บทที่ 1 : ราคาของการเกิดใหม่เป็ไอดอล
เมื่อผมลืมตาขึ้น ผมก็อยู่ในสถานที่แปลกตาแห่งหนึ่ง
รอบกายมีแต่แสงสีฟ้า ที่นี่เหมือนกับลอยอยู่ในอากาศ ไม่มีสิ่งใดให้สองเท้าเหยียบยืน ดูเหมือนที่นี่จะไม่มีแรงโน้มถ่วงเช่นกัน
ผมไม่เข้าใจเลยว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เมื่อผมมองไปรอบตัว ผมก็เห็นหน้าต่างข้อความเด้งขึ้นมาอยู่ตรงหน้าพอดี
"นี่มันอะไรกันเนี่ย…?"
[้ารับภารกิจพิเศษหรือไม่?]
[ตกลง / ปฏิเสธ]
นี่ผมตายแล้วใช่ไหม? ที่นี่ก็คือโลกหลังความตายงั้นสินะ
ผมมองสิ่งที่อยู่ตรงหน้าด้วยความสงสัย
แต่แล้วในทันใดนั้นเอง ผมก็เห็นลูกหมาตัวเล็ก ๆ นั่งอยู่ใต้หน้าต่างข้อความนั้น
มันเป็หมาหูกาง ขาสั้น ขนดกหนาสีขาวปนน้ำตาล จมูกยาว นี่คือสุนัขสายพันธุ์เวลช์คอร์กี้ที่ผมเคยเห็นแต่ในทีวีเท่านั้น
"ภารกิจพิเศษอะไรเนี่ย?"
หลังจากนั้น เ้าหมาก็เห่าตอบกลับมา เหมือนกับว่ามันรอให้ผมถามอยู่แล้ว
โฮ่ง!
ในเวลาเดียวกับที่เ้าหมาเห่า ซึ่งเอาจริง ๆ มันก็ไม่มีเสียงหรอก และหน้าต่างข้อความที่อยู่ข้างหน้าผมก็มีข้อความใหม่ปรากฏขึ้น
[ภารกิจพิเศษ : ไอดอล, ชอนอีเซ]
[คุณคือซีอีโอของบริษัทโจยองฟู้ด เป็นักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จ แต่ถูกฆาตกรรมโดยครอบครัวของตัวเองที่ไม่ยอมแบ่งสมบัติให้]
นี่ผมฝันอยู่ใช่ไหม? ผมนี่มันตายอย่างโง่ ๆ โดยแท้...
ความจริงผมก็อยากปฏิเสธ แต่ก็คงเปลี่ยนอะไรไม่ได้อยู่ดี สุดท้ายผมก็พยักหน้า
[เมื่อเป็เช่นนี้ ทรัพย์สินทั้งหมดของคุณก็จะตกเป็ของบิดาคุณไปโดยปริยาย]
ใช่สิ มันต้องเป็แบบนั้นอยู่แล้ว
[มีชายหนุ่มอีกคนหนึ่งที่ต้องตายอย่างน่าเศร้าเช่นเดียวกัน]
แล้วรูปของชายหนุ่มที่หล่อเหลาคนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นบนฝั่งหนึ่งของหน้าต่างข้อความ ผมคิดว่าตัวเองเคยเห็นผู้ชายคนนี้จากที่ไหนสักแห่ง…
แต่ผมก็นึกไม่ออกว่าเขาเป็ใคร ดูเหมือนผมจะไม่ค่อยสนิทกับเขาสักเท่าไหร่
[ชอนอีเซ ไอดอลที่เดบิวต์มา 5 ปี แต่ยังไม่ดังสักที เขาพยายามฆ่าตัวตายเพราะปัญหาส่วนตัว อาการขณะนี้อยู่ก้ำกึ่งระหว่างความเป็กับความตาย]
"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันด้วย?"
ไอดอลเหรอ…ไม่ใ่เกิร์ลกรุ๊ปด้วย พ่อหนุ่มคนนี้อยู่คนละโลกกับผู้ชายอายุ 40 กลาง ๆ อย่างผมโดยสิ้นเชิง
[กรุณาอ่านข้อความให้จบ สอบถามเมื่อมีข้อสงสัย]
แฮรรรรรร่…
เ้าหมาที่นั่งอยู่ข้างหน้าต่างข้อความจ้องมองมาที่ผมเล็กน้อย
มันอวดเขี้ยวสีขาวที่หลายคนเห็นคงขยาด
แม้หน้าตาของมันจะดูไม่สบอารมณ์ แต่หางปุกปุยก็ยังกวัดแกว่งอยู่ตลอดเวลา ดูเหมือนมันคงไม่ได้โกรธแค้นอะไรผมจริง ๆ หรอก
ผมเดาะลิ้นแล้วเลื่อนสายตาอ่านข้อความ
"ไหนดูซิ…"
เมื่อเลื่อนสายตาลงไป ผมก็เห็นบันทึกชีวิตของชายหนุ่มที่มีชื่อว่าชอนอีเซ
ชอนอีเซเดบิวต์ในฐานะเมนแดนซ์*[1]ประจำวงไอดอลชายวงหนึ่ง แต่วงของเขาไม่เคยมีชื่อติดท็อปชาร์ต 100 เพลงฮิตเลยแม้แต่ครั้งเดียว เพลงที่ได้อันดับสูงที่สุดของวงก็คือเพลงเดบิวต์ แต่หลังจากนั้นก็ไม่มีใครสนใจความสดใหม่ของวงไอดอลหน้าใหม่วงนี้อีกแล้ว
แล้วเหตุการณ์ก็ยิ่งเลวร้ายมากขึ้นเมื่อเขาประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์จนได้รับาเ็สาหัส โชคดีที่ไม่ส่งผลกระทบต่อชีวิตประจำวัน...
แต่ร่างกายของเขาเริ่มเคลื่อนไหวได้ไม่สะดวกเหมือนเดิม
ปัญหาจึงเริ่มขึ้น
เขาไม่ใช่คนเสียงดี เขาไม่ใช่คนตลก และเขาก็ไม่สามารถเต้นได้เหมือนเดิมอีกแล้ว ดังนั้น ชอนอีเซจึงรู้สึกมืดแปดด้าน
เพราะอาวุธเดียวที่เขามีก็คือการเต้น ถ้าเต้นไม่ได้ เขาก็ไม่มีความมั่นใจที่จะขึ้นเวทีอีกครั้ง
"แต่ก็ไม่ได้ถูกไล่ออกสักหน่อยนี่"
ตอนแรก ชอนอีเซแจ้งกับทางต้นสังกัดว่าจะขออนุญาตพักจากการร่วมกิจกรรมกับทางวงไปก่อนสักระยะหนึ่ง
ต้องขอบคุณที่บริษัทต้นสังกัดของเขาอยู่ในเครือของบริษัทชอนซูกรุ๊ป ซึ่งหัวหน้าใหญ่ก็คือพ่อของเขาเอง
หากไม่ได้เป็เพราะปัจจัยข้อนี้ เขาก็คงต้องถูกบีบออกจากวงอย่างแน่นอน เพราะการเป็ไอดอลที่ไม่มีชื่อเสียงคือเื่ที่น่าเศร้าที่สุด
แน่นอนว่าม้าที่าเ็สมควรได้รับเวลาพักฟื้น...ทุกคนคิดว่าการพักผ่อนครั้งนี้จะทำให้ชอนอีเซพบเจอทางออกของปัญหา
เพียงมองดูก็รู้ว่า ในชีวิตของชอนอีเซ เขาไม่้าสิ่งใดนอกจากการเป็ไอดอล ถ้าเขาต้องสูญเสียความฝันไปทั้งที่ยังมีอายุเพียงเท่านี้ ก็นับว่าเป็เื่ที่ยากลำบากจริง ๆ
ผมพยักหน้าและอ่านข้อความต่อไป
[ระบบสร้างสุขสมความปรารถนาแก่มวลมนุษย์ของพวกเราจะมอบโอกาสให้คุณอิมฮยอนซองได้ช่วยเติมเต็มความฝันของชอนอีเซ]
[ลูกค้า : ชอนอีเซ]
[ความปรารถนา : เป็ไอดอลที่ประสบความสำเร็จ]
[ลูกค้า : อิมฮยอนซอง]
[ความปรารถนา : แก้แค้นแม่เลี้ยง]
[ถ้าคุณสามารถทำภารกิจได้สำเร็จ เราก็จะมอบโอกาสให้ความปรารถนาของอิมฮยอนซองได้กลายเป็จริง]
นี่มันอะไรกันเนี่ย
โฮ่ง!
มวลอากาศสั่นไหวเล็กน้อย แล้วผมก็ละสายตาจากหน้าจอข้อความ จ้องมองไปที่เ้าหมาเหมือนมันกำลังเรียกผมอยู่
ไม่นะ นี่มันหมายความว่ายังไงกัน?
"โอกาสงั้นเหรอ? พวกคุณจะส่งผมกลับไปเกิดใหม่หรือไง?"
[คุณเสียชีวิตแล้วจึงเป็ไปไม่ได้ที่จะกลับไปเกิดใหม่]
"งั้นผมจะแก้แค้นได้ยังไง?"
[หลังจากที่คุณกลายเป็ชอนอีเซ และทำความฝันของเขาให้เป็จริงได้สำเร็จ ความปรารถนาของอิมฮยอนซองก็จะกลายเป็จริงเช่นกัน]
ผมจ้องมองหน้าต่างข้อความที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าด้วยความสงสัย
"หมายความว่า...ถ้าผมกลายเป็ไอดอลหนุ่มที่มีชื่อเสียงโด่งดังและประสบความสำเร็จได้เมื่อไหร่ พวกคุณก็จะมอบโอกาสให้ผมได้แก้แค้นครอบครัวตัวเองงั้นสินะ?"
"แต่น แต่น แต๊น...ถูกต้องนะคร้าบบบ!"
แต่น แต่น แต๊นกับผีน่ะสิ ผมถอนหายใจให้กับสถานการณ์ของตัวเองในตอนนี้ ผมไม่เข้าใจอะไรอีกแล้ว เช่นเดียวกับที่ผมไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้วเหมือนกัน นอกจากบริษัทแฟรนไชส์ร้านอาหารที่ผมสร้างพวกมันขึ้นมาด้วยความภาคภูมิใจเป็เวลากว่า 20 ปี
"พวกคุณคงไม่ได้มอบโอกาสนี้ให้ผมฟรี ๆ หรอกใช่ไหม หมายความว่า..."
[เวลาในการรับภารกิจเหลือ 10...]
ผมยังพูดไม่ทันจบ หน้าต่างข้อความก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าผมอีกครั้ง
"10 นาทีงั้นเหรอ?"
[9... 8... 7...]
"เฮ้ย? นี่มันอะไรกันเนี่ย? ผมจะเชื่อพวกคุณได้จริงเหรอ...!"
ในขณะนี้ ตัวเลขก็ะโข้ามไป
[3... 2...]
"ทำไมถึงข้าม 6 ถึง 4 ไปละโว้ย! ไอ้พวกหลอกลวง!"
[...1!]
[ขอบคุณที่ตอบรับทำภารกิจ ระบบสร้างสุขสมความปรารถนาแก่มวลมนุษย์ซาบซึ้งใจต่อความพยายามของคุณเป็อย่างยิ่ง พวกเราจะพยายามอย่างเต็มที่ เพื่อสร้างภารกิจที่น่าพึงพอใจต่อไป]
"ใครบอกว่าจะรับทำกันวะ นี่มันเื่บ้าอะไรกันเนี่ย...!"
ก่อนที่ผมจะทันได้โต้แย้ง รอบกายผมก็เริ่มมืดมิด ผมหลับตาลง รู้สึกได้ว่าตัวเองกำลังจะหมดสติไป
โฮ่ง!
เสียงสุนัขเห่าอย่างตื่นเต้นดังมาจากที่ไหนสักแห่ง
[1] เมนแดนซ์ (Main Dance) หรือนักเต้นหลักของวง คือสมาชิกในวงที่มีทักษะการเต้นอันโดดเด่น