รักนะ...มายด์บอดี้การ์ด

ข้าวขวัญเปิดประตูเข้าไปในบ้าน บ้านเงียบเชียบเหมือนไม่มีใครอยู่ หญิงสาวจึงเดินเพื่อเอาเป้เข้าไปไว้ในห้องนอน แต่พอเดินออกมา กลับพบทิวไทนั่งอยู่ตรงเก้าอี้โยกที่มุมห้องแล้วมองมาที่เธอด้วยสายตาว่างเปล่า

"คุณจะกลับมาทำไม?"

ทิวไทถามเธอเสียงเข้มเชียว แต่ข้าวขวัญไม่กลัวหรอก เพราะรู้อยู่แล้วว่ายังไงก็ง้อสำเร็จ แต่เธอยังไม่รู้ว่าต้องเริ่มยังไง เพราะเธอเองก็ยังไม่เคยจะต้องง้อใครเป็นเรื่องเป็นราว

"..."

ตอนอยู่ที่บ้านริมทะเลนั้นเธอคิดคำพูดขอโทษไว้หลายแบบ แต่ตอนนี้เธอกลับพูดไม่ออกสักคำ 

"คุณกลับไปเถอะ เดี๋ยวผมจะให้ไข่นุ้ยมารับ"

"นายทิวอย่าดุฉันสิ ทำไมต้องทำเสียงดุด้วย"

หญิงสาวค่อยๆเดินมายืนหน้าเก้าอี้โยก

"ขาก็ยังไม่หายดี แล้วจะขึ้นมาทำไม แล้วนี่คุณไปหาหมอหรือยัง?"

"หายแล้วเหลือเจ็บนิดหน่อย"

แล้วทุกอย่างก็อยู่ในความเงียบ จนข้าวขวัญต้องทำลายความเงียบเอง

"นี่นายทิว นายอย่าทำเป็นงอนเลยน่า ดีกันนะ ฉันจะดีกับนายแล้ว แล้วฉันก็ง้อใครไม่ค่อยเป็นด้วย"

ง้อไม่เป็น...แต่คุณข้าวของไอ้ทิวอ้อนเก่งที่สุดเลยครับ ทิวไทนึกถึงเวลาที่เธออ่อนข้อให้เขา มันน่ารักที่สุดในโลก แล้วเขาก็อยากจะได้เห็นมันอีก

"ผมว่าคุณไปคิดให้ดีๆก่อนดีกว่า ผมไม่อยากเสียใจซ้ำๆ ผมก็เจ็บเป็นนะ"

ข้าวขวัญถอนหายใจ เอาไงดีหล่ะทีนี้ จะพูดจี้จุดก็ไม่ได้ เพราะนายทิวคงไม่อยากอ่อนแอต่อหน้าเธอ ขนาดนอนด้วยกันเมื่อคืนทั้งคืน ยังไม่เล่าอะไรให้ฟังสักอย่าง ทั้งๆที่เรื่องราวของทิวไทนั้นมีให้เล่ามากมาย นี่ถ้าแม่ขวัญเรือนไม่เล่าให้ฟัง เรื่องราวก็คงจะไม่ออกจากปากของเขาแน่ๆ

"นายทิว"

ข้าวขวัญเสียงอ่อน ทิวไทจึงรีบหลบตา เฮ้ยย! มันไม่ได้นะโว้ย ไอ้ทิว ต้องเอาคืนก่อน แต่ใจของทิวไทนั้น มันแทบจะลุกขึ้นเข้าไปกอดข้าวขวัญอยู่แล้ว เขาก็เลยทำเป็นมองออกไปนอกหน้าต่าง

"ฉันผิด ที่ฉันนึกถึงแต่ตัวเอง แต่ตอนนั้นฉันแย่จริงๆนะ ไม่เหลือใครเลย ฉันใช้ทั้งยาใช้ทั้งจิตบำบัด มันไม่ง่ายเลยที่จะผ่านมันมาได้ ถึงวันนี้ก็เถอะ ฉันก็ยังไม่รู้เลยว่าฉันจะหายหรือเปล่า จริงๆแล้ว ฉันอยากจะให้นายไปมีชีวิตใหม่ที่ไม่ต้องมีฉัน ฉันว่าฉันเป็นภาระนายไม่น้อยอยู่เหมือนกัน"

"แล้วคุณกลับมาทำไม?"

"ก็จะกลับมาถามอีกรอบ ว่าอยากจะมีฉันให้เป็นภาระของนายหรือเปล่า ถ้าไม่อยากจริงๆ ฉันก็จะได้ตัดใจ"

"ตัดใจ?"

"อือ ก็ฉันยังอยากอยู่กับนายนี่"

"แล้วคุณจะหนีลงเขาไปทำไม ผมอุตส่าห์ง้อนะ"

"ก็...ฉันงี่เง่าเองแหละที่มัวแต่นึกโกรธนายว่าไม่มาหาฉัน แต่ก็แล้วแต่นายนะ เพราะตอนนี้ฉันบอกเลยว่า ฉันไม่ปกติ เป็น PTSD ซึมเศร้า มีปมพ่อไม่รัก เรียกร้องความสนใจ อยากมีคนเอาใจใส่ งอแงเก่งด้วย งี่เง่าก็เท่านั้น อารมณ์ก็ยังขึ้นๆลงๆ คงอีกสักพัก กว่าฉันจะใช้ชีวิตเป็นปกติเหมือนเดิมได้"

ฟังแล้วก็สงสารสิ่งที่ข้าวขวัญต้องพบเจอ แต่...ที่บอกมาทั้งหมดนี่มันสเปกไอ้ทิวเลยครับคุณข้าว พวกปมพ่อไม่รัก เรียกร้องความสนใจ ขี้อ้อน ส่วนเรื่องงอแงงี่เง่านั้น ที่ผ่านมาเขาก็เอาอยู่อยู่แล้ว  แล้วที่ไอ้ทิวอยากจะบอกก็คือ เขานั้นก็อยากมีใครมารักสักที เขาอยากจะหยุดทุกอย่างแล้วมีชีวิตที่เงียบสงบกับคนที่เขารักเสียที

"ไม่เบาเหมือนกันนะคุณ"

"ใช่ งั้นนายก็สรุปมาเร็วๆ ฉันจะได้เรียกไข่นุ้ยให้มารับฉันกลับ"

"โอ้ยย สงสารไข่นุ้ยมันบ้าง ขี่ขึ้นเขาลงเขาวันละหลายๆรอบ เด็กมันก็เหนื่อยเป็นนะคุณ นอนที่นี่สักคืนจะเป็นไรไป"

"แล้วแต่นายก็แล้วกัน ถ้าอยากให้อยู่ฉันก็จะอยู่ ถ้าอยากให้ไป ฉันก็จะไป"

"อยากให้อยู่ สงสารไข่นุ้ยมัน แล้วพรุ่งนี้ คุณก็ค่อยกลับ"

"นายจะไม่คืนดีกับฉันแล้วใช่มั้ย?"

"คิดดูก่อน เพราะคุณเองก็น่าจะเป็นภาระผมอยู่มากเหมือนกัน"

"แล้วถ้าฉันพร้อมปรับหล่ะ นายยังอยากจะมีฉันอยู่มั้ย?"

ตรงดีแฮะ แบบนี้สิ ถึงสมกับเป็นเมียไอ้ทิว

"น่าสนนะ เหมือนเริ่มกันใหม่เลยนะ คุณข้าว แต่ติดตรงที่ว่า...ผมไม่อยากเริ่มใหม่แล้วนี่สิ"

"คือมีแนวโน้มว่า ไม่อยากจะมีฉันอยู่ด้วย?"

"อือ ยังไม่มีคำตอบอะไรให้หรอก พรุ่งนี้อาจจะรู้คำตอบ"

"โอ้ยยย! ฉันงงแล้ว นายจะเอายังไงกันแน่?"

นี่แม่ขวัญเรือนสั่งมาแล้วนะ ว่าให้เธอใจเย็นๆ ท้ายที่สุด ข้าวขวัญเองกลับตบะแตกเพราะทนไม่ได้ที่ต้องต่อปากต่อคำไปมากับทิวไท

"อ้าว! โมโหซะแล้ว หยุดเลยนะคุณข้าว"

เสียงเข้มของทิวไทดังขึ้น ทำให้ข้าวขวัญที่กำลังจะเดินหนีต้องชะงักแล้วหันมา

"จะเรียกทำไม จะเอายังไงก็ว่ามาเลย ฉันจะไม่ทนแล้ว ไม่ง้อแล้วด้วย"

"มานี่หน่อย"

ทิวไทยื่นสองมือออกไปเหมือนทำท่าให้เธอเดินเข้ามาแล้วเขาก็จะกอด ข้าวขวัญลังเล แต่พอชายหนุ่มยิ้มแล้วพยักหน้าให้อีกครั้ง เธอก็เดินเข้าหาอ้อมแขนของเขาเหมือนถูกมนต์สะกด ชายหนุ่มดึงร่างบางลงให้นั่งตักแล้วกอดเอวเธอไว้

"ไม่ต้องทะเลาะกันแล้ว..นะคุณข้าว อย่าหนีผมไปไหนอีก"

เสียงนุ่มอ่อนโยนเหมือนที่เธอได้ยินมาตลอด แค่นี้เธอก็ใจยวบแล้ว

"อือ นายก็อย่าดุนักสิ"

"ผมดุที่ไหน แต่ถ้างอแงก็ต้องดุบ้าง จะได้อยู่ในโอวาท"

ข้าวขวัญเอาสองมือคล้องคอเขาไว้

"นายต่างหากที่ต้องอยู่ในโอวาทฉัน"

"ผมไม่รอดอยู่แล้ว"

ทิวไทหอมแก้มนวลไปหนึ่งฟอดให้สมกับที่คิดถึงมานาน แต่พอหอมหนึ่งฟอดแล้วมันไม่พอนี่สิ ชายหนุ่มตรึงท้ายทอยของเธอไว้แล้วหันมาให้รับปากของเขาที่รอประกบอยู่

"อื้อ!"

ร่างเล็กกลับสั่นเทาในอ้อมกอด ข้าวขวัญตื่นเต้นที่ได้สัมผัสตัวเป็นๆของชายหนุ่ม คนที่เธอแทบเสียสติเมื่อรู้ว่าเขาไม่อยู่กับเธอแล้ว แม้ถึงตอนนี้ เธอยังไม่อยากจะเชื่อเลยว่ามันคือความจริง เธอจึงจูบตอบเขาไปเช่นกัน

"คิดถึงคุณข้าวจัง"

ทิวไทพึมพำแล้วจูบต่อไป ลิ้นของเขาควานหาความหอมหวานในโพรงปากเล็ก แล้วดื่มด่ำไปกับมัน ทิวไทลืมตัวเสียแล้วเมื่อมีข้าวขวัญ ผู้หญิงที่เขารักอยู่ในอ้อมกอด

"แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก! นะ นายทิว ดะ เดี๋ยวก่อน"

ข้าวขวัญเอามือยันหน้าอกของเขาไว้

"ทำไมล่ะ?"

"นายจะทำอะไร?"

"มาขนาดนี้ ไม่ต้องถามผมแล้วครับ พรุ่งนี้เช้าค่อยปรับความเข้าใจ แต่ตอนนี้ไอ้ทิวขอกระชับความสัมพันธ์ก่อน"

ข้าวขวัญรีบลงจากตัก นายทิวจะเอาอย่างนี้เลยหรือ ไม่โหดไปหน่อยหรือไง?

ร่างเล็กบางลอยหวือเมื่อชายหนุ่มลุกจากเก้าอี้โยกแล้วช้อนเธอขึ้นทั้งตัว เพียงครู่ เธอก็มานอนอยู่บนเตียงโดยมีร่างสูงใหญ่ของทิวไทคร่อมอยู่

"คิดถึงจะตายอยู่แล้ว"

"เดี๋ยวก่อน ฉันอยากคุยกับนายก่อน"

"แต่ผมไม่อยากคุย ผมอยากกระชับความสัมพันธ์ก่อน คุณข้าวอย่าดื้อ"

"ฉันไม่ได้ดื้อ แต่ขอคุยก่อน"

"เอ้า...คุยมา ผมให้หนึ่งนาที"

ทิวไทรวบสองแขนบอบบางขึ้นไว้เหนือศีรษะ คุณข้าวของไอ้ทิว ยังสวยไม่เปลี่ยน ยิ่งนอนอยู่ใต้ร่างเขาอยู่อย่างนี้ เนื้อตัวได้แนบชิดกันอย่างนี้ มันยิ่งทำให้หนึ่งนาทีนั้นยาวนานเหลือเกิน

"ปล่อยก่อน"

"ไม่ปล่อยแล้ว เหลือสี่สิบห้าวิแล้ว"

"ก็ได้..."

ข้าวขวัญสุดปัญญาต่อรอง เธอก็เลยต้องรวบรัด

"นายไม่โกรธฉันแล้วใช่มั้ย?"

"บอกแล้วไงว่ายังไม่รู้ พรุ่งนี้ค่อยบอก"

"ไม่นะ อย่างนั้นฉันก็เสียเปรียบสิ"

"ผมจะกระชับความสัมพันธ์ก่อน"

"นายมันบ้า ปล่อยนะ"

ข้าวขวัญเริ่มดิ้น แต่ก็สู้แรงทิวไทไม่ได้ เขาแค่อยู่เฉยๆแล้วก็กดไว้ เขายังไม่คิดทำอะไรเพราะดูเหมือนว่าเธอจะยังไม่สมยอม

"นายจะบังคับฉันหรือไง?"

ทิวไทส่ายศีรษะ

"ไม่ ผมไม่ทำถ้าคุณไม่ยอม"

"ยอม? ก็นายไม่ตอบคำถามฉันดีๆนี่"

"แล้วถ้าผมบอกว่าผมไม่โกรธแล้ว คุณก็จะยอมผมใช่มั้ย?"

"..."

"ผมไม่เคยโกรธ แล้วก็จะไม่มีวันโกรธด้วย"

"!!!..เจ้าเล่ห์ นายหลอกให้ฉันติดกับ นายทำให้ฉันต้องยอม"

"มันมีมากกว่านั้นด้วย แล้วผมจะแถมให้"

"แถมอะไร?"

ทิวไทยิ้มเจ้าเล่ห์ ทำให้ข้าวขวัญหน้าร้อนผ่าว

"อยากได้ยินคุณข้าวพูดว่า คุณข้าวรักผม"

"บ้า!"

ข้าวขวัญใจเต้นแรง นี่นายทิวจะเอากันตรงๆอย่างนี้เลยหรือ มันเขินจะตายไป เพราะว่าเธอไม่เคยบอกรักเขาเลย

"สักนิดน่า"

"นายปล่อยฉันก่อน นายตัวหนักจะตาย ลงไปก่อน"

ร่างใหญ่ขยับขึ้นมาอีกเหมือนแกล้ง สองแขนที่ถูกตรึงไว้ถูกปล่อยให้เป็นอิสระ แต่ก็แทบจะไม่มีผลอะไรเพราะเธอยังขยับไม่ได้ แล้วสองมือของเขาที่กลับมาป้วนเปี้ยนอยู่แถว ๆ ชายเสื้อของเธอ

"ว้าย! อย่านะ"

"บอกมาก่อน"

"จะให้บอกอะไร?"

"บอกว่ารักนายทิวที่สุดในโลก"

"...ฉันอายนี่"

ข้าวขวัญสารภาพ เธอเคยบอกรักใครที่ไหนกันเล่า 

"นายทิว ฉันหายใจไม่ออกจริง ๆ นะ"

ทิวไทขยับให้ ข้าวขวัญจึงรีบลุกขึ้นนั่ง แต่เขาก็ให้เธอเป็นอิสระเพียงชั่วครู่ แล้วเธอก็ถูกเขาสวมกอดไว้อีกครั้ง

"ว่าไง คุณข้าว"

"อือ ฉันก็รู้สึกดีกับนายมากๆแหละ"

"ผมรักคุณข้าวนะ"

ทิวไทหอมแก้มเธอไปหนึ่งฟอด

"ผมรักคุณข้าว"

หอมอีกฟอด ข้าวขวัญอดยิ้มไม่ได้กับท่าทีของทิวไท

"ผมรักคุณข้าวนะครับ คุณข้าวรักไอ้ทิวบ้างหรือเปล่า?"

ข้าวขวัญพยักหน้า

"ผมอยากได้ยิน"

"ฉันรักนายนะ นายทิว"

"แค่นั้นแหละ..."

ชายหนุ่มยิ้มกว้างทั้งตาทั้งปากแล้วรีบก้มลงหอมแก้มเธออีกฟอดก่อนจะประคองท้ายทอยไว้แล้วบดจูบลึกซึ้งก่อนจะถอนจูบแล้วบอกเธอว่า

"งั้นผมขอกระชับความสัมพันธ์เลยนะครับ"

THE END

ถึงผู้อ่านที่รักทุกท่าน

รักนะ…มายด์บอดี้การ์ดก็ได้ดำเนินมาถึงตอนสุดท้ายแล้ว ไรท์อยากจะได้รับฟังความคิดเห็นจากทุกท่านว่าเป็นอย่างไรสำหรับเรื่องแรกของไรท์ เพื่อเป็นกำลังใจในการเขียนเรื่องต่อไป ซึ่งในตอนนี้ก็กำลังปั่นอยู่นะคะ แล้วไรท์ก็จะขออนุญาตติดเหรียญแล้วนะคะ

ขอบพระคุณทุกท่านและรออ่านคอมเมนต์อยู่นะคะ

เนยชมพู