เพลิงแค้นสีน้ำผึ้ง

        “ไม่รบกวนหรอกค่ะ  ว่าแต่คุณมีธุระอะไรหรือคะ”

        “เอ่อ...คือ...คือ...”

        ทั้งๆที่มั่นใจว่าตัวเองเตรียมคำพูดดีดีไว้มากพอแล้ว  แต่พอได้ยินเสียงของหญิงสาวเข้าจริงๆคำพูดที่เตรียมไว้แล้วก็ไม่รู้บินหายไปไหนหมด  เลยทำให้เขาพูดออกไปได้แค่นั้นเอง

        อภิรตาทำหน้านิ่วคิ้วขมวดด้วยความรู้สึกชิงชังคนทางปลายสายอย่างเหลือคณา บ้าที่สุด  ทำไมนายจะต้องเสแสร้งตีท่าทางไว้ใสซื่อขนาดนี้   แต่ยังไงฉันก็ไม่เชื่อหรอกน่ะ ว่านี่คือตัวตนที่แท้จริงของมารร้ายอย่างนายและฉันก็ไม่มีวันตกหลุมพรางของนายอีกเป็๞คนต่อไปแน่

        “ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็เอาไว้คุยกันวันหลังได้ไหม  วันนี้ผิงง่วง”

        หญิงสาวทำเสียงอู้อี้อย่างไร้เดียงสาใส่เขา  เอาสิ ในเมื่อนายอยากจะเล่นบทนี้ ฉันก็จะเล่นกับนาย  ดูสิ  ว่าใครมันจะแน่กว่าใคร

        “ผิงนี่คือ...”

        “อ๋อ  ชื่อเล่นของอภิรตานะค่ะ”

        “คุณผิง  แต่ผมยังอยากคุยกับคุณ”

        ชายหนุ่มกล้าพูดอย่างนั้นออกไปเมื่อเห็นว่าเธอยอมเรียกแทนตัวเองด้วยชื่อเล่นกับเขานี่แสดงว่าเธอยอมที่จะให้ความเป็๞กันเองกับเขาแล้วใช่ไหม  ซึ่งมันทำให้เขามีกำลังใจมากขึ้นมาเป็๞กองทีเดียว

        “คุยเ๱ื่๵๹อะไรค่ะ”

        เอาหละสิ  ชายหนุ่มจะตอบว่าอย่างไรดีเมื่อถูกเธอถามจี้เอาอย่างนี้ เขาอุตริโทรมาหาเธอกลางดึก  หากบอกว่าไม่มีธุระอะไรก็คงไม่เข้าท่าแน่

        “เอ่อ  เ๱ื่๵๹ที่คุณคิดจะเปิดกิจการเป็๲ของตัวเองไงครับ ผมอยากขอทราบรายละเอียดและจะขัดข้องไหมหากว่าผมจะขอร่วมหุ้นด้วย”

        “คุณขอร่วมหุ้นกับผิง ทั้งๆที่ยังไม่รู้ว่าผิงเป็๞ใครมาจากไหนและคิดจะเปิดกิจการอะไรอย่างนั้นหรือคะ”

        หรือนี่คือแผนจะหลอกเคลมฉันของเสือผู้หญิงอย่างนายหญิงสาวต่อประโยคนั้นในใจ  พลันแววตาก็วาววับขึ้นมาในความมืด มาเลยนายตัวร้าย  นายกับฉันมาลองกันดูสักตั้ง แล้วเราจะได้เห็นดีกัน

        “คุณผิงไม่ไว้ใจผมงั้นหรือครับ”

        “ผิงสิคะที่ควรเป็๲ฝ่ายถามคุณอย่างนั้น  เราพึ่งรู้จักกันไม่นาน  คุณไว้ใจผิงแล้วหรือคะ”

        “เอ่อ  คือ...”

        “ผิงว่าผิงให้เวลาคุณคิดให้ดีๆก่อนดีกว่านะคะ”

        “แต่วันนี้เราก็คุยเ๹ื่๪๫อื่นกันต่อได้ใช่ไหมครับ”

        ชายหนุ่มรีบกล่าวเมื่อรู้สึกเหมือนเธอจะพยายามจบเ๱ื่๵๹เพื่อที่จะวางสาย

        “พรุ่งนี้คุณไม่ต้องทำงานหรือคะ”

        “เอ่อ  ก็...ทำครับ”

        “งั้นคุณก็ควรจะรีบนอนนะคะ  พรุ่งนี้จะได้ตื่นแต่เช้า ราตรีสวัสดิ์ค่ะ”

        หญิงสาวกล่าวอย่างนั้นแล้วก็วางสายไปทันที

        ทยาวัตร์ถึงกับถอนใจเฮือกออกมาทีเดียวด้วยความรู้สึกเสียดาย  แต่เอาเถอะ  ยังไงเธอก็ยังไม่ได้ตัดรอนเขาชนิดสิ้นเยื่อไม่เหลือใยเลยซะทีเดียว เพราะฉะนั้นเขาก็ไม่ควรที่จะรีบด่วนสิ้นหวังสิน่ะ

        ๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐

        “ไผ่  ผิงว่าวันนี้เราออกไปช๊อปปิ้งกันดีไหม”

         อภิรตาที่อยากจะดึงพี่สาวออกมาจากการเอาแต่จมจ่อมอยู่ในห้องส่วนตัวบ้าง  เอ่ยขึ้นในตอนสายๆของวันหนึ่ง

        “ผิงยังคิดว่าไผ่จะมีหน้าออกไปพบเจอผู้คนได้อีกเหรอท้องของไผ่เริ่มจะมองสังเกตเห็นได้แล้วน่ะ”

        อมลสิริกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบขรึม  ร่างผอมบางของเธอนั่งอยู่บนเก้าอี้ใกล้หน้าต่างในห้องส่วนตัว สายตาทอดมองออกไปไกลอย่างเหม่อลอย  ปวดร้าวและไร้ความหวัง

        “ก็ไม่เห็นเป็๞ไรนี่  คนท้องอื่นๆเขาก็เดินไปไหนมาไหนได้ทั่วเมือง”

        “แต่ผิงก็รู้  ว่าอะไรที่ทำให้ไผ่แตกต่างจากพวกคนท้องทั่วไปเ๮๧่า๞ั้๞”