เคยตกหลุมรักใครโดยที่เราไม่มีทางที่จะสมหวังได้เลยบ้างมั้ยคะ...
ขอยกมือรัวๆ ตรงนี้เลยค่ะ ว่าฉันก็เป็หนึ่งในนั้น เหล่าคนไม่สมหวังนี่ถ้ามีแข่งชิงรางวัลรักเขาข้างเดียวประจำปีละก็ ถ้วยรางวัลคงเต็มบ้านไปแล้วแหง ๆ
ก็แหม~ ฉายาเ้าแม่นกตลอดกาลของฉันน่ะไม่ได้มาเพราะโชคช่วยหรอกนะจะบอกให้เื่นี้น่ะมันเริ่มมาั้แ่ตอนโน้นนนน...
สิบปีก่อน
บอกตามตรงว่าตอนนี้ฉันกำลังไม่สบอารมณ์แบบสุดๆ ไปเลยล่ะ ถ้าจะถามว่าเพราะอะไรงั้นเหรอ...เื่นั้นมันก็เป็เพราะเด็กผู้ชายตัวเล็กที่กำลังยืนตัวสั่นทำท่าทางหวาดกลัวฉันที่อยู่ตรงหน้าคนนี้ยังไงล่ะ
“เมเบลพ่ออยากจะแนะนำใครบางคนให้ลูกรู้จักน่ะ”พ่อยิ้มร่าพลางเอามือโอบไหล่คนข้างตัวไว้แล้วจากนั้นก็พูดต่อโดยที่ไม่ถามความสมัครใจของฉันสักนิดว่าอยากจะฟังหรือเปล่า
“เด็กคนนี้เขาชื่อเรย์ั้แ่วันนี้ไปพี่เขาจะย้ายมาอยู่ที่นี่ด้วยกันกับเรานะ เพราะงั้นเมเบลก็ใจดีกับพี่เขาหน่อยนะลูก”
“แต่ทำไมเมเบลต้องใจดีกับเขาด้วยล่ะคะเมเบลไม่ได้อยากจะรู้จักด้วยสักหน่อย”
ฉันสะบัดหน้าหนีอย่างโกรธๆ จะไม่ให้โกรธได้ยังไงล่ะ ก็หมอนั่นยึดพ่อฉันไว้คนเดียวั้แ่เมื่อกี้แล้วนะฉันเห็นนะว่าพ่อลากหมอนี่ไปแนะนำคนโน้นทีคนนี้ทีทั้งที่วันนี้มันเป็ปาร์ตี้วันเกิดของคุณพ่อแท้ๆ ทั้งที่ฉันควรจะได้จูงมือกับพ่อเดินเล่นไปทั่วงานนี่นา แล้วไหงวันนี้มันถึงกลายเป็งานเปิดตัวหมอนี่กันได้เล่าฉันไม่ยอมหรอก TT^TT
พ่อย่อตัวลงมาช้อนเอาฉันขึ้นไปอุ้มไว้ในอ้อมแขนแล้วจากนั้นก็บรรจงหอมแก้มฉันไปหนึ่งฟอดใหญ่ ๆ
“พ่อรู้ว่าเราน่ะกำลังงอนใช่มั้ยล่ะแต่เมเบลฟังพ่อนะคะ พี่เรย์เขาไม่มีใครให้พึ่งแล้วนะลูกเขามีแค่พ่อคนเดียวที่จะดูแลเขาได้ เพราะงั้นเมเบลจะเป็เด็กดีแล้วก็หายโกรธพ่อใช่มั้ยคะ”
“...แล้วแม่พี่เรย์ไปไหนคะ”ฉันยังคงอิดออดไม่ยอมยกโทษให้ง่าย ๆ
“แม่พี่เรย์เขาไปเป็นางฟ้าอยู่บน์แล้วค่ะ”ฉันแอบเห็นว่าพ่อบีบมือพี่เรย์เอาไว้แน่นตอนที่ตอบฉัน
“..ก็ได้ค่ะเมเบลจะเป็เด็กดี” ฉันตอบพ่อออกไปโดยที่แอบไขว้นิ้วเอาไว้ข้างหลังไม่รู้ด้วยหรอกถ้ามาแย่งความรักของพ่อไปจากฉันละก็เจอดีแน่
“น่ารักที่สุดเลยลูกสาวพ่อเอาล่ะถ้างั้นทั้งสองคนก็ทำความรู้จักกันไปนะเดี๋ยวพ่อจะกลับไปทักทายแขกในงานต่อแล้วล่ะ”
พ่อบีบจมูกฉันเบาๆ อย่างรักใคร่ก่อนจะวางฉันลงและปล่อยให้ฉันเผชิญหน้ากับพี่เรย์ตามลำพัง
“....เอาล่ะนายชื่ออะไรนะ”
พอเห็นว่าพ่อเดินกลับเข้าไปในฝูงชนและไม่ได้สนใจอะไรพวกฉันอีกฉันก็เปลี่ยนท่าทีจากนางฟ้าตัวน้อยๆ ไปเป็นางมารทันที ฉันยืนเท้าเอวจังก้ามองหน้าเ้าเด็กนี่ั้แ่หัวจรดเท้า(ตัวเองก็เด็กเหอะ =__=;;)
“..เรย์”เขามองมาที่ฉันท่าทางหวาดกลัว เฮ้อ..จะไหวมั้ยนะหมอนี่กลัวแม้กระทั่งเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ อย่างฉันเนี่ยนะ
“เอาล่ะเรย์ถ้านายอยากมีชีวิตที่สงบสุขละก็นะ ั้แ่วันนี้ไปนายต้องเป็เบ๊ประจำตัวของฉันเข้าใจมั้ย”
“เอ๊ะ...ทำไมล่ะ”
“กล้าหือกับฉันงั้นเหรอ”พอฉันสาวเท้าเดินเข้าไปใกล้ ๆหมอนี่ก็ก้มหน้างุดแล้วตอบออกมาพร้อมกับเสียงที่สั่นเครือ
“ตกลงฉันจะยอมเป็เบ๊ให้เธอ”
“ให้ได้งี้สิเอาล่ะเรย์ั้แ่วันนี้ไปนายเป็เบ๊ฉันอย่างเป็ทางการแล้วนะแล้วอย่าได้คิดจะเอาเื่นี้ไปฟ้องพ่อฉันแล้วกันไม่งั้นนายได้เจอดีแน่”
และนั่นก็คือจุดเริ่มต้นที่ฉันได้เจอกับพี่เรย์ครั้งแรกแหมมม ฉันก็แค่ขู่ไปเล่น ๆ ใครจะคิดว่าหมอนี่จะกลัวเป็จริงเป็จังกันล่ะ สายตาที่พี่เรย์มองมาอย่างหวาดกลัวตอนนั้นพอมาคิดๆ ดูแล้วมันก็น่ารักน่าเอ็นดูชะมัด
ฉันได้แต่นึกสาปแช่งตัวเองในใจว่าทำไมฉันถึงไม่ทำตัวให้น่ารักกว่านี้จนเขาตกหลุมรักฉันั้แ่แรกพบไปเลยนะไม่งั้นฉันก็ไม่ต้องลำบากหาวิธีพิชิตใจเขาร้อยแปดพันเก้าวิธีอย่างนี้หรอก
ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้นหน็อยพี่เรย์นะ พี่เรย์ ทั้งที่ฉันเฝ้าพร่ำบอกรักอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันแท้ ๆ แล้วไหงอยู่ ๆอินสตาแกรมของอีตาดีนถึงมีรูปพี่เรย์กับผู้หญิงติดมาในเฟรมเดียวกันได้ล่ะนี่
ยัยคนนี้เป็ใครกับนะฉันไม่ยอมให้พี่เรย์เป็แฟนคนอื่นที่ไม่ใช่ฉันหรอกนะ ฉันขอสาบานกับตัวเองเอาไว้ในใจเลยว่าปีนี้ฉันจะเลิกเป็เ้าแม่นกตลอดกาลให้ได้เลย
3K
