เมื่อไกรกลับมา ก็ไม่มีความถือดีอยู่แล้วอีกต่อไป ก้มหน้าคอตกอย่างเหงาหงอยและสำนึกผิด แต่ทว่าในจิตใจกลับเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองในจิตใจเต็มเปรี่ยม
เพราะไอเ้าเด็กอ้วนนั่นร้องไห้แท้เชียว
จีนเมื่อเห็นท่าทีสำนึกผิดของไกรแล้วท่าทีก็อ่อนลงเป็อย่างมาก ถึงยังไงไกรก็เปรียบเสมือนน้องชายแท้ๆของนาง อย่างมากก็ลงโทษตักเตือนบ้างเล็กน้อย
จีนถอนหายใจ “ไกร เ้าคืนเบี้ยห้าสิบอันให้มัน และมอบให้มันอีกห้าร้อยเบี้ย ถ้าหากไม่ยอมเ้าได้ตายแน่”
ไกรที่กำลังก้มหน้าก้มตาแสร้งสำนึกผิดอยู่นั้นถึงกับสะอึก หากมันมีเงินห้าร้อยเบี้ย มันคงไม่ไปหลอกเงินจากเด็กตาดำๆหรอก
แต่ก็พูดไม่ได้ว่ามันไม่มีเงินแล้ว หากจีนรู้เข้าแล้วล่ะก็มีหวังมันได้ตายอยู่ตรงนี้จริงๆแน่ เพราะเมื่อไม่กี่วันก่อนแม่เล้าจีนพึ่งให้เงินมันมาห้าตำลึง แต่ตอนนี้มันใช้ไปหมดเกลี้ยงจนไม่เหลือแม้แต่แดงเดียว
เมื่อเห็นทีท่าที่ผิดปกติของไกร ก็เอ่ยปากขึ้น “ทำไม? เ้าจะไม่ยอมอย่างนั้นรึ”
ไกรก้มศีรษะพยักหน้ารับ “พรุ่งนี้เช้าเดี๋ยวข้าเอามาให้”
เมื่อได้ฟังเช่นนั้น แม่เล้าจีนก็ขมวดคิ้ว “อะไรกัน ทำไมต้องรอจนถึงพรุ่งนี้ด้วย เศษเงินแค่นี้เ้าต้องมีติดตัวบ้างสิ บอกข้ามาเ้าเอาเงินไปทำอะไรหมด” เมื่อเห็นอาการมีพิรุธของไกร ก็ตวาดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว
ไกรเข่าทรุดลงไปกลับพื้น ร้องไห้น้ำตานองหน้า “ท่านพี่ ข้าขอโทษ ข้าใช้เงินที่ท่านให้มาหมดไปแล้ว”
เมื่อได้ยินเช่นนั้นแม่เล้าจีน ก็ง้างมือออกมา ไกรก็นึกว่าตนนั้นจะต้องโดนแม่เล้าจีนตบตีเป็แน่ แต่ผิดคาดขณะที่ไกรหลับตาปี๋รอแม่เล้าจีนลงไม้ลงมืออยู่อย่างนั้นเอง แต่ก็ไม่รู้สึกถึงแรงตบตีเลยแม้แต่นิดเดียว แต่เขารู้สึกได้เพียงการถูกลูบศีรษะอย่างอ่อนโยนแทน
เมื่อไกรลืมตาขึ้นขาก็เห็นแม่เล้าจีนมองมองมายังตนด้วยสายตาอ่อนโยน พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนว่า “ไกร พี่ไม่ว่าเ้าหรอกนะว่าเ้าจะเอาเงินไปใช้ทำอะไร แต่พี่แค่อยากให้เ้าคอยช่วยงานพี่อย่างสุดความสามารถก็พอ แต่ว่าวันนี้เ้ากลับทำให้ข้าผิดหวังมาก เ้าไม่เพียงแต่ใช้จ่ายอย่างสุรุ่ยสุร่าย และเอาแต่เล่นสนุกไปวันๆเท่านั้น เ้ายังถึงกับสร้างปัญหาไม่รู้จักคิด และไม่หาทางแก้ เ้าบอกพี่มาสิ ว่าถ้าหากเ้ายังเป็เช่นนี้ต่อไป ถ้าเ้าเป็พี่ เ้าจะยอมมอบหออีกให้คนเช่นนี้อย่างนั้นรึ”
ไกรจ้องมองแม่เล้าด้วยแววตาสั่นไหว เขาไม่คิดมาก่อนเลยว่าแม่เล้าจีนวางแผนที่จะให้เขาสืบต่อกิจการ ต่อจากนาง ตลอดมาเขาคิดว่าแม่เล้าจีนวางแผนที่จะส่งต่อกิจการให้เกสรมาตลอด จึงทำให้มันหวั่นเกรงเกสรเป็อย่างมาก ด้วยกลัวว่าหากเกสรสรสืบต่อกิจการเมื่อไร จะเฉดหัวมันออกจากสถานที่แห่งนี้ทันที
“ท่านพี่...”
แม่เล้าจีนส่ายศีรษะอย่างอ่อนล้า“ไกรพี่คงจะให้เ้าสืบต่อกิจการหอ ตามความคิดเดิมของข้ามิได้เสียแล้ว” พลางหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งมันมีข้อความเกี่ยวกับการยกหอแห่งนี้ให้ไกร หลังจากที่แม่เล้าเสียชีวิตหรือสละตำแหน่ง และมันได้ถูกประทับตรายืนยันไว้แล้ว
แม่เล้าจุดไฟเผากระดาษด้วยแท่งเทียนที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ ก่อนจะสะบัดกระดาษใบนั้นลอยขึ้นไปกลางอากาศและค่อยๆเผาไหม้จนหมดอย่างช้าๆ
ไกรเผยให้เห็นสีหน้าว่างเปล่า ตอนแรกมันคิดว่าอย่างมากแม่เล้ากล่าวเพียงสัญญาปากเปล่าเท่านั้น ที่ไหนได้แม่เล้าได้เตรียมสัญญามอบหอแห่งนี้ และประทับตราให้กับเขาแล้วจริงๆ เพียงแค่รอวันที่เขามีคุณสมบัติบริหารหอนี้ต่อก็เท่านั้นเอง
แต่ทว่า ตอนนี้มันได้กลายเป็เศษขี้เถ้าแล้ว สัญญาฉบับนั้นได้มอดไหม้ ไปตามความคาดหวังของแม่เล้าจีนที่มี่ต่อไกรจนหมดแล้ว
ขณะที่ทุกคนกำลังอยู่ในเหตุการณ์หลากหลายอารมณ์ แต่ว่าทองนั้นกลับเดือดเนื้อร้อนใจอยู่คนเดียว วันนี้มันได้โม้กับท่านแม่และท่านพ่อของมันแล้วว่า จะซื้ออาหารดีๆไปให้ แต่ทว่าตอนนี้มันไม่เหลือเงินแม้แต่แดงเดียวเลย แม้แต่ผัดผักบุ้งข้างทางที่มีราคาห้าเบี้ย มันยังไม่มีปัญญาซื้อเลยด้วยซ้ำ
มันหันไปมองบนโต๊ะที่ไกรกับเพื่อนฝูงสั่งเอามาไว้บนโต๊ะ อาหารบางส่วนยังไม่ถูกแตะต้อง มันเลยถือวิสาสะ ไปนำกระดาษและเชือกจากห้องครัว ปีนขึ้นไปบนเก้าอี้ มาห่อของที่ยังไม่ได้แตะต้องพวกนี้ เอาไปฝากท่านพ่อท่านแม่ เพราะมันไม่รู้ว่าวันนี้มันจะได้เบี้ยของมันคืนจริงๆเปล่า หลังจากนั้นมันก็ลงมือทานอาหารที่เหลืออยู่บนโต๊ะ เพราะมันยังเป็เด็กจึงไม่รังเกียจที่จะทานของเหลือต่อจากใคร เนื่องจากครอบครัวมันยากจน จึงกินอะไรก็ได้ที่ไม่มีผลเสียต่อร่างกายและทำให้อิ่มท้องก็พอ
ขณะที่มันกำลังคีบตรงนี้ทีตักตรงนั้นทีใส่ปากอยู่นั้นเอง ในห้องก็ถูกคนสองคนบุกลุกเข้ามาอย่างไม่ให้ซุ่มให้เสียง จึงทำให้มันใจนอาหารติดคอ มือคว้าน้ำชามาดื่มแทบไม่ทัน หลังจากมันดื่มเสร็จมันมองไปที่คนสองคนนั้นอย่างเคืองๆ ก่อนเผยท่าทีงุนงงหลังจากเห็นแม่เล้าไม่มีแต่เพียงไม่โกรธเคือง ยังกล่าวต้อนรับอย่างถ่อมตน
‘ตาลุงสองคนนี้เป็ใครกันนะ ’
ขณะที่มันกำลังจ้องชายสองคนนั้น อย่างใคร่รู้ก็สบตากับหนึ่งในสองคนนั้นโดยบังเอิญ ซึ่งกำลังจ้องมองมันด้วยแววตาสงสารอยู่ครู่หนึ่งก่อนละสายตาไป
เมื่อชายผู้นั้นเลิกจ้องมองมันแล้ว ตัวมันเองก็ละความสนใจจากชายผู้นั้นเช่นกัน คีบอาหารตักใส่ปากเคี้ยวตุ้ยๆ แต่ทว่าหูของมันกลับกระดิกอย่างสอดรู้สอดเห็น
“ท่านใต้เท้า ท่านมิต้องเดินทางมาที่นี่ด้วยตัวท่านเองเลย สร้างความลำบากแก่ท่านแท้ๆ” แม่เล้าจีนกล่าวอย่างเกรงใจ
เมื่อได้ยินคำว่าท่านใต้เท้า ดวงตาหยีๆ ของทองก็เบิกกว้างขึ้นอย่างกะทันหัน คำว่าใต้เท้านั้นมักจะเรียกขุนนางที่รับใช้องค์าาโดยตรง มันเคยได้ยินคำนี้สมัยเรียนเื่ระบบชนชั้น
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทองก็ะโลงมาจากเก้าอี้ มือที่เปื้อนด้วยไขมัน ถูกเช็ดโดยกางกาง และปากที่มันแผล็บก็ถูกเช็ดโดยแขนเสื้อของตัวมันเอง
ทองรีบจัดโต๊ะเช็ดเก้าอี้อย่างรวดเร็ว มันแอบเอาจานชามไปที่ยังไม่ได้ล้างไปซุกบนเตียง ก่อนจะออกหน้าเชื้อเชิญทั้งสองคนโดยทันที
“เชิญท่านใต้เท้านั่งลงก่อนเถิด” ขณะที่แม่เล้ากำลังเอ่ยปากโต้ตอบอย่างเกรงอกเกรงใจเช่นนั้น ทองก็กล่าวขัดออกมา
มุมปากของแม่เล้ากระตุก มันไม่คิดว่าเ้าเด็กนี่จะไม่มีความเกรงอกเกรงใจนางสักนิด กล้าทำให้นางเสียหน้าต่อใต้เท้าผู้สูงศักดิ์เช่นนี้
แต่ว่าเื่นี้จะโทษทองก็ไม่ได้ เนื่องจากทองยังเด็กและเรียนมาน้อย จึงไม่รู้ว่าการกล่าวเช่นนี้ถือเป็การหักหน้าผู้อื่น
ท่านใต้เท้า โบกมือส่อความว่าอย่าไปถือโทษโกรธเคืองเด็กมันเลย ก่อนทำท่ารอให้แม่เล้าเชิญตนไปนั่ง ถือว่าช่วยรักษาหน้าให้แม่เล้าส่วนหนึ่ง
แม่เล้าจีนมีความเข้าใจถึงความปรารถนาดีของใต้เท้า จึงยิ้มชื่น เชื้อเชิญที่ท่านใต้เท้ามานั่งที่โต๊ะในห้อง ซึ่งเมื่อท่านใต้เท้าเข้ามาอย่างมีกิจจะแล้ว ไกลก็เดินออกจากห้องไปพร้อมกับเกสรอย่างมิได้นัดหมาย แต่ก็เป็เื่ที่รู้กันดี เหลือแต่ทองที่ไปเอาน้ำชามาปรนนิบัติเต็มที่ และยืนอยู่ข้างท่านใต้เท้า ยิ้มแฉ่งอย่างไร้เดียงสา แต่ว่ามือมันกลับทำท่าทางเรียกเงินของบรรดาผู้ค้าขายที่ใช้กันอย่างแพร่หลาย
เมื่อท่าทีอันไร้เดียงสาของทองก็มิได้ถือสาเอ่ยปากอย่างเอ็นดู “เ้าหนูน้อย เ้าไปนำอาหารดีๆมาให้ข้าสักสองสามอย่างสิ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทองจึงยิ้มร่าออกไป ไม่นานมันจึงมาพร้อมกับน้ำแกงในมือที่ต้มพร้อมกับใบสะระแหน่และใบกระเพรา และข้าวต้มหนึ่งชาม ที่โรยด้วยใบสะระแหน่ ที่ถูกซอยอย่างระเอียด
แม่เล้าจีนเมื่อเห็นเช่นนั้นก็มีท่าทีไม่พอใจ กำลังจะเอ่ยปากสั่งให้ทองทำไปเปลี่ยน เอาหมูเห็ดเป็ดไก่มาแทน ท่านใต้เท้าพิจารณาอาหารอยู่นาน ก่อนเอ่ยถามทองอย่างสงสัย “เ้าหนูน้อย เหตุใดเ้านำอาหารธรรมดาๆ เช่นนี้มาให้ข้าได้ล่ะ”
เมื่อได้ฟังเช่นนั้น ทองก็ไม่ได้มีท่าทีลนลานแต่อย่างใด กล่าวออกไปอย่างมั่นออกมั่นใจ “ท่านใต้เท้า อาหากรเหล่านี้มันไมได้ธรรมดาอย่างที่ตาเห็น”
“ไม่ธรรมดารึ เ้าหมายความว่าอย่างไร” ท่านใต้เท้าถามด้วยความอยากรู้
ทองกล่าวออกมาทีละคำ “เพราะอาหารเหล่านี้ มันคือ...”
“อาหารยาอย่างไรล่ะขอรับ”
133K
