ไอ้ยศหลับราวกับคนตาย กว่ามันจะรู้สึกตัวตื่นอีกครั้งเวลาก็ปาเข้าไปใกล้จะเที่ยงแล้ว มันค่อย ๆ ลุกขึ้นมาจากเตียงพร้อมใบหน้าสะลึมสะลืม ผมเผ้ารุงรัง คราบน้ำลายยังไหลย้อยอยู่มุมปากกอย่างน่ารังเกียจ
“หาวววววววว...ววว กี่โมงกี่ยามแล้ววะเนี่ย กุหลับยาวเลย” ไอ้ยศหาวคำโต พร้อมเอ่ยพึมพำ ก่อนจะไปมองนาฬิกาบนพนัง ซึ่งมันก็ได้ทราบว่ายามนี้เป็เวลาสิบเอ็ดโมงครึ่ง ความคิดแรกของชัยยศคืออยากทิ้งกายลงนอนต่อ ทว่า...กระเพราะอาหารนั้นดูเหมือนจะไม่คิดเช่นนั้น มันส่งเสียงร้องดังราวกับหวูดรถไฟ ชัยยศจึงลงจากเตียง แล้วเดินออกจากห้องเพื่อไปหาอะไรใส่ท้อง
“โคตรหิวเลย ในครัวมีอะไรกินบ้างวะ? ว่าแต่ไหงบ้านมันเงียบแปลก ๆ หายหัวไปไหนกันหมด” ชัยยศเดินบนพึมพำมาเรื่อย ๆ จนถึงห้องครัว ทว่า...สิ่งที่มันบนบนโต๊ะกินข้าวก็คือความว่างเปล่า ไม่มีอาหารอะไรอยู่เลย
“เชี้ย!! อะไรเนี่ย นอกจากบ้านจะไม่มีคน อาหารก็ยังไม่ได้ทำไว้อีก กุจะบ้า” ชัยยศสบถออกมาด้วยท่าทางหัวเสีย แต่ยิ่งโมโหท้องก็ยิ่งร้องดังขึ้น สุดท้ายมันจะหันหน้าไปทางตู้เย็นก่อนเปิดดู สภาพภายในนี้ก็ไม่ต่างกับโต๊ะโล่งโจ้ง แต่ดูเหมือนจะขนมปังเหลือ ๆ แห้ง ๆ อยู่สองแผ่น ชัยยศถอนหายใจยาว ๆ ก่อนจะคว้ามันมาใส่ปากกินอย่างตละตละกราม จากนั้นก็หยิบขวดน้ำมาเทใส่ปาก สิ่งที่กินไม่ได้ช่วยให้อิ่มได้แม้สักนิดเดียว แต่ก็พอจะหยุดเสียงท้องร้องได้นิดหน่อย
“แค่นี่ก็ยังดีวะ แดกเสร็จแล้วไปนอนต่อตื่นมาตอนเย็นคงมีกับข้าว” ชัยยศเอ่ยขึ้นก่อนจะหมุนกายเดินกลับไปที่ห้องของมัน ทว่า...ในเวลานั้นเองที่โสตประหูกลับได้ยินเสียงบางอย่างดังขึ้น มันเป็เสียงของคนฮัมเพลงกับเสียงจากฝักบัวในห้องน้ำที่อยู่ใกล้ ๆ ห้องครัว
“อะ...อ้าว มีคนอยู่นี่น่า ใครวะ? แม่ อีส้ม หรือพ่อ?” ชัยยศหยุดชะงักนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย แต่แล้วมันก็นึกอะไรบางอย่างมาได้
“ไปลองถามดูดีกว่า ถ้าเป็แม่ พ่อหรืออีส้ม จะได้ไม่ต้องสนใจ แต่ถ้าเป็ไอ้ฝ้ายอาจจะขอมันเจียวไข่ให้สักฟอง” พูดจบชัยยศก็เดินปรี่ตรงไปหน้าห้องน้ำที่ได้ยินเสียง แต่เมื่อไปถึงมันก็ต้องหยุดชะงักอีกครั้งด้วยความใ เพราะประตูห้องน้ำนั้นถูกเปิดอ้าแง้มไว้เล็กน้อย คนที่อยู่ในนั้นคงคิดว่าไม่มีคนอื่นอยู่ในบ้านจึงไม่ระวังตัวเป็แน่
“ประตูก็ไม่ปิดให้สนิทใครกันล่ะเนี่ยลองร้องถะ...” ชัยยศกำลังจะอ้าปากถามแต่แล้วมันก็หยุดนิ่งไปดื้อ ๆ
“ไม่ได้ ๆ ถ้าแหกปากถามไป แล้วเกิดคนที่อาบน้ำเป็แม่ หรืออีส้ม มีหวังโดนตอบกลับมาด้วยภาษาพ่อขุนแน่ ๆ ประตูแง้มอยู่แบบนี้ส่องดูสักนิดก็ได้มั้ง จะได้รู้ว่าเป็ใคร” ชัยยศคิดจบมันก็ไม่รอช้ารีบย่องเข้าไปที่ประตูห้องน้ำแล้วแอบดูทันที ซึ่งบุคคลในห้องน้ำเวลานี้ก็คือ....
ผ้ายน้องสาวบุญธรรมของมันนั้นเอง
สิ่งแรกที่ไอ้ยศควรทำคือ การถอยออกมาจากรอยแง้มของประตูน้ำ แล้วร้องเรียกฝ้าย ทว่า...มันกลับหาได้ทำเช่นนั้นไม่ เพราะภาพที่เห็นในห้องน้ำยามนี้ กลับทำให้ไอ้พี่ชายอัปรีย์จัญไรตาลุกวาว
“อึก...! ทะ...ทำไมนมไอ้ฝ้ายมันทั้งขาว ทั้งอวบใหญ่จังวะ หัวนมชูชันอมชมพูเรื่อ ๆ น่าดูดฉิบหาย” ไอ้ยศกลืนน้ำลายอีกใหญ่ก่อนไล่สายตามองต่ำลงมาเรื่อยๆ จนถึงเนินโหนกของน้องสาวมัน โคกของฝ้ายมีขนสีดำบาง ๆ ปกคลุม และเมื่อมันเปียกน้ำก็ทำให้เห็นกลีบ์ชัดเจนถนัดตา
ฝ้ายเวลานั้นถูสบู่ตามตัวพอดี และเมื่อถูมาถึงโคกเสียว เธอจะถูช้าเป็พิเศษ มือนั้นลูบไล้อยู่เป็เวลาเนิ่นนาน อีกมือหนึ่งก็ลูบที่เต้านม ซึ่งมีฐานใหญ่พอดู ไอ้ยศถึงกับเืลมในกายพลุ่งพล่าน ความหงี่เงี่ยนแผ่ซ่ายไปทั่วร่างจนมันต้องใช้มือลูบเป้าของตัวเองจาม สายตาก็จ้องมองดูเนินสวาทของน้องสาวบุญธรรมไม่กระพริบ ยิ่งมองจิตใจก็คล้ายจะถูกความมืดครอบงำ ท่อนเอ็นตรงเป้าพองแข็งจนมันอยากจะงัดออกถอกเล่น และบ้างครั้งมันก็เผลอคิดไปถึงขั้น จะพุ่งเข้าไปในตอนน้ำเวลานี้แล้ว จับไอ้ฝ้ายทำเมีย แต่สุดท้ายพี่ชายอย่างมันก็พอหลงเหลือสามัญสำนึกอยู่นิดหน่อย จึงไม่ได้ทำอย่างที่คิด
ฝ้ายล้างตัวอยู่สักพัก เวลานั้นไอ้ยศคิดว่าเธอคงจะออกจากห้องน้ำแล้ว มันจึงคิดจะก้าวถอยออกไป ทว่า...ทุกอย่างก็ผิดถนัด ฝ้ายไม่ได้หยิบผ้าขนหนูมาเช็ดตัว แต่เธอกลับไปนั่งบนฝาชักโครกแทน เวลานั้นไอ้ยศถึงกับขมวดคิ้วเป้นเลขแปดด้วยความงุนงง แต่ไม่ถึงอึดใจคำตอบที่มันสงสัยก็ปรากฏขึ้นต่อสายตา
ฝ้ายนั่งแหกขากว้างก่อนจะเอามือของตัวเองเริ่มลูบไล้บริเวณเนินสวาท แล้วก็หลับตาพริ้ม แถมมีเสียงครางออกมาจากลำคอเบาๆ “โอวววว…ววว อูวววว…ววววซี๊ดดดดด…ดดดด” นิ้วมือของฝ้ายทำหน้าที่แทนท่อนเอ็น มันทะลุทะลวงเข้าไปในเนินสามเหลี่ยมของตนเองอย่างต่อเนื่อง ก่อนจะ มีน้ำสีขาวไหลออกมาจนเยิ้มร่องสวาท “ซี้ดดดด…ดดด โอยยยย…ยยย อูยยยยย…ยยย”
“เชี้ย!! ไอ้ฝ้ายน้องสาวพี่เงี่ยนสินะ พี่ก็เงี่ยนเหมือนกัน งั้นพวกเรามาช่วยกันทำให้ความเงี่ยนหายไปกันดีกว่า”
เวลานั้นไอ้ชัยยศไอ้พี่ชายระยำอัปรีย์หน้ามืด เงี่ยนจัดจนไม่สนห่าเหวอะไรแล้ว มันสนแค่จะเอาไอ้ใบ้ตาเดียวตรงหว่างขา มุดกระเด้ารู์ของน้องสาวบุญธรรมคนสวยในห้องน้ำให้แตกในเท่านั้น
มือข้างหนึ่งพลันพุ่งไปที่ประตูห้องน้ำหมายจะผลักเปิดออก ทว่า...
ไอ้ยศก็ต้องหยุดชะงักเมื่อมีเสียงพูดกับเสียงฝีเท้าของใครบางคนดังมาจากทางหน้าบ้าน มันพลันถอนสายตาออกจากรอยแง้มประตู และถอยห่างออกมาอย่างรวดเร็ว ความคิดแรกคิดคือกลับเข้าไปในห้องนอนของตนเอง ทว่า...ทุกอย่างก็สายไปเสียแล้ว เพราะเพียงเดินห่างออกมาจากห้องน้ำได้ไม่กี่ก้าว คนแรกที่ชัยยศได้พบก็คือ ส้ม น้องสาวของมัน แถมข้างหลังยังมี นวลผู้เป็แม่ กับ ธงผู้เป็พ่อเลี้ยงเดินตามมาห่าง ในมือถือถุงพระรุงพะรังมีทั้งของกินของใช้
“อ้าว ไอ้พี่ยศกลับมาั้แ่เมื่อไร? แล้วทำไมทำหน้ายังกะเห็นผีแบบนั้น” ส้มเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“อะ...เออ...กะ....กลับ...”
“กลับมาแล้วเหรอไอ้ลูกเวรบ้านช่องไม่คิดจะอยู่ รู้ไหมเมื่อคืนเหมือนจะมีขโมยเข้าบ้าน ดีนะว่าไม่ใช่ หัดทำตัวเป็พี่ที่ดีซะบ้าง วัน ๆ เอาแต่สำมะเลเทเมา แม่ไม่น่ามีลูกแบบแกเลยจริง ๆ เอ้า เอาของพวกนี้ไปเก็บ เอาไปใส่จานจะได้มากินกัน” ส้มถามไม่กี่ประโยค แต่นวลร่ายยาวบ่นชุดใหญ่ก่อนยืนถุงในมือให้ ทว่า...ไอ้ยศยามนั้นทั้งใ ทั้งกลัวเื่ที่ทำเมื่อกี้ แถมยังโดนแม่ที่พึ่งเจอหน้าบ่นใส่อีก มันก็เลยสติแตก
“โอย หนวกหูน่ารำคาญ!! ของอะไรไม่รู้เก็บเองเหอะ ไม่กงไม่กินทั้งนั้น ไปแล้ว ๆ นัดกับไอ้ยอดไว้” พูดจบไอ้ยศก็วิ่งออกจากบ้าน ก่อนจะพุ่งไปขึ้นมอเตอร์ไซต์ แล้วบิดขับออกไปอย่างรวดเร็ว แน่นอนว่าตอนทำเช่นนั้นมีเสียง สรรเสริญภาษาพ่อขุนรามจากมารดาไล่หลังตามติด ๆ แต่ไอ้ยศก็หาได้สนใจแต่อย่างใด
จบตอน
1K
