เสือเจ้าพระยา [ อ่านฟรี 100 ตอน / 5 ภาคจบ ]

        ตอนที่ 50เมื่อพีเนื้อหอม เมื่อผอมเนื้อเหม็น

        ทุกวันนี้ร้านมีคนเข้ามาซื้อไม่ขาดสายรับพนักงานเยอะ เพราะร้านเขาเปิดตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงปัญหาจุกจิกกวนใจก็ถูกแก้ไขด้วยคนมีฝีมือทั้งสี่คน ส่วนลูกจ้างพนักงานประจำตอนนี้มีมากถึงสิบคนที่สลับเปลี่ยนหมุนเวียน สัปดาห์ก่อนเสือน้อยยังเรียกประชุมกันอยู่ครู่ใหญ่

        พี่เล็กหนึ่งในผู้บริหารร่วมกับอีกสามคนก็ค่อย ๆ สร้างระบบที่เป็นของตัวเองขึ้นมา

        หากขาดส่วนไหนหรือขาดตกบกพร่องตรงจุดไหน พวกเขาก็จะสามารถแก้ได้ทัน จึงเกิดการทำงานเป็นทีมจนกระทั่งเสือน้อยมาเห็นยอดขายแล้ว จึงประเมินว่าจะเปิดสาขาใหม่โดยให้ทั้งสี่คนช่วยกันนำเสนอทำเลที่คิดว่าดี

        แต่เสือน้อยไม่ต้องการให้ไปเปิดชนกับรายใหญ่เพราะนอกจากดึงลูกค้ากันเองก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา…เว้นเสียแต่ว่าเปิดเพื่อสร้างแบรนด์

        ทั้งสี่คนประเมินร้านสะดวกซื้อ ‘ระฆังทอง’ เสนอให้เช่าตึกแถวเพื่อลดค่าใช้จ่าย แต่ต้องมีการออกแบบที่ดีเพราะถ้าออกแบบไม่ดีจะทำให้พื้นที่แคบไม่มีประสิทธิภาพ

        เสือน้อยก็ผงกศีรษะเห็นด้วย“เดี๋ยวทุกคนก็ลองไปเลือกทำเล มาให้ผมดูหน่อยนะ ส่วนการออกแบบนั้นไม่ต้องห่วงผมมีสถาปนิกประจำตัวอีกสามวันค่อยมาประชุมระหว่างนี้ถ้าช่วงไหนใครหยุดก็ขี่รถออกไปดูที่ดูทางเสียบ้าง

        ……

        เสือน้อยต้อนเจ้าทองสุขเข้าคอกล้างเนื้อล้างตัวก่อนจะไปดูโรงเรียนกวดวิชาใหม่เขาขี่จักรยานเสือหมอบคันใหม่ที่พึ่งซื้อมาหยก ๆ

        ที่ซื้อมาก็เพราะเขาชอบชื่อที่จักรยานมีคำว่า ‘เสือ’ แค่นี้เท่านั้น

        ที่โรงเรียนกวดวิชาช่วงนี้ปิดเทอมจึงทำให้คนสัญจรไปมาบางตา

        ดังนั้นทำให้งานก่อสร้างต่อเติมเป็นไปได้ด้วยดีลุงประเมินแล้ว เพียงแค่ปรับมุมของห้องเรียน การจัดวางแอร์ใหม่ ๆส่วนข้อเสนอที่น่าสนใจของเขาก็คือลิฟต์เดินสี่ชั้นคงไม่ไหวลิฟต์แยกจากตัวอาคารด้านหลังยังมีพื้นที่เหลือพอ

        ส่วนพวกระบบไฟลุงถิ่นก็ติดต่อหาคนมาทำให้เพราะต้องการให้ทุกอย่างเป็นไปอย่างที่ออกแบบไว้

        คาดว่าอีกสองเดือนกว่าก็เสร็จแล้วเสือน้อยมองตึกไปมาพอนึกถึงแบบก็ดูเหมือนจะมีที่ว่างเยอะเป็นพวกที่ว่างให้คนมาเรียนนั่งเล่นถ้างั้นทำไมไม่เอาอะไรมาขายเลยล่ะ คนนั่งรอก็กินไป? ดูเหมือนต้องคุยกับลุงถิ่นหน่อยเสียแล้วความคิดผุดขึ้นในหัวของเสือน้อย

        ……

        การประชุมในอีกสามวันถัดมา มีผู้บริหารชุดแรกทั้งสี่คน

        รวมทั้งลุงทนายความดำรงและลุงถิ่นพร้อมพนักงานของลุงอีกสามคน

        เสือน้อยนั่งอยู่บนโต๊ะประธานการประชุมเหลือบมองรอบ ๆ ก่อนจะเริ่มประชุมขึ้นดื้อ ๆ ไม่มีกล่าวนำอะไรทั้งนั้น

        เขาหันไปมองลุงถิ่น“ตอนนี้ผมต้องการขยายสาขาให้มากขึ้นทางชุดผู้บริหารแนะนำให้เช่าตึกหนึ่งคูหาเอาก็พอ ลุงมีความเห็นว่าไงบ้างครับ”

        ลุงถิ่นตอบ“ไม่มีปัญหานะ เซเว่น บิ๊กซี โลตัส เขาก็ทำกันมันอยู่ที่ว่าเราจะจัดสรรพื้นที่ภายในอย่างไรก็เท่านั้น”

        “งั้นเดียวผมจ้างลุงเพิ่มก็แล้วกันว่าแต่ลุงไหวหรือเปล่าลูกน้องด้วย น่าจะขยายสี่ถึงห้าสาขาได้…ถ้าประเมินทำเลผ่าน”เสือน้อยถาม

        “ไหวอยู่แล้วคนที่ตกแต่งโรงเรียนกวดวิชาของเอ็งอยู่ก็ชุดหนึ่งอีกชุดก็ดูโรงงานร่วมกับไอ้สิน ยังมีคนเหลืออีกถ้าไม่พอก็เดี๋ยวจ้างเพิ่ม…”ลุงถิ่นรับปากอย่างเป็นจริงเป็นจัง

        “แบบเดิมใช้ซ้ำได้นะลุงเอ่อปกติแล้วไอ้ชั้นอื่นๆ เนี่ยเราเอาไว้ทำอะไรดี ปกติบางตึกสองชั้นไปจนถึงสี่ชั้น ผมอยากให้ลุงช่วยคิดตรงนี้หน่อยหรือใครมีความเห็นอย่างไงก็บอกกันหน่อย”

        “ถ้าชั้นบน ๆไม่อยู่ก็เปิดให้คนเช่าเสียเลย เวลาเดินเข้าเดินออก ก็เดินผ่านหน้าร้านนั่นแหละ”ช้างได้เสนอขึ้น

        “หรือไม่ผมว่าเจรจาเช่าแค่ชั้นล่างได้มั้ย?ในกรณีที่ทำได้นะ”

        จากนั้นทุกคนก็สุมหัวคิดกันอยู่นานสองนาน…

        “เออใช่ลุง…ผมคิดว่าอยากเปลี่ยนแบบโรงเรียนกวดวิชาชั้นหนึ่งสักเล็กน้อย”เสือน้อยได้พูดขึ้น

        “เอ็งจะเอาร้านสะดวกซื้อ…ใส่เข้าไปด้วยใช่มั้ย?”ลุงถิ่นพูดขึ้นราวกับเดาใจเขาออก

        เสือน้อยเดาะลิ้น“เอาเรื่อง ใช่เลยลุงผมอยากได้แบบเวลาคนนั่งรอเรียนก็มาซื้อของกินอีกอย่างตึกนั้นก็ไม่ต้องเช่าไม่เสียตังค์ ลุงแก้ช่วยแบบให้ผมทีก็แล้วกันนะเอาเป็นแบบร้านมีที่นั่งก็ได้ แต่ทางเข้าออกโรงเรียนยังต้องมีและต้องเข้าออกสะดวกเหมือนเดิม”

        “ได้ตามนั้นเดี๋ยวลุงให้ลูกน้องร่างแบบส่งให้”

        “ลุงดำรงครับผมว่าไอ้ไฟส่องสว่างทางเดินมันมืดไปหน่อยนะอยากให้ลุงประสานงานกับเทศบาลหน่อยว่าเพิ่มความถี่ของหลอดไฟได้มั้ยถ้าเขาไม่ทำเดี๋ยวสมัยหน้าไม่ต้องเลือก ผมมีวิธีการจัดการ” ช่วงนี้ฐานเสียงเขาเยอะเอาแค่กระจายข่าวในโรงเรียนอีกฝ่ายก็ซวยแล้ว

        “มีอีกเรื่องผมว่า…การตลาดตอนนี้ของเรามันเบาไปนะใครมีความเห็นอย่างไงบ้าง” เสือน้อยถาม

        “ขึ้นป้ายโปรโมตกลางสี่แยกไปเลยดีมั้ย?” พี่เล็กเสนอความเห็นขึ้น

        “เอ...น่าสนใจ”เสือน้อยลูบคางคิดไปมา “ไอ้ตึกสามสี่ชั้นนั่น ทำเป็นป้ายใหญ่ ๆเอาไว้ให้คนมาลงโฆษณาด้วยดีมั้ย?” นึกอะไรขึ้นได้เขาก็พูดไปเรื่อยๆ

        ตอนนี้มีแต่พี่เล็กคนเดียวที่คอยจดคำแนะนำส่วนอีกสามคนยังอ่อนประสบการณ์กว่าอย่างเห็นได้ชัด

        “อืม...ผมเคยเห็นป้ายLED ตอนไปอนุสาวรีย์ชัยฯ ถ้าเราทำแบบนั้นได้ก็เท่ากับโปรโมตทั้งกิจการของเรา และเผื่อว่าให้คนมาลงโฆษณาด้วย”

        เพราะป้ายโฆษณาแบบนี้ไม่เหมือนพวกป้ายไวนิลตายตัวที่เจ้าไหนมาก็เห็นลงโฆษณาเดี่ยว ๆ แถมไม่เคลื่อนไหว ส่วนป้าย LED กลับสลับโฆษณาไปมาได้ ลงทุนครั้งเดียวน่าจะคุ้มกว่า

        “ลุงหน้าตึกกวดวิชาติดป้ายLED ดีมั้ย? ส่วนป้ายตรงสี่แยกเราติดต่อซื้อมันเลยก็แล้วกันเรื่องนี้วานให้ลุงดำรงไปจัดการให้หน่อยนะครับ”

        เขาลูบคางครุ่นคิดไปมาป้ายโฆษณาคือแหล่งรายได้หลักในอนาคตเหมือนกันนะ!

        ……

        ระหว่างหลายเดือนมานี้ยัยนกแก้วตัวแสบไปกลับบ้านปากคลองรังสิตก็เที่ยวโพนทะนาวีรกรรม พร้อมกับความมั่งคั่งของบ้านฝั่งโน้นเป็นประจำ ทำให้พวกญาติวัยเดียวกันฟังบางครั้งก็ไปคุยโม้กับผู้หลักผู้ใหญ่

        กลับกลายเป็นว่าญาติทั้งหลายเมื่อได้ยินความอู้ฟู่ ของบ้านแม่ชบาก็แห่แหนกัน พามาหยิบยืมเงินกันไม่ขาดสายเสือน้อยก็ปวดหัวมากเขาไม่อยากรับหน้าได้แต่บอกปัดไปว่ามีงานให้ทำแลกเงินอย่างเดียว!

        แม่ชบาก็พากันโดนญาติมาร้องขอหยิบยืมเงินปฏิเสธจนไม่รู้จะปฏิเสธอย่างไงแล้วเธอปวดหัวจนปิดท่าเรือเป็นการชั่วคราวขึ้นป้ายว่า “ชำรุด…อยู่ระหว่างซ่อม”

        ยัยนกแก้วตัวดีพอกลับมาจากบ้านแม่ชม้อยกับพ่อเลี้ยงคนใหม่ก็โดนแม่ชบาดึงหูพร้อมบ่นอย่างหนัก อยู่หลายประโยคแม่ชบาขู่ว่า“เดี๋ยวไอ้เสือน้อยมันจะมาคุยด้วยแน่ะ!” 

        ทำเอาเจ้าหล่อนน้ำตาคลอกอดป้าไม่ยอมปล่อย ถ้าไม่มีป้าหนุนหลัง เธอก็อยู่บ้านหลังนี้ไม่ได้เพราะบ้านหลังนี้อยู่ดีมีสุข อีกทั้งยังมีของให้กินตลอด ๆเธอเองก็เป็นขาใหญ่คุมเพื่อน ๆ ผู้หญิงละแวกนี้

        ถ้าลูกพี่อย่างเธอเสียหน้าโดนไล่ออกจากบ้านขึ้นมามีหวังศักดิ์ศรีที่สะสมมาก็มลายหายไปพอดี

        ชบาก็โกรธเธอเช่นกันแต่พอเห็นหลานร้องไห้ กลัวว่าจะกระทบกระเทือนใจ จึงอยากจะนั่งฟังอยู่ข้าง ๆตอนเสือน้อยมันดุด่า เธอกลัวว่าจะทำน้องเสียขวัญไปกันใหญ่

        ไม่นานเสือน้อยเมื่อได้รับข่าวจากแม่ เขาก็เดินขึ้นมาบนบ้านหลังจากที่วิ่งวุ่นหลบหน้าญาติมิตรอยู่ ความอัดอั้นตันใจที่โดนพวกญาติ ‘พยายามไถตังค์’ปากนั้นบอกว่ายืม แต่เทพผีที่ไหนจะรู้ว่าเมื่อไหร่จะได้คืน

        เสือน้อยไม่ชอบวิธีการนี้จึงเบี่ยงประเด็นว่า“ให้ยืมคงไม่ได้ แต่ผมพอจะหางานทำให้ได้อยู่ แต่ต้องมีความสามารถในการทำด้วยนะ”

        เสือน้อยเห็นแม่นั่งอยู่ข้างๆ นกแก้ว มองจากสีหน้าก็ดูออกว่าพยายามจะกล่อมเขาไม่ให้ดุน้อง แต่เขาก็ตัดบท“แม่ช่วยไปดูโรงเรียนกวดวิชาหน่อยสิ เสือไม่มั่นใจว่างานมันจะออกมาดีมั้ย?”

        แม่ชบาขมวดคิ้วมีหรือเธอจะไม่รู้ว่าเจ้าลูกชายตัวดีต้องการกันเธอออกไปจากตรงนี้ทว่านกแก้วก็กอดแขนเธอร้องไห้โฮ จนตาแดงก่ำไม่ยอมปล่อย แม่ชบาก็จนใจสบตามองลูกชาย

        แต่เสือน้อยกลับทำไม่รู้ไม่ชี้“วันนี้ไม่โดนพรุ่งนี้ก็ต้องโดน ถ้าพรุ่งนี้โดนอาจหนักกว่าก็ได้นะ”เขาพูดขึ้นมาลอย ๆ ระหว่างรอแม่ชบาตัดสินใจ

        แม่ชบาพูด “อย่าพูดกระแทกแดกดันน้องมากนักนะลูก” พร้อมส่งสัญญาณขอร้องผ่านสายตา

        เสือน้อยไม่รับปากอะไรก่อนจะรอแม่เดินจากไป เขาก็หันมาพูดกับนกแก้ว “นี่ยัยตัวแสบก่อเรื่องอะไรไว้รู้บ้างมั้ยฮะ?”

        นกแก้วก้มหน้าก้มตาตอบเสียงสะอื้น“รู้…หนูผิดไปแล้ว พี่เสืออย่าโกรธหนูเลยนะก็หนูไม่รู้ว่าคนอื่นเขาจะเอาไปพูดกันต่อนี่…”

        เสือน้อยส่ายหน้าจากนั้นก็เทศนายัยนกแก้วไปชุดใหญ่ พักใหญ่เลยด้วย โดยจากนี้เป็นต้นไป นกแก้วจะต้องคอยรับหน้าญาติๆ ฝั่งโน้นโดยจะแกล้งร้องไห้ ข่มขู่ ใช้วิธีไหนก็ได้ให้พวกฝั่งโน้นกลับไปแต่โดยดีแบบบัวไม่ให้ช้ำน้ำไม่ให้ขุ่น

        “พี่เสือจะไม่ไล่หนูออกจากบ้านเหรอ?”นกแก้วหันมาสบตามอง

        มือขอเสือน้อยจะวางลงบนหัวเธอลูบไปมา“ไม่ไล่หรอก…แต่ว่าก็ต้องดูวิธีแก้ปัญหาของนกแก้วต่อจากนี้ด้วยนะ”

        จากนั้นนกแก้วก็ร้องโฮยกใหญ่พร้อมกับดังโผเข้ากอด “เธอกลัวแล้วจริง ๆ กลัวพี่เสือไม่รัก กลัวป้าไม่รักกลัวลุงไม่รัก ถ้าไม่มีสามคนนี้เธอคงใช้ชีวิตแบบมีความสุข เช่นนี้ไม่ได้!”

        แม่ชบาที่แอบอยู่ด้านล่างพอได้ยินหลานรักร้องเสียงดังก็ตกใจรีบวิ่งขึ้นไปดูด้วยท่าทีตกอกตกใจกลัวว่าเจ้าเสือน้อยจะทำหลานสาวเตลิดไปกันใหญ่แต่พอมองเห็นนกแก้วกอดเสือน้อยก็พอจะเข้าใจเพราะเสือน้อยหันมายิ้มกว้างให้คนเป็นแม่อย่างเธอ

        จากวันนั้นเป็นต้นมานกแก้วก็ต้องงัดมารยาร้อยเล่มเกวียน ที่ป้าชบาของเธอถ่ายทอดให้คอยพูดดักทางญาติ ๆพูดซ้ำ ๆ จนหลายคนยอมรามือกลับไปมือเปล่า คล้ายหุ่นนกแก้วที่พูดแต่ประโยคเดิม ๆส่วนญาติที่อยากได้งานทำพี่เสือน้อย หรือไม่ก็ป้าชบาจะรับหน้าแทนเธอ

        แต่ก็มีญาติฝั่งลุงผันมาเยี่ยมนกแก้วจึงเรียกลุงมารับแขกแทน

        พอลุงเห็นหลานชายสวมเครื่องแบบมาก็ทำให้เขาดีใจมากนัก“กว่าจะโผล่หัวมาได้นะเอ็งไอ้มอส” ผันกอดหลานชายไปก่อนจะถามไถสารทุกข์สุกดิบครู่หนึ่ง จึงกวักมือเรียกนกแก้วให้โทรตามเสือน้อยมาหา

        เสือน้อยพอมาถึงเห็นรุ่นพี่ลูกน้องฝั่งพ่อ ‘ปู่เพิ่ม’ มีน้องชื่อว่า ‘ปู่พวง’

        ลูกชายรุ่นเดียวกับพ่อผันมีชื่อว่ากอหญ้า

        ส่วนลุงกอหญ้าก็มีลูกชื่อ ‘มอส’ ซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องกับเสือน้อย

        ตัวเสือน้อยไม่ได้เจอมานานได้ฟังแต่ข่าวจากพ่อที่ชอบโทรคุยกับญาติ ๆ

        เสือน้อยทักทายปราศรัยตามมารยาทอันพึงมีคุยกันอยู่นานสองนานไล่ลำดับโคตรเหง้ากันก่อน ความจริงเจอกันไม่กี่ครั้งแต่ไม่เป็นไรสายเลือดเดียวกันผมนับเป็นพี่หมดนั่นแหละ

        เสือน้อยตีสนิท“นี่…พี่พึ่งย้ายมา สภ.เมืองเหรอ โอ๊ย…สบายสงกรานต์งานเยอะ!”