แอบรักพี่สะใภ้

พราวขยับตัวนำเสนอไอเดียและกติกาการแบ่งห้องนอนต่อทันทีหลังจากประเด็นแบ่งห้องถูกเปิดขึ้นในห้องโถงกว้างของบ้านตากอากาศริมหาดระยอง “เพื่อลดความกดดันของพี่ภพและไม่ให้เกิดความอายจนประสาทตึงเครียดตั้งแต่เริ่มต้น พราวคิดว่าพราวกับพิมพ์จะขึ้นไปอาบน้ำเตรียมตัวในห้องนอนใหญ่ชั้นบนก่อนค่ะ ปล่อยให้จิตใจของพี่ภพได้ผ่อนคลายริมระเบียงชื่นชมวิวทะเลเงียบๆ สักพักเพื่อสลัดความอายเก่าๆ จากนั้นเมื่อพวกเราพร้อม พราวจึงจะส่งสัญญาณให้พี่ภพและภัทร์ก้าวตามเข้าไปทีหลังเพื่อเริ่มการบำบัดร่วมรักกลุ่มค่ะ วิธีนี้จะช่วยจัดวางระดับความกังวลใจของพวกเราได้อย่างเป็นขั้นตอนและเป็นธรรมชาติที่สุดค่ะ”

แพรพิมพ์และภัทร์พยักหน้ารับอย่างเห็นพ้อง แววตาของทุกคนในห้องโถงเริ่มฉายประกายอุ่นใจขึ้นหลังจากได้ยินแผนการที่มีระบบของพราวที่จะเข้ามาพยุงชีวิตคู่ของพวกเขาในค่ำคืนนี้ พิมพ์เดินไปโอบกอดบ่าพราวเบาๆ กระซิบขอบคุณด้วยน้ำตาคลอเปี่ยมด้วยมิตรภาพที่แน่นแฟ้น

บรรยากาศยามเย็นของชายหาดระยองชวนลุ่มหลงเงียบสงัด พระอาทิตย์ดวงกลมโตค่อยๆ คล้อยต่ำลงลับขอบฟ้าทอแสงสีแสดอบอุ่น แสงแดดสีส้มเข้มทาบทาลงบนผืนทรายกว้างและประกายเกลียวคลื่นที่ซัดโถมเข้าหาฝั่งดัง *ซ่า... ซ่า...* สะท้อนแสงแดดยามค่ำคืน ทั้งสี่คนกลับมารวมตัวกันริมระเบียงกว้างของบ้านตากอากาศส่วนตัวเพื่อรับประทานมื้อค่ำง่ายๆ โดยมีอาหารทะเลปิ้งย่างร้อนๆ กุ้งเสียบไม้เผาตัวโตปิ้งร้อนเกรียม กลิ่นหอมฟุ้งหอยเชลล์ย่างเนย และน้ำจิ้มรสจัดจ้านอร่อยลิ้น พร้อมทั้งจิบไวน์แดงร่วมกัน ลมทะเลพัดโชยกลิ่นไอเกลือสดชื่นเข้ามาสัมผัสกาย ช่วยลดทิฐิและความกังวลใจลึกซึ้งที่สะสมมานานแสนนานในจิตใจของคนทั้งสี่คนรอบโต๊ะอาหารไม้ระแนงริมหาดทรายขาว

แพรพิมพ์จิบคั้นแก้วไวน์ในมือพลางลอบสบตากับภัทร์ แววตาของเด็กหนุ่มสลดลงด้วยความเกรงใจพี่ชาย ชายหนุ่มรินไห้เหล้าไวน์แดงเติมให้ภพช้าๆ “พี่ภพครับ... ดื่มไวน์หน่อยนะครับ จะได้ผ่อนคลายและลดความกังวลใจในค่ำคืนนี้ครับ” ภัทร์เอ่ยกระซิบเบาๆ ด้วยท่าทางนอบน้อมและเกรงใจพี่ชายผู้มีพระคุณแสนดี

ภพพยักหน้ารับหยิบแก้วไวน์ขึ้นดื่มรวดเดียวครึ่งแก้ว แววตาของชายหนุ่มยังคงเต็มไปด้วยความอึกอัดแน่นในทรวงอกยามคิดถึงกิจกรรมบำบัดที่กำลังจะเกิดขึ้น ชายหนุ่มมองหน้าน้องชายแล้วลอบถอนหายใจ “ภัทร์... พี่ขอโทษนายด้วยนะที่ลากนายเข้ามาพัวพันกับเรื่องน่าอายแบบนี้ ยามนี้พี่ไม่มีความโกรธแค้นเรื่องเก่าๆ กับนายและพิมพ์แล้ว พี่แค่อยากรักษาตัวให้หายขาดเพื่อพวกเราทุกคนจะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ได้สืบไป พี่รู้ว่าที่ผ่านมาพี่บ้างานละเลยพิมพ์จนพิมพ์เหงาแทบคลั่ง พี่ก็มีส่วนผิดจริงในเรื่องแต่งงานคู่สมรสของเราสองคนในอดีต”

ภัทร์เอ่ยน้ำเสียงสั่นเครือ “ขอบคุณครับพี่ภพ ผมขอโทษพี่จริงๆ อีกครั้งจากก้นบึ้งหัวใจครับ และผมพร้อมจะช่วยพี่บำบัดรักษาตัวจนหายดีเต็มที่ในค่ำคืนนี้ครับ ยอมรับใช้และทำตามกติกาของพี่พราวอย่างดีที่สุดครับผมพี่ภพ”

แพรพิมพ์ลูบมือภพและร่ำไห้เบาๆ “พิมพ์ก็ขอโทษค่ะภพ พิมพ์ยอมรับว่าโกรธประชดรักจนยอมมอบตัวให้ภัทร์ พิมพ์รู้สึกละอายแก่ใจเหลือเกิน พิมพ์สัญญาว่าจะตั้งใจบำบัดช่วยภพเต็มที่ในคืนนี้ร่วมกับพราวค่ะ พิมพ์รักภพที่สุดและไม่อยากให้ปมในจิตใจทำลายพวกเราสามคนอีกต่อไปแล้วจริงๆ”

พราวมองภาพความสามัคคีร่วมใจของคนทั้งสามแล้วรู้สึกตื้นตันใจ พราวมองสบตาภพที่ยังคงนั่งกุมแก้วไวน์ด้วยท่าทางเหม่อลอย กังวลใจกับความล้มเหลวปวกเปียกของแกนกาย หญิงสาวจึงขยับตัวลุกขึ้นและเอ่ยชวนภพเบาๆ หวังแยกคุยเดี่ยวเชิงบำบัดจิตวิทยาเพื่อผ่อนคลายประสาทส่วนกลางลดเกราะความกลัวและความกังวลในตัวสามีเพื่อนรักของตนเอง

“พี่ภพคะ... พราวอยากชวนพี่ภพเดินไปคุยเรื่องจิตวิทยาการรักษาที่ริมระเบียงฝั่งโน้นเดี่ยวๆ สักครู่ค่ะ เผื่อพี่ภพมีข้อสงสัยอะไรจะถามพราวได้เต็มที่โดยไม่ต้องเกรงใจพิมพ์และภัทร์ค่ะ พราวอยากให้พี่ภพได้ผ่อนคลายจิตใจก่อนเริ่มกิจกรรมจริงค่ะเพื่อให้แกนกายฟื้นตื่นตัวดีขึ้นมาค่ะ” พราวเอ่ยเชิญชวนเสียงหวานละมุนตาและสุภาพมีอารมณ์บวกชวนอบอุ่นประสานใจ

ภพพยักหน้ารับอย่างสงบนิ่ง ชายหนุ่มวางแก้วไวน์และก้าวเดินตามพราวแยกตัวออกมายังมุมระเบียงฝั่งทิศตะวันออกที่เงียบสงัดและสลัวลาง ลมพัดกระแทกหน้าผาก ทิ้งให้พิมพ์และภัทร์นั่งเฝ้ามองให้กำลังใจเงียบๆ อยู่ห่างๆ ด้วยแววตาเปี่ยมความหวังด่านสุดท้ายที่จะกู้ชีวิตสมรสสี่ปีนี้กลับคืนมาในบ้านพักตากอากาศริมทะเลระยองแห่งนี้ที่เต็มไปด้วยกลิ่นไอเกลือและเกลียวคลื่นซัดสาด

พราวยืนพิงราวระเบียงเหล็ก ลมทะเลพัดโชยเส้นผมยาวสลวยปลิวไสวไปตามแรงลมสะพัด กลิ่นไอทะเลชื้นโชยผ่านเนื้อตัวของคนทั้งสอง พราวหันมองใบหน้าคมกริบของภพที่เคร่งเครียดและผุดเหงื่อพรายใต้แสงจันทร์สลัวฉายแสงประกายแววตาน่าเห็นใจของสามีเพื่อนอย่างแท้จริงลึกซึ้ง

“พี่ภพคะ... พราวรู้ว่าพี่ภพกังวลและอายในความล้มเหลวปวกเปียกหดเฉาเมื่อคืนนี้มาก...” พราวเริ่มต้นกระซิบเสียงอ่อนโยนแฝงพลังบวกนุ่มนวลน้ำเสียงนิ่มนวลระรื่นหู “แต่พราวอยากบอกพี่ภพในฐานะคนเรียนด้านนี้และเข้าใจพฤติกรรมศาสตร์ว่า... ปัญหาของพี่ภพมันไม่ได้เกิดขึ้นเพราะพี่ภพเสื่อมทางเพศหรือไร้น้ำยาปวกเปียกถาวรหรอกนะคะ... ร่างกายของพี่ภพแข็งแรงและทำงานได้ดีเลิศเมื่ออยู่กับผู้หญิงคนอื่นข้างนอก นั่นเป็นข้อพิสูจน์ที่ชัดเจนแล้วค่ะ... ปัญหาเดียวคือจิตใต้สำนึกของพี่ภพรักพิมพ์มากและรู้สึกผิดหวาดกลัวสะสมรวมกับความโกรธแค้นและเจ็บใจเรื่องภัทร์ มันปิดกั้นสมองไม่ให้ตื่นตัวยามเผชิญหน้ากับพิมพ์บนเตียงสมรสผืนเก่าเท่านั้นเองค่ะ มันเกิดอาการเกร็งเกลียดสะสมปิดตัวลงไปดื้อๆ ยามเผชิญหน้าเมียรักของตน”

พราวเอื้อมฝ่ามือบางอุ่นแตะทับลงบนท่อนแขนแกร่งของภพเบาๆ ค่อยๆ บีบคลายกล้ามเนื้อไหล่และบ่าหนาของชายหนุ่มอย่างช้าๆ เพื่อลดเกราะป้องกันในดวงใจดึงความคุ้นเคยกระตุ้นอารมณ์ความเชื่อใจกลับคืนมาในสมองและความคิด

“ค่ำคืนนี้ พราวอยากให้พี่ภพสลัดความรู้สึกผิดและความอายทั้งหมดทิ้งไปให้หมดสิ้น มองพราวเป็นเพียงผู้หญิงคนนอกคนหนึ่งที่พร้อมจะรองรับอารมณ์ใคร่และความปรารถนาร้อนแรงของพี่ภพเพื่อบำบัดรักษา ปลดปล่อยความตึงเครียดของกล้ามเนื้อและความปรารถนาออกมาให้หมดนะคะพี่ภพ พราวพร้อมร่วมมือและก้าวข้ามทุกกำแพงเพื่อช่วยชีวิตคู่ของพี่ภพและพิมพ์ค่ะ ขอให้พี่ภพเชื่อใจในตัวพราวในค่ำคืนนี้เพื่อพวกเราสามคนนะคะพี่ภพ”

คำปลอบประโลมและคำอธิบายอย่างเข้าใจจิตใจของพราวเปรียบเสมือนน้ำอุ่นชโลมแผลใจที่บอบช้ำของคนเป็นสามีแต่ง ภพจ้องมองดวงตาสวยคมของเพื่อนเมีย แววตาของชายหนุ่มสั่นสะท้านสะกดอารมณ์ตื้นตันใจลึกซึ้ง ความหดหู่และวิตกกังวลในใจพลันมลายหายไปทีละน้อย ร่างกายส่วนล่างเริ่มรู้สึกผ่อนคลายและสัมผัสได้ถึงประกายพลังงานตื่นตัวริบหรี่แกร่งร้อนขึ้นในช่องท้องกระตุ้นความตื่นตัวของท่อนเอ็นหนาเปรียบเสมือนปาฏิหาริย์ด่านแรกที่รอคอยมาแสนนานหัวใจเต้นโครมครามกระวนกระวายใจสยิวซ่าน

“ขอบคุณพราวมากครับ... พราวพูดช่วยให้ผมอุ่นใจและกล้าเผชิญหน้ากับความจริงขึ้นมาจริงๆ ครับ ผมรู้สึกเบาใจและผ่อนคลายขึ้นมากเลยครับพราว ผมจะพยายามทำหน้าที่กอบกู้ร่างกายให้ได้ในคืนนี้และทำให้ดีที่สุดสู้เพื่อพิมพ์เมียรักของผมด้วยครับผมยินดีให้ความร่วมมือเต็มที่ทุกประตูครับ” ภพเอ่ยตอบน้ำเสียงทุ้มมั่นคงและจ้องมองดวงตาพราวด้วยความหวังใหม่ที่เจิดจ้าขึ้นมาในราตรีกาลเหนือน่านน้ำระยองที่เต็มไปด้วยแสงดาววิบวับเปล่งปลั่ง

แพรพิมพ์และภัทร์ที่นั่งอยู่มุมโต๊ะอาหารลอบมองคนทั้งสองสบตากับคนนอกริมระเบียงสลัว แพรพิมพ์น้ำตารื้นด้วยความซาบซึ้งใจที่เพื่อนรักช่วยปลอบโยนสามีของเธอและยอมเสียสละตนเพื่อรักษาเยียวยาชีวิตสมรสของตนเอง ภัทร์บีบฝ่ามือของพี่สะใภ้เบาๆ เพื่อส่งผ่านกำลังใจร่วมใจกันบำบัดรักษาในค่ำคืนพายุสงบนี้อย่างเหนียวแน่นและเชื่อมั่นในอนาคตอันยาวนานมีเกียรติยศรักสืบไปชั่วชีวิตคู่

เวลาล่วงเลยผ่านพ้นเข้าสู่ราตรีกาลอันเงียบสงัด แสงจันทร์นวลส่องกระทบผืนน้ำทะเลระยิบระยับ ลมทะเลเริ่มพัดแรงขึ้น เสียงคลื่นโหมซัดดังสนั่นระงมไปทั่วชายหาดส่วนตัวระยอง ถึงเวลาเริ่มกิจกรรมทดสอบบำบัดจริงในค่ำคืนสลัวลางชวนสยิวและเต้นระรัวในอกของทุกคนที่ตึงเครียดจัดเตรียมความอายปนหวาดหวั่นใจยิ่ง

พราวจูงมือแพรพิมพ์ก้าวเดินนำทางเข้าสู่ห้องนอนใหญ่ชั้นบนของบ้านพักตากอากาศ ห้องนอนกว้างขวางปูฟูกเตียงนอนสีขาวสะอาดผืนใหม่กว้างขวางเปิดไฟหัวเตียงสีส้มสลัวสุกใสมีโคมไฟสลัวลางสลัวตาชวนเคลิบเคลิ้มกามารมณ์สยิวสะบัด ภพและภัทร์ก้าวเดินตามหลังเพื่อนสาวและเมียรักมาเงียบๆ ด้วยความประหม่าอาย แพรพิมพ์เอื้อมฝ่ามือบางที่สั่นระริกไปหมุนกลอนประตูดังแกรก! ลงกลอนแน่นหนาปิดสนิททิ้งเรื่องราวความล้มเหลวเก่าๆ ไว้เบื้องหลังคฤหาสน์ ค้างอารมณ์เตรียมตัวเปิดฉากร่วมวงบำบัดรักสี่เส้าชวนลุ้นระทึกเสียวซ่านในห้องนอนใหญ่ริมหาดระยองตื่นเต้นลุ้นระทึกจนสั่นสะท้านอกเนื้อตัวสลัวลางเต้นโครมคราม...

(จบตอนที่ 49)