บรรยากาศ่ค่ำที่โรงเรียนความมืดค่อยๆ คืบคลานเข้ามาเรื่อยๆลมเย็นพัดมาอย่างไม่ขาดสาย ซึ่งแตกต่างจาก่บ่ายของวันที่แดดช่างร้อนระอุเสียเหลือเกิน
“ไนร่าเป็อะไรหรือป่าว?”
“ป่าวค่ะพี่คิม”
“ครับ”เมื่อเห็นสีหน้าที่ไม่ค่อยสู้ดีของไนร่า ทำให้เขาเลือกที่ไม่ถามต่อ
แสงไฟสว่างเจิดจ้ามาจากโรงอาหาร่เ็าวบ้านได้มีการนำหลอดไฟมาติดให้เพิ่ม เพื่อที่จะได้เหมาะสำหรับการรับประทานอาหารและเปลี่ยนเป็ห้องประชุมย่อยๆ
โต๊ะไม้ตัวยาวได้ถูกจัดวางอย่างเป็ระเบียบระดับความสูงที่เหมาะกับเด็กประถม ทำให้รุ่นพี่ตัวโตมานั่งเก้าอี้ก็ดูเล็กลงไปในทันที
“ไนร่าหายไปไหนมาอ่ะ”
“ไปเดินเล่นรอบๆโรงเรียนมา”
“ไปคนเดียวเนี่ยนะทำไมไม่ชวน” หวานพูดด้วยความเป็ห่วงเพื่อน
“เนอะยิ่งโรงเรียนเงียบๆ อยู่ด้วย”
“กลัวอะไรกันพวกเธอเนี่ยคนตั้งเยอะ” ไนร่าหัวเราะและส่งสายตาไปบริเวณรอบๆที่มีกลุ่มนักเรียนนั่งคุยกันเป็จุด
“ฮัลโหล เทส เทส”
“ขออนุญาตประชาสัมพันธ์นะครับตอนนี้อาหารพร้อมรับประทานแล้วครับ”
“หลังจากที่รับประทานอาหารเสร็จ เราจะประชุมกันซักครึ่งชั่วโมงนะครับ” เสียงพี่นิสิตชายประกาศผ่านไมค์ ก่อนจะเรียกกลุ่มหัวหน้ามาคุยต่อเพื่อวางแผนงาน
อาหารเย็นวันนี้เป็ฝีมือของชาวบ้านอีกเช่นเคยวัตถุดิบหรือผักต่างๆ ที่นำมาใช้ ล้วนแต่เป็ผลผลิตจากชาวบ้านทั้งนั้นคุณป้าเสื้อสีส้มที่เป็หัวหน้าทีมในการทำอาหารยืนเผยรอยยิ้มที่มุมแก้มเมื่อทุกคนต่างชื่นชมว่ากับข้าวอร่อยทุกอย่าง
เมื่อทุกคนทานเสร็จก็มาฟังแผนงานตอนเช้าคือช่วยกันปรับปรุงทาสีสนามเด็กเล่น และช่วยกันทำความสะอาดห้องสมุด เพื่อเป็การขอบคุณสำหรับการให้ยืมสถานที่ในการค้างแรมหนึ่งคืนและสรุปผลงานการทำฝายในวันนี้ก่อนที่จะแยกย้ายกันไปพัก
“อากาศดีจังเลยไม่อาบน้ำได้มั้ยอ่ะ?” กัสพูดในขณะที่ปากก็เคี้ยวขนมไม่หยุด
“ไม่อาบก็ไปนอนคนเดียวเลยอาคารไม้อีกหลังว่างอยู่นะ”หวาน
“ไม่เอาอ่ะน่ากลัวจะตาย”กัสรีบปฏิเสธเพื่อนแล้วมาเกาะแขนไนร่า
“งั้นก็ต้องอาบนะคะ คุณกัส” สองสาวหัวเราะชอบใจท่าทีของเพื่อน
อาคารตึกสามชั้นที่เป็พักสำหรับคืนนี้ แต่ละชั้นมีอยู่สี่ห้องซึ่งมีการแบ่งให้ผู้หญิงนอนชั้นหนึ่งและชั้นสองส่วนผู้ชายให้ขึ้นไปนอนชั้นสามแยกโซนกันอย่างเป็ระเบียบ ส่วนห้องน้ำจะอยู่หลังอาคารเรียนแสงไฟที่สว่างไปทั่วบริเวณจากฝีมือของชาวบ้านทำให้โรงเรียนใน่กลางคืนดูไม่วังเวงเหมือนที่คิด
หลังจากอาบน้ำเสร็จบางกลุ่มก็แยกย้ายกันไปพักผ่อนบางกลุ่มก็ยังนั่งคุยกันอย่างสนุกสนานบริเวณหน้าเสาธง เพื่อไม่เป็การรบกวนเพื่อนๆ
เสียงพัดลมบนเพดานบ่งบอกการใช้งานมานานหลายปีคงจะปฏิเสธไม่ได้ว่าลมจากธรรมชาติที่พัดเข้ามาจากหน้าต่างยังสร้างความเย็นได้มากกว่า เ้าเทคโนโลยีที่ขึ้นชื่อว่าพัดลม
“หิวน้ำจัง ไปโรงอาหารเป็เพื่อนหน่อยสิ”หวานหันมาชวนเพื่อนทั้งสอง
“ได้ๆ รอแปบนึงนะ”ไนร่าที่กำลังเก็บของใส่กระเป๋า จึงเร่งมือให้เร็วขึ้น
“เดี๋ยวพวกเราไปรอที่หน้าห้องนะ”
เมื่อมาถึงโรงอาหารยังมีกลุ่มรุ่นพี่บางคนนั่งคุยกับคณะครู และยังมีบางกลุ่มที่ยังนั่งกินข้าวไม่เสร็จแต่ดูจากลักษณะคงจะคุยกันมากกว่า จะสนใจอาหารที่อยู่ตรงหน้า
“น้องสกายมีแฟนหรือยังคะ?”
“ยังครับ ”
“ดีจังงั้นพี่ขอไลน์หน่อยได้มั้ย?”
นิสิตหญิงผมสาวสีน้ำตาลกำลังยื่นมือถือให้กับหนุ่มร่างสูงที่อยู่ตรงหน้าด้วยความเขินอาย
“ไว้วันหลังไปกินข้าวด้วยกันมั้ย?”
“ได้สิครับพี่คนสวยชวนขนาดนี้แล้ว” เขาพูดด้วยใบหน้าเ้าเล่ห์
“ชมแบบนี้พี่ก็เขินแย่ละสิ”หญิงสาวทำท่าทางเขินอาย
ไนร่าที่กำลังเดินผ่านได้ยินบทสนทนาแทบทุกประโยคเธอเลือกที่จะเดินผ่านโดยไม่ได้สนใจกวาดสายตาไปมองเขาแม้แต่น้อย สกายก็ยังเป็สกายเธอควรเชื่อคนอื่นที่เตือนั้แ่แรกว่าไม่ควรไปหลงคารมเขา
“ไนร่าเป็อะไรรึป่าว”หวานถามเพื่อนด้วยความห่วงใย
“ไม่เป็อะไรเลย เฉยๆ แล้วเขาก็เป็แบบนั้นตั้งแรก”
เธอตอบเพื่อนและล้มตัวลงนอนดึงผ้าขึ้นมาห่ม ก่อนจะหลับไปด้วยความเหนื่อยมาทั้งวัน
เช้าวันต่อมาไม่มีการลุกมาออกกำลังกายเหมือนค่ายลูกเสือ ไม่มีการตรวจเครื่องแบบการแต่งกายมีเพียงการร่วมไม้ร่วมมือของทุกคน ที่ต่างช่วยกันจะพัฒนาโรงเรียนถังสีเกือบสิบถังถูกกลุ่มผู้ชายยกมาวางไว้ที่สนามเด็กเล่น ก่อนรุ่นพี่จะช่วยกันแบ่งกลุ่มซึ่งกลุ่มแรกให้ช่วยกันทำความสะอาดสนามเด็กเล่น ก่อนที่จะลงมือทาสีและอีกกลุ่มทำความสะอาดห้องสมุด
“ทุกคนเร่งมือช่วยกันนะคะ”เสียงพี่โฟกัสที่นำทีมแจกจ่ายน้ำดื่ม ให้กับกลุ่มที่กำลังทาสี
ก่อนจะเดินไปหาอีกกลุ่มที่กำลังช่วยกันทำความสะอาดห้องสมุด
“น้องสกายเหนื่อยมั้ยคะ?”
“ไม่เหนื่อยเลยครับสบายมาก”
“พี่เป็กำลังใจให้นะคะ” หญิงสาวเอื้อมมือไปเช็ดเหงื่อให้สกายพร้อมกับสายตาที่ออดอ้อน
“ขอบคุณนะครับ”
“ดูสองคนนั้นสิ แหม!เกินไปแล้วจริงๆ จะมาจีบอะไรตรงนี้”กัสพูดและส่งสายตาไปที่สกาย
“กัส!!” หวานรีบสะกิดเพื่อนให้หยุดพูดเพราะห่วงความรู้สึกของไนร่า
“ปล่อยเค้าไปเถอะน่าทำงานกันดีกว่า” ไนร่าเอ่ยขึ้นโดยไม่ได้สนใจที่จะหันไปมอง
เมื่อทุกคนทำงานเสร็จก็มาพักรับประทานอาหารกลุ่มชาวบ้านต่างเข้ามาขอบคุณคณะครู นิสิตและนักเรียนที่ได้เข้ามาช่วยเหลือในการทำฝายกั้นน้ำและการพัฒนาโรงเรียนในหมู่บ้านที่มีขนาดเล็กทำให้เด็กๆ นักเรียนแถวนั้น ที่แอบมาดูรู้สึกดีใจกับสนามเด็กเล่นที่ได้รับการปรับปรุงใหม่รอยยิ้มที่บ่งบอกถึงการมีความสุข ได้เป็สัญลักษณ์แทนคำขอบคุณจากใจไปหมดแล้ว
รถทัวร์เคลื่อนตัวออกจากโรงเรียนใน่บ่ายที่แดดแก่จัดบนรถมีเพียงเสียงเพลงที่เปิดเบาๆ ความเหน็ดเหนื่อยที่แลกมาด้วยความสุข มันก็คุ้มสำหรับการมาทำกิจกรรมในครั้งนี้แล้ว เกือบสามชั่วโมงเศษได้ ในการเดินทางกลับมาที่โรงเรียนนักเรียนต่างก็ได้ขนสัมภาระลงจากรถ โดยมีผู้ปกครองที่มารอรับบุตรหลานของตนเอง
“ไนร่าพี่ขอไลน์ไนร่าหน่อยจะได้มั้ยครับ?” คิมพูดด้วยเสียงกุกกัก
“ได้ค่ะพี่คิม” เธอยิ้มตอบ
“เดี๋ยวพี่จะทักมาหานะครับ”
“ค่ะ”
เมื่อไนร่ายื่นมือถือคืนเขา จึงได้รับวิ่งขึ้นรถไปก่อนจะหันมาโบกมือให้เธอ
‘ว่าไปแล้ว พี่คิมเขาก็หล่อเหมือนกันนะ’ ไนร่าพูดกับตัวเองเบาๆ
“ว้าว! มีหนุ่มมาขอไลน์ด้วย” กัสทำตาลุกวาว
“เพื่อนสาวเราก็ฮอตไม่เบาว่าไม่ได้นะ” หวานแซวไนร่า
“พวกเธอนี่ไปกันใหญ่แล้วเค้ารู้จักกับพี่ตะวัน น่าจะถามเื่พี่ชายชั้นนั่นแหละ”
ไนร่าพูดดับฝันเพื่อนทั้งสองก่อนที่จะหัวเราะเสียงกว่า
“ให้พ่อชั้นไปส่งมั้ยไนร่า”หวานถาม
“ไม่เป็ไรหวานพี่ตะวันน่าจะใกล้ถึงแล้ว”
ทั้งสามจึงลากันหวานและกัสหิ้วกระเป๋าขึ้นรถไป
“กลับยังไงให้พี่ไปส่งมั้ย?” สกายเดินเข้ามาทักเธอ
“ไม่เป็ไรค่ะเดี๋ยวมีคนมารับ” ไนร่าตอบและหยิบมือถือขึ้นมาเล่น
“เรากลับมาคุยเหมือนเดิมไม่ได้หรอ?”
“เหมือนเดิมนี่คืออะไรคะ?”
เสียงมือถือของสกายดังขึ้นขัดจังหวะบทสนทนาของทั้งสอง
“พี่สกายกลับมาหรือยังคะคิดถึงจัง”
“เพิ่งมาถึงครับ”
“ไปกินข้าวกันมั้ยคะ? อยากเจอจังเลย”
“พี่ไม่ว่างครับไว้วันหลังนะ”
ปลายสายเป็เสียงผู้หญิงดังผ่านมือถือแม้ไนร่าจะไม่ได้ตั้งใจฟังมากนัก แต่ก็ได้ยินบทสนทนาทั้งหมด
“รีบไปหาผู้หญิงของพี่เถอะค่ะไม่ต้องมาสนใจไนร่าหรอก”
“หึงพี่หรอ”
“พี่ก็ยังเหมือนเดิมเลยนะคะหลงตัวเองเหมือนเดิม”
“ไนร่าเลิกรักพี่แล้วจริงๆหรอ?”
“ใช่ค่ะ!”
“ตอบได้ห้วนจัง”
“ไนร่าจะทำให้พี่ดูว่าไนร่าเลิกรักพี่ได้แล้วจริงๆ”
“คบกับไอ้รุ่นพี่คนนั้นอยู่หรอหรือทำไปเพราะประชดพี่?”
“ถ้าหมายถึงพี่คิมตอนนี้ยังไม่คบค่ะ แต่ต่อไปก็ไม่แน่”
เธอรีบเดินหนีสกายจังหวะเดียวกับที่ตะวันมารับพอดี ตะวันรีบลงจากรถมารับกระเป๋ากับน้องสาวไปถือเธอขึ้นรถไปและไม่ได้หันไปสนใจเขาอีกเลย
“อย่านะไนร่าอย่าดึงคนอื่นเข้ามาเกี่ยวเลย” ไนร่าฝ่ายสีขาวโผล่ขึ้นมา
“เอาเลยไนร่าทำให้เค้ารู้ ว่าเธอไม่ได้รักเค้าแล้ว เอาคืนให้สาสมไปเลย” ไนร่าฝ่ายสีดำพูดแทรกขึ้น
ก็ถูกนะ หรือว่าจะเล่นอะไรที่น่าสนุกกว่านี้ดูในเมื่อพี่ไม่เลิกยุ่งกับไนร่าเอง คราวนี้ถึงเวลาเอาคืนแล้วนะ เตรียมตัวไว้ให้ดี คนเ้าชู้แบบพี่ต้องโดนเอาคืนซะบ้าง
231K
![[New Life] อิสระของชีวิต](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1574670037_23909837.webp)
![[จบ] ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1660529596_69231057.webp)
