เสียงนาฬิกาปลุกตอนเช้าทำเอามู่เฉินรู้สึกหงุดหงิด แต่เมื่อดวงตาของเขากวาดไปรอบด้านใบหน้าถึงกับตื่นตระหนก ดีดตัวลุกขึ้นจากเตียงด้วยความไม่เชื่อ ต้องตบหน้าตัวเองซ้ำๆ คล้าย้ายืนยันว่าเป็ฝันหรือเื่จริง
“โอ๊ย...เจ็บๆ นี่เราไม่ได้ฝันเหรอเนี่ย แต่ย้อนเวลากลับมาจริงๆ แถมยังเป็ห้องนอนในบ้านเมืองปิงอันไม่ใช่ค่ายทหาร แล้วตอนนี้วันที่เท่าไหร่แล้ว” เขาหยิบโทรศัพท์มือถือที่ถูกเสียบสายชาร์จขึ้นมาดู ยังเป็ปี 2023 เดือนพฤษภาคมวันที่ 5
หลังจากตรวจสอบจนแน่ใจใบหน้าของชายหนุ่มวัย 19 ปีก็เต็มไปด้วยความปิติยินดี
“ย้อนเวลามาก่อนวันที่เชื้อไวรัสซอมบี้จะระบาดหนึ่งวัน เราสามารถเตรียมตัวให้พร้อมก่อนเริ่มภัยพิบัติได้ อาหาร เครื่องดื่ม อุปกรณ์เครื่องใช้ต่างๆ ที่จำเป็ต้องรีบซื้อก่อนถึงพรุ่งนี้ตอนบ่าย”
ความโหดร้ายของเชื้อไวรัสซอมบี้ทำให้ประชากรโลกตกอยู่ในสภาพย่ำแย่
กองทัพไม่สามารถกวาดล้างซอมบี้ทั้งหมดไปได้เนื่องจากโลกนี้ไม่เพียงแต่มีซอมบี้เท่านั้น หลังจากเหตุการณ์ซอมบี้ก็เป็หมอกสีขาวปะทุทั่วโลก อสูรกายออกมาจากหมอก หลังจากนั้นเป็ฝนกรด น้ำท่วมโลกทำให้ผู้คนยากที่จะอยู่อาศัย โชคดีที่ชีวิตก่อนมู่เฉินรอดชีวิตได้เพราะอยู่ในเขตทหาร แต่กระนั้นใน่เวลาสุดท้ายเขาก็ตายจึงมาเกิดในอดีต
มู่เฉินเปิดแอปธนาคารเพื่อดูยอดเงินในบัญชี
ความจริงครอบครัวของเขาถือว่าค่อนข้างรวย แต่เพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อหลายปีก่อนทำให้พ่อแม่ของมู่เฉินเสียชีวิต เขาที่กำลังเรียนอยู่ปี 1 จึงรู้สึกโดดเดี่ยว ธุรกิจที่บ้านล้มละลาย พ่อแม่ล้มหายตายจาก สุดท้ายจึงตีตัวออกจากสังคมกลายเป็คนเก็บตัวและใช้เงินที่เหลือในบัญชีหลังจากหักค่าภาษีและความเสียหายในบริษัท
“เหลือแค่นี้เองเหรอ...” มู่เฉินพูดไม่ออกเมื่อเห็นเงินในบัญชีเหลือเพียงห้าหมื่นหยวนเท่านั้น จำได้ว่าเงินเหลือจากจ่ายส่วนต่างบริษัทคือหนึ่งล้านหยวน แต่เพียงเขาใช้จ่ายอย่างสุรุ่ยสุร่ายทุกเดือนสุดท้ายจึงเป็อย่างที่เห็น
“ไม่เป็ไร เหลือแค่นี้ก็ใช้เท่านี้ หลังจากนั้นค่อยหาทางเอา” มู่เฉินทำได้เพียงกัดความโกรธกลืนลงไป ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาปล้นร้านสะดวกซื้อเพื่อขโมยสินค้า หากเขากระทำการอุกอาจมีหวังโดนตำรวจจับเข้าคุก โอกาสรอดชีวิตในคุกค่อนข้างมียากกว่าคนข้างนอก ในนั้นไม่มีที่ให้หลบหนี และหากโชคร้ายถูกสวมกุญแจมือก็คงเหมือนหมูในกรงรอซอมบี้รับประทาน
มู่เฉินต้องรอให้ซอมบี้ปะทุถึงจะปล้นร้านสะดวกซื้อและซูเปอร์มาร์เก็ตได้ แต่กระนั้นใช่ว่าจะไม่มีอันตรายข้างนอก เพียงแค่โดนซอมบี้กัดหรือข่วนก็อาจติดเชื้อ ตอนนี้ยังไม่มียารักษา ต่อให้เป็มู่เฉินที่มีประสบการณ์ก็เต็มไปด้วยความระมัดระวังเมื่อเหตุการณ์ไวรัสระบาดปะทุวันพรุ่งนี้
มู่เฉินหยิบกุญแจรถเชฟโรเลตเพียงคันเดียวของเขาใส่กระเป๋า กำลังจะออกไปซื้ออุปกรณ์ที่จำเป็ในการเอาชีวิตรอด แต่ว่าตอนนั้นเองเสียงหนึ่งได้ดังขึ้นในหัว
'ติ้ง...กำลังติดตั้งระบบตกปลาเหนือ์...ติดตั้งสำเร็จแล้ว โฮสต์สามารถเริ่มดำเนินการตกปลาได้ทันที'
'ตกปลาแต่ละครั้งจะมีค่าใช้จ่าย 1000 หยวน โฮสต์จำเป็ต้องมีอุปกรณ์ประกอบฉากเช่นเบ็ดตกปลาราคาถูกและแหล่งน้ำไว้หย่อนเบ็ด'
'ของที่ถูกตกมาได้สามารถเก็บไว้ในกระเป๋าของระบบ'
มู่เฉินที่กำลังเดินไปขึ้นรถตกตะลึงหลังจากเห็นข้อมูลตรงหน้า
ถ้าหากเขายังไม่พบเหตุการณ์วันสิ้นโลกคงคิดว่าตัวเองถูกหลอกโดยรายการจ้อจี้ที่ชอบทำให้ผู้ชมหัวเราะ
แต่ตอนนี้เขาย้อนเวลากลับมา จึงมีภูมิคุ้มกันต่อสิ่งต่างๆ ที่เหนือจินตนาการ แต่กระนั้นปฏิเสธไม่ได้ว่าเขามีความสุขที่เห็นระบบตรงหน้า
“ระบบผม้าตกปลาตอนนี้ เงินที่อยู่ในบัญชีห้าหมื่นหยวนโอนเข้าบัญชีระบบโดยตรงได้ไหม” มู่เฉินเลือกที่จะเพิกเฉยต่อการออกไปข้างนอกชั่วคราว ตอนนี้เขาสนใจระบบที่อยู่ๆ ก็ปรากฏออกมา สิ่งนี้ดูอัศจรรย์ยิ่ง มันทำให้เขานึกถึงผู้มีความสามารถต่างๆ ที่ได้จากการต่อสู้กับซอมบี้ในชีวิตก่อนหน้า
บุคคลเ่าั้ส่วนใหญ่เป็พลเอกกองทัพ หรือไม่ก็พวกหัวรุนแรงที่สร้างกลุ่มของตัวเอง
มู่เฉินจัดอยู่ในประเภทคนธรรมดาที่ใช้อาวุธปืน ดังนั้นความเป็อยู่ในชีวิตก่อนหน้านี้ของเขาจึงแย่มาก
'ติ้ง...เงินโอนเข้าระบบเรียบร้อย'
'ติ้ง...้าอุปกรณ์ประกอบฉาก เบ็ดตกปลาและน้ำ หย่อนเบ็ดเพื่อเริ่มกิจกรรม'
มู่เฉินไม่ใช่คนโง่ เพียงเห็นคำอธิบายซ้ำก็เข้าใจได้ทันที ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจออกไปข้างนอกด้วยรถเชฟโรเลต ร้านอุปกรณ์ตกปลาหาได้ง่ายๆ ผ่านแอปโทรศัพท์มือถือ มู่เฉินจ่ายเงินให้เ้าของร้านผ่านระบบตกปลา มันค่อนข้างสะดวกไม่ต้องยกโทรศัพท์ขึ้นมา เพียงเห็นคิวอาร์โค้ดก็สแกนผ่านดวงตาเขาได้ง่ายๆ
มู่เฉินเลือกซื้อเบ็ดตกปลาราคาถูกและถังน้ำไว้หย่อนเบ็ด เขายังไม่รีบกลับบ้านแต่เลือกที่จะขับรถไปยังซูเปอร์มาเก็ต
จริงอยู่ที่มีระบบเอาตัวรอดแล้วตอนนี้ แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าการตกปลานั้นอาจนำมาซึ่งของไร้ประโยชน์ ดังนั้นเขาจึงต้องเตรียมความพร้อมเพื่อความอยู่รอดวันสิ้นโลกด้วยอาหารแห้ง บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแบบถ้วยเพียงใส่น้ำลงไปมันก็ร้อน เนื้อกระป๋อง ผักดอง น้ำเปล่าราคาถูกที่ไม่มียี่ห้อ
เนื่องจากมู่เฉินขับรถเก๋งจึงไม่สามารถบรรทุกของทุกอย่างลงไปในรถได้ ทางซูเปอร์มาเก็ตจึงบอกว่าจะไปส่งสินค้า่เย็นแบบฟรีๆ เขาตอบตกลงและออกมาจากที่นั่น ก่อนกลับบ้านมู่เฉินบังเอิญผ่านธนาคารในเมือง เขาหยุดรถที่นั่นและมีรอยยิ้มมุมปาก
“ในวันสิ้นโลกยกเว้นทองคำและอาหารเงินกระดาษกลายเป็สิ่งไร้ค่าโดยสมบูรณ์ ในขณะที่ทุกคนทิ้งเงินทั้งหมดมันก็จะเป็ของเรา แต่ว่าตอนนี้ยังก่อน ไว้ค่อยมาปล้นธนาคารวันหลังแล้วกัน”
แรกๆ ทุกคนก็พากันปล้นเงินอย่างบ้าคลั่ง แต่พอรู้ว่ากระดาษดังกล่าวไร้มูลค่าพวกเขาก็ไม่ลังเลที่จะนำไปทำเป็กระดาษเช็ดก้น ดังนั้นสำหรับมู่เฉินจึงเป็เพียงคนเดียวที่สามารถสร้างกำไรจากสิ่งเหล่านี้ได้
............
เมื่อกลับมาถึงบ้านเขาก็กรอกน้ำใส่ถังแล้วยกมาที่โต๊ะกินข้าว
มู่เฉินยังไม่อยากอาหารเพียงหย่อนเบ็ดตกปลาลงไปในถังแล้วกล่าวกับระบบ
“เริ่มการตกปลาได้” สิ้นเสียงของเขายอดเงินที่อยู่ในบัญชีก็ถูกหักออกไป
มู่เฉินสังเกตเบ็ดตกปลาในถังราวกับว่าอยู่ๆ มันก็ทะลุลงไปก้นถัง แต่ในความจริงแล้วมันทะลุไปโลกอื่นต่างหาก
มู่เฉินใช้เวลาประมาณ 15 นาทีในการตกปลาครั้งแรก เขารู้สึกว่าสายเบ็ดมันกระตุกจึงรีบดึงขึ้นมา โชคของเขาค่อนข้างร้าย ครั้งแรกที่ตกได้คือบะหมี่หนึ่งห่อราคาน่าจะราวๆ 1 หยวน
มู่เฉินโยนบะหมี่ไว้บนโต๊ะแล้วเริ่มตกปลาครั้งที่สอง
เนื่องจากระบบไม่มีข้อจำกัดในการใช้งาน เขาสามารถนั่งตกได้ทั้งวัน เพียงแต่จะได้ของดีหรือเปล่านั่นขึ้นอยู่กับโชค
มู่เฉินเคยเล่นกาชาปองสุ่มฟิกเกอร์สวยๆ ดังนั้นเขาจึงเข้าใจว่ามันเป็เื่ยากที่จะได้ของดี ทุกอย่างขึ้นอยู่กับโชค แต่โดยสรุปแล้วเขาโชคร้ายเป็อย่างมาก ใช้เวลาตกปลาประมาณ 1 ชั่วโมงของที่ได้คือบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป กางเกงในผู้หญิงสีชมพู รองเท้าเด็ก กระดาษทิชชูหนึ่งห่อ
มู่เฉินถอนหายใจเล็กน้อย ระบบของเขาไม่ได้มีความแข็งแกร่งเหมือนพลเอกหรือตัวร้ายเ่าั้ สิ่งนี้ต้องใช้เวลานานในการตกเพื่อรับของดีๆ แต่ส่วนจะมีโอกาสหรือเปล่าก็ขึ้นอยู่กับโชคชะตา
โทรศัพท์จากพนักงานขนส่งทำให้มู่เฉินต้องเลิกตกปลาชั่วคราว หลังจากเปิดประตูต้อนรับพนักงานมู่เฉินก็บอกให้พวกเขาขนย้ายสินค้าทั้งหมดเข้าไปในบ้าน
ในวันโลกาวินาศอาหารมีความสำคัญมาก มันไม่ใช่เื่ฉลาดที่จะวางไว้ข้างนอก ดังนั้นจึงต้องเก็บให้มิดชิด
พนักงานไม่สงสัยในคำสั่งและเริ่มดำเนินการทันที
มู่เฉินรอให้พวกเขาทำงานเสร็จแล้วกลับออกไปจึงเริ่มตกปลาอีกครั้ง
ระหว่างรอเขาเลือกที่จะปรุงอาหารด้วยเนื้อสดและผักสดๆ สิ่งเหล่านี้หากินไม่ได้แล้วในอนาคต ดังนั้นมู่เฉินจึงค่อนข้างมีความสุขในขณะนี้ และอดไม่ได้ที่จะคิดว่าหากไม่มีไวรัสระบาดคงดี หรือหากแลกกับระบบตกปลาได้ก็คงยอม
สายเบ็ดกระตุกหนักๆ มู่เฉินต้องรีบวางถ้วยบะหมี่ลงแล้วดึงสายขึ้นมาสุดแรง ครั้งนี้แรงฉุดมากกว่าครั้งก่อนๆ เขาจึงอดไม่ได้ที่จะตั้งตารอคอย เมื่อสายถูกดึงมาจนสุดเสียงระบบก็แจ้งเตือน
'...ติ้ง ได้รับหลุมหลบภัยวันโลกาวินาศ ถูกสร้างขึ้นในปี 2050 โดยมนุษย์ ภายในหลุมหลบภัยมีห้องนอน ห้องน้ำ ขนาดห้อง 3x3 ครบครันด้วยอุปกรณ์อำนวยความสะดวกพร้อมด้วยแบตเตอรี่ทำงานตลอด 24 ชั่วโมงใน 1 ปีโดยไม่ต้องชาร์จไฟ'
ดวงตาของมู่เฉินกลายเป็ประกาย
ถึงแม้ว่าเขาจะมั่นใจว่าเอาตัวรอดได้แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าสุดท้ายตนยังเป็เพียงคนธรรมดาไร้อาวุธ ที่อยู่อาศัยย่อมเสี่ยงต่อการถูกโจมตี แต่หากมีหลุมหลบภัยนี้ละก็มันจะต่างออกไป มู่เฉินสามารถซ่อนตัวในใต้ดินโดยไม่มีปัญหา
824
