัย

"เป็๲ห้องลับของชมรมศิลปะเก่าครับ" กฤตภาสอธิบายพร้อมกับเปิดประตูเข้าไป "ไม่มีใครใช้นานแล้ว แต่ผมเจอโดยบังเอิญเลยอยากพาพี่มาดู"

เมื่อเข้ามาข้างใน พีรวิชญ์ก็เห็นห้องขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยผลงานศิลปะเก่าๆ ที่ถูกทิ้งไว้ มันให้ความรู้สึกเหมือนเป็๲ห้องสมบัติที่เต็มไปด้วยเ๱ื่๵๹ราวในอดีต

"ว้าว..." พีรวิชญ์อุทานออกมาเบาๆ ขณะที่มองไปรอบๆ ห้อง

กฤตภาสยิ้มอย่างภูมิใจ "ผมคิดว่าพี่น่าจะชอบที่นี่ มันเหมือนกับเป็๲แหล่งสร้างแรงบันดาลใจใหม่ๆ เลยใช่ไหมครับ?"

พีรวิชญ์พยักหน้า เขารู้สึกว่าห้องนี้มีพลังงานบางอย่างที่ทำให้เขารู้สึกอยากสร้างสรรค์อะไรใหม่ๆ ขึ้นมา "นายรู้จักที่นี่ได้ยังไง?"

"ผมเดินหลงมาเจอครับ แต่พอเข้ามาก็รู้สึกว่าที่นี่เหมาะกับพี่พีท เลยอยากให้พี่มาเห็นด้วยตาตัวเอง" กฤตภาสอธิบายพร้อมกับยิ้ม

พีรวิชญ์มองน้องชายที่ยิ้มอย่างสดใส แล้วรู้สึกว่า ความสัมพันธ์ของเขากับกฤตภาสเริ่มเปลี่ยนไป มันไม่ใช่แค่ความรู้สึกของรุ่นพี่กับรุ่นน้องอีกต่อไป แต่เหมือนว่าพวกเขาได้ก้าวข้ามขอบเขตบางอย่างในความสัมพันธ์นี้

กฤตภาสเดินไปหยิบแผ่นกระดาษเปล่ามาจากมุมห้องแล้วส่งให้พีรวิชญ์ "พี่พีทวาดอะไรให้ผมดูหน่อยสิครับ ผมอยากเห็นพี่วาดอะไรในที่นี่"

พีรวิชญ์รับกระดาษมาแล้วนั่งลงที่โต๊ะในห้องนั้น เขาเริ่มวาดเส้นเบาๆ บนกระดาษโดยที่ไม่พูดอะไร ส่วนกฤตภาสก็นั่งมองด้วยความสนใจ

เวลาเดินไปอย่างรวดเร็ว ขณะที่พีรวิชญ์วาดภาพอย่างตั้งใจ กฤตภาสก็นั่งอยู่ข้างๆ คอยดูและยิ้มให้พี่ชายของเขา เมื่อพีรวิชญ์วาดเสร็จ เขาก็หันมาหากฤตภาส "เสร็จแล้ว"

กฤตภาสมองภาพวาดนั้น มันเป็๲ภาพของห้องที่พวกเขานั่งอยู่ แต่อยู่ในมุมมองที่แตกต่างออกไป มีเงาสะท้อนของตัวเขาเองที่ยิ้มอยู่ในภาพด้วย

"พี่พีท...ภาพนี้สวยมากครับ" กฤตภาสพูดออกมาด้วยความประทับใจ

พีรวิชญ์ยิ้มเล็กน้อย "มันคือเงาสะท้อนของสิ่งที่พี่เห็นตอนนี้"

กฤตภาสมองภาพนั้นอีกครั้งแล้วรู้สึกถึงความอบอุ่นในใจ เขาเริ่มรู้สึกว่า พี่พีรวิชญ์ไม่ได้เป็๲เพียงแค่คนที่เขาชื่นชม แต่เป็๲คนที่เขาอยากให้เข้าใจและเห็นคุณค่าของตัวเขาเอง

"พี่พีท..." กฤตภาสเรียกเบาๆ ก่อนจะยิ้มให้ "ผมดีใจที่ได้รู้จักพี่ครับ"

พีรวิชญ์มองน้องชายแล้วรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงในตัวเองเช่นกัน "พี่ก็เหมือนกัน"

ใน๰่๥๹เวลานั้น ทั้งสองคนรู้สึกได้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขากำลังก้าวข้ามจากความเป็๲รุ่นพี่รุ่นน้องไปสู่บางสิ่งที่ลึกซึ้งและสำคัญกว่านั้น ทั้งคู่ยังไม่รู้ว่าเส้นทางนี้จะนำพาไปสู่ที่ไหน แต่พวกเขาพร้อมที่จะเดินไปด้วยกัน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในอนาคต