ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        ชิงหูเสนอความคิดเห็นให้กับหลินเมิ้งหยาอีกครั้ง สำหรับเขาแล้วนอกจากเจ้าเด็กน้อยคนนี้ คนอื่นๆ มิต่างอะไรจากเมฆลอยละล่อง

        ทว่าหลินเมิ้งหยากลับไม่สามารถทำเรื่องไร้เยื่อใยเช่นนั้นได้ป๋ายจื่อปกป้องนางด้วยหัวใจ แม้แต่พี่น้องแท้ๆ ยังมิทำเช่นนาง

        ดังนั้นนางมิอาจส่งป๋ายจื่อไปลำบากตรากตรำเช่นนั้นได้

        “ดูจากท่าทีของฮ่องเต้หมิงเขาอยากรับป๋ายจื่อเข้าไปเป็นสะใภ้เหลือเกิน ซีฟานมีหญิงสาวมากมายเหตุใดจึงต้องมาขอลูกสะใภ้จากต้าจิ้น!”

        ในสวนดอกไม้ ป๋ายจื่อกำลังหัวเราะอย่างเบิกบานโดยไม่รู้เรื่องรู้ราวใดๆ

        เมื่อเทียบกับตนเองแล้ว ป๋ายจื่อเป็นเพียงหญิงสาวตัวเล็กๆ เท่านั้นเจิดจรัส อ่อนหวาน รอยยิ้มสดใสสวยงาม

        แม้จะเคยเผชิญเรื่องราวอันตรายมากมายแต่นางยังคงรักษาความดีงามในหัวใจของตนเองเอาไว้ได้

        หลินเมิ้งหยาเพิ่งได้รู้ว่าป๋ายจื่อต่างหากที่เป็นคนเข้มแข็งที่สุดในหมู่พวกนาง

        “ไม่ได้ ข้าไม่มีทางยินยอมปล่อยให้ป๋ายจื่อแต่งงานกับหูเทียนเป่ย!”

        ตัดสินใจเด็ดขาด ผุดลุกขึ้นยืนจากที่นั่ง จัดแต่งเสื้อผ้าตนเองก่อนจะเดินออกจากตำหนักหลิวซินโดยมิพาสาวใช้คนใดไปด้วย

        ดูเหมือนนางจะต้องปรึกษาหลงเทียนอวี้เพื่อคิดหากลอุบายที่แยบยลออกมา

        สาวเท้าถี่ๆ เวลาเพียงชั่วพริบตาร่างของหลินเมิ้งหยาพลันปรากฏที่หน้าห้องอ่านหนังสือของหลงเทียนอวี้

        ทว่าตอนที่คิดจะเคาะประตู อยู่ๆ นางก็หยุดชะงัก

        นางเป็นคนทำให้เกิดเรื่องนี้ขึ้นเอง

        หากมาร้องขอความเห็นใจจากหลงเทียนอวี้ มันจะสมเหตุสมผลหรือไม่?

        นางครุ่นคิด เตรียมตัวหันหลังกลับ ทว่าทันทีที่หมุนตัว เสียงของหลงเทียนอวี้พลันดังออกมา

        “ใครอยู่ข้างนอก?”

        คิดไม่ถึงเลยว่าจะถูกจับได้เช่นนี้

        หลินเมิ้งหยาทำได้เพียงทำใจให้สงบนิ่ง แง้มประตูเปิดออก

        “หม่อมฉันเองเพคะ”

        นี่เป็นครั้งแรกที่หลินเมิ้งหยามาขอร้องผู้อื่นโดยมิมีสิ่งใดแอบแฝง

        ใบหน้าเรียวเล็ก รอยยิ้มน่ารักจิ้มลิ้มนางพยายามทำให้ตนเองดูอบอุ่นไร้เดียงสาที่สุด

        หลงเทียนอวี้กำลังนั่งอ่านเอกสารทางราชการอยู่ด้านหลังโต๊ะอ่านหนังสือเงยหน้ามองนางก่อนจะเอ่ยถาม

        “มีเรื่องอะไรก็พูดมาเถิด รอยยิ้มเช่นนี้...ไม่เหมาะกับเจ้าหรอก”

        รอยยิ้มอ่อนหวานพลันแข็งทื่อ

        คิดไม่ถึงเลยว่าผู้ชายหน้านิ่งอย่างหลงเทียนอวี้จะเอ่ยวาจาทิ่มแทงใจผู้อื่นได้เจ็บแสบถึงเพียงนี้

        “ท่านอ๋อง หม่อมฉันมีเรื่องอยากขอร้องพระองค์จริงๆ เพคะไม่ทราบว่าท่านจะสามารถช่วยหม่อมฉันได้หรือไม่?”

        หลงเทียนอวี้เงยหน้า จ้องมองนางอีกครั้ง ครู่ต่อมาจึงพยักหน้าลง

        หลินเมิ้งหยาไม่รีรอ เอื้อนเอ่ยสิ่งที่ติดอยู่ในใจ

        “หม่อมฉันต้องการขอร้องเรื่องป๋ายจื่อนางมิใช่เพียงสาวใช้ของหม่อมฉัน แต่นางยังเปรียบเสมือนพี่น้องดังนั้นหม่อมฉันไม่อยากให้นางต้องไปแต่งงานหม่อมฉันไม่อยากให้นางได้รับความทุกข์ทรมาน”

        แปลกยิ่งนัก หลินเมิ้งหยาเอ่ยปากขอร้องเขาเพียงเพราะสาวใช้คนหนึ่ง

        แต่เมื่อลองไตร่ตรองดู มันไม่เหนือความคาดเดาของเขานัก

        หลงเทียนอวี้วางปากกาในมือลง เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้านางก่อนจะหยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกมา

        “นี่คือ...”

        “นี่คือหลักฐานเกี่ยวข้องกับพฤติกรรมมิชอบของหูลู่หนานที่พยายามจะช่วงชิงบัลลังก์เจ้ารู้หรือไม่ว่าต้องจัดการเช่นไร?”

        นางพูดไม่ออก มองดูจดหมายลับในมือนางคิดไม่ถึงเลยว่าจะแก้ไขสถานการณ์ได้อย่างง่ายดายเช่นนี้

        “ไม่ได้ ท่านอ๋อง ของชิ้นนี้สำคัญมากจนเกินไปหม่อมฉันไม่...ไม่สามารถนำมันมาใช้ตามอำเภอใจได้”

        ข้อมูลทุกอย่างล้วนแลกมากับชีวิตของผู้คนมากมาย

        หลินเมิ้งหยาที่อยู่ในจวนอวี้รู้ดีที่สุดว่าของเหล่านี้มีความสำคัญเช่นไร

        ทว่าหลงเทียนอวี้ตัดสินใจไปแล้ว

        จับมือของนาง วางจดหมายลับเหล่านั้นลงไป

        “หากเจ้าไม่ใช้ มันจะเป็นเพียงกระดาษเปล่าเท่านั้นข้ายังมีเรื่องให้ต้องทำ เจ้าออกไปก่อนเถิด”

        ไม่อาจปฏิเสธได้ ทว่าคิ้วของหลงเทียนอวี้ไม่แม้แต่จะขมวดเข้าหากัน

        หลินเมิ้งหยาอ้าปาก แต่สุดท้ายกลับกำจดหมายลับเอาไว้แน่นแล้วหมุนตัวจากไป

        ความอบอุ่นที่ส่งผ่านจากมือของหลงเทียนอวี้ยังคงอยู่ทั้งที่อุณหภูมิร่างกายมิต่างกัน แต่เหตุใดสัมผัสนั้นจึงตราตรึงอยู่ในหัวใจ

        ทั้งที่รวบรวมเอกสารที่เป็นประโยชน์ไว้ในมือมากมาย แต่หลงเทียนอวี้กลับมอบให้นางอย่างง่ายดาย

        ป๋ายจื่อสำคัญกับนางมาก แต่สำหรับหลงเทียนอวี้ ป๋ายจื่อกลับไม่มีความสำคัญใดๆทั้งสิ้น

        ตกลงหลงเทียนอวี้ทำแบบนี้เพื่ออะไร?

        ตอนนี้หลินเมิ้งหยาที่เคยฉลาดเฉลียวเสมอมาเริ่มรู้สึกสับสน

        นางไม่อาจบอกตัวเองว่าหลงเทียนอวี้เป็นเพียงเจ้านายธรรมดาได้อีกต่อไป

        สมองว้าวุ่น หลินเมิ้งหยาเดินผ่านสวนดอกไม้ของจวนไป

        ราวกับมองไม่เห็นสายตาอาฆาตคู่หนึ่งที่กำลังจับจ้องมองทางนาง

        ภายในศาลาเล็กที่สวนดอกไม้ หลินเมิ้งหยานั่งลงที่นั่งปล่อยให้สายลมกระทบใบหน้าเพื่อไล่อุณหภูมิความร้อนออกไป

        ถูกต้อง ตั้งแต่ชาติก่อนจนกระทั่งชาตินี้หลินเมิ้งหยาไม่เคยหน้าแดงเพียงเพราะถูกสัมผัสตัวเช่นนี้มาก่อน

        นางหัวเราะขมขื่นพลางใช้มือจับใบหน้านวลของตนเองนี่นางกำลังรู้สึกเขินอายเหมือนสาวน้อยแรกแย้มอย่างนั้นหรือ?

        หลินเมิ้งหยาที่กำลังตกอยู่ในความคิดของตนเองไม่ทันสังเกตเห็นสายตาอาฆาตคู่นั้นที่กำลังจับจ้องมาที่จดหมายลับในมือของนาง

        ขณะที่เจ้าของสายตาคู่นั้นกำลังคิดจะปรากฏตัวเพื่อแย่งจดหมายในมือของหลินเมิ้งหยาร่างหนึ่งพลันปรากฏขึ้น

        “ใครกันน่ะ!”

        ร่างดำส่งเสียงเย็นชา ก่อนจะพุ่งตัวเข้าไป

        กว่าหลินเมิ้งหยาจะรู้สึกตัว ทั้งสองคนนั้นกำลังต่อสู้เพล้งพล้างกันอยู่หลายกระบวนท่าแล้ว

        เสียงการต่อสู้ดังขึ้นกลางอากาศในที่สุดหลินเมิ้งหยาก็ดึงสติกลับมา

        รีบเก็บจดหมายลับเข้าไปไว้ในอ้อมกอดของตนเองคนที่กำลังต่อสู้กันอยู่ตรงหน้าทำให้คิ้วของหลินเมิ้งหยาขมวดเข้าหากัน

        “หยุด!”

        หลินเมิ้งหยาร้องยับยั้งการต่อสู้คนหนึ่งสวมใส่ชุดสีดำสวมหน้ากากปิดบังใบหน้าส่วนอีกคนคือชิงหูที่มักจะหัวเราะคิกคักเสมอ

        ทว่า คิ้วของชิงหูขมวดเข้าหากันแน่น สายตาบ่งบอกถึงความไม่สบอารมณ์

        ราวกับว่าอีกฝ่ายมีทักษะการต่อสู้ที่ค่อนข้างสูงดังนั้นเขาจึงสัมผัสได้ถึงความร้ายกาจของชายคนนั้น

        “เจ้าเด็กน้อย เจ้านี่แอบตามเจ้าอยู่เงียบๆ ข้ารู้อยู่นานแล้วเจ้านี่ไม่ได้หวังดีกับเจ้า!”

        ขยับเพียงหนึ่งก้าวก็เข้ามาหยุดยืนต่อหน้าหลินเมิ้งหยาราวกับว่าเขากำลังอารักขาหลินเมิ้งหยาอย่างไรอย่างนั้น

        ทว่าหลินเมิ้งหยากลับใช้นิ้วมือเคาะเข้าที่หน้าผากของเขาเพื่อทำให้เขาเลิกแสดงท่าทีเคร่งขรึม

        “ข้าเชื่อว่าเจ้ามิได้คิดร้ายกับข้า แต่เจ้าเป็นใครกัน? เหตุใดจึงติดตามข้า?”

        ชิงหูยังคงดื้อดึง ทว่าหลินเมิ้งหยากลับสงบนิ่ง

        นางไร้ซึ่งวิทยายุทธ์ หากไร้ซึ่งชิงหูและป๋ายซูเช่นนั้นชีวิตของนางก็อาจดับสูญได้อย่างง่ายดาย

        ฉะนั้นนางเชื่อว่าชายชุดดำตรงหน้ามิได้มาเพื่อฆ่าแกงนางอย่างแน่นอน

        “ข้าน้อยขอถวายคำนับพระชายา ข้าน้อยเป็นองครักษ์ลับประจำตัวของท่านอ๋องนามว่าเย่ ตอนนี้ทำหน้าที่คุ้มครองอารักขาพระชายาพ่ะย่ะค่ะ”

        องครักษ์ลับ? เพราะเหตุนี้ นางจึงไม่เคยรู้สึกว่ามีคนกำลังติดตามนางอยู่

        เขาคือคนที่หลงเทียนอวี้ส่งมาให้นางอย่างนั้นหรือ? หลินเมิ้งหยาครุ่นคิด รู้สึกว่าความอบอุ่นบางอย่างกำลังก่อเกิดขึ้นในหัวใจของตนเอง

        “ฮึ! อารักขาเจ้าเด็กน้อยอย่างนั้นหรือแค่ข้าเพียงคนเดียวก็เพียงพอแล้ว จะเอาเจ้ามาเป็นภาระทำไมกัน?”

        ที่แท้ก็เป็นพวกเดียวกัน แต่ถึงกระนั้นชิงหูก็ยังส่งเสียงฟึดฟัดออกมาเพราะความไม่พอใจแม้ฝีมือการต่อสู้ของเจ้านี่จะไม่เลว

        แต่หน้ากากที่สวมใส่ทำให้เขาดูลึกลับแปลกประหลาดเพียงได้เห็นก็รู้สึกว่าเขามิใช่คนดี

        “ใช่แล้ว เจ้าไม่ใช่ภาระ แต่เจ้าเป็นโทรโข่งต่างหาก”

        หลินเมิ้งหยาถลึงตาใส่ชิงหูเพื่อให้เขาหุบปากลง นางมององครักษ์ลับนามว่าเย่

        “องครักษ์ลับ...ปกติจะไม่ปรากฏตัวให้เห็นง่ายๆ มิใช่หรือ? หรือว่าเมื่อครู่ยังมีใครอื่นอยู่ที่นี่อีก?”

        เคยได้ยินมาว่าพระชายาเป็นคนฉลาด เย่ไม่เคยเชื่อ

        ทว่าวันนี้ได้เห็นแล้วว่าเป็นเรื่องจริง

        เขาพยักหน้าลง หลังจากเหลือบมองชิงหูจึงเอ่ย

        “เมื่อครู่มีคนคิดลอบทำร้ายพระชายา ตอนแรกข้าน้อยคิดจะเข้าไปจับตัวแต่กลับถูกเขาทำให้คนคนนั้นตกใจและหนีหายไป”

        เหลือบมองชิงหู หลินเมิ้งหยาจ้องหน้าเขาเขม็ง

        มือไม่พาย เอาเท้าราน้ำ

        เหตุใดนางจึงมีสหายสมองหมูเช่นนี้นะ

        เงยหน้าถอนหายใจยาว หรือฮวงจุ้ยที่บ้านนางจะไม่ดีกันเหตุใดคนที่อยู่ภายนอกมักเก่งกาจ แต่พอมาอยู่ข้างกายนางกลับกลายเป็นตัวซวยเช่นนี้!

        “ข้า...ไม่รู้เลย ข้าคิดว่าเขาจะทำมิดีมิร้ายเจ้า”

        ชิงหูแก้ตัวเสียงเบา แต่เพราะรังสีอำมหิตอันแข็งกล้าของหลินเมิ้งหยาทำให้เขาหยุดพูดกะทันหันและพยายามทำตัวให้เล็กที่สุด

        “เรื่องนี้ไม่อาจโทษเขาได้พ่ะย่ะค่ะ คนผู้นั้นมิได้เก่งกาจแต่ก็พอจะสู้รบตบมือได้อยู่บ้างแม้แต่ข้าน้อยเองก็เพิ่งรู้สึกถึงการมีตัวตนของเขาตอนที่เขาคิดจะลงมือ”

        เย่รายงานตามความจริง ไร้ซึ่งการแต่งเสริมเติมแต่งอีกทั้งมิได้ใส่ความรู้สึกส่วนตัวเข้าไป

        หลินเมิ้งหยาเหลือบมองชิงหู แต่กลับได้เห็นเขาพยักหน้าลงท่าทางน่าสงสารเสมือนคนยอมรับผิด

        นางถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้ นวดคลึงขมับก่อนออกคำสั่ง

        “ข้ารับรู้เรื่องนี้แล้วบางทีคนผู้นั้นอาจเตรียมใจเอาไว้แล้วเช่นกันคงยากที่จะทำให้เขาปรากฏตัวอีกในคราวหน้า”

        คนผู้นี้เป็นใคร อันที่จริงหลินเมิ้งหยาพอจะเดาได้แล้ว

        แต่นางกลับอดทนไว้ เหตุเพราะโอกาสยังมาไม่ถึง

        “วันนี้ขอบคุณเจ้ามาก”

        เย่น้อมรับ เพียงพริบตาเดียว ร่างของเขาพลันหายไป

        “ทักษะการหายตัวของเขาไม่เลวเลยทีเดียว”

        เมื่อเขาหายไป ชิงหูจึงเอ่ยชมออกมาลับหลัง

        หลินเมิ้งหยามองเขาด้วยความสงสัย

        “หายตัว?มันเป็นเพียงการแสดงตบตาคนมิใช่หรือ?”

        ทว่าชิงหูกลับส่ายหน้าพลางกระซิบ

        “ทักษะการหายตัวมีมานานแล้ว อีกทั้งยังเป็นหนึ่งในทักษะอันเป็นความลับของเจียงหูอันที่จริงพวกเราต้องอาศัยสภาพแวดล้อมโดยรอบในการหายตัวเมื่อก่อนนักฆ่าในเถาฮวาอู๋ล้วนต้องเรียนรู้ทักษะการหายตัวขั้นพื้นฐานนี่จึงเป็นสาเหตุที่นักฆ่าแห่งเถาฮวาอู๋ทำงานพลาดน้อยมาก”

        เมื่อเห็นสีหน้าท่าทางสงสัยของหลินเมิ้งหยา ชิงหูจึงหัวเราะอย่างมีเลศนัยพริบตาเดียว ร่างของเขาพลันหายไปจากสายตาของหลินเมิ้งหยา

        นางยกมือขึ้นขยี้ตา แต่ไม่พบร่างของชิงหูอีกแล้ว

        “เอ๋?ไปไหนแล้ว?”

        ทว่าอีกวินาทีต่อมา ชิงหูพลันปรากฏตัวข้างกายนาง