สองวันแล้วที่ลูกสาวทั้งสองหายตัวไปฮูหยินเหลียนได้แต่รอคอยด้วยความเชื่อมั่นว่าพวกนางจะต้องปลอดภัยกลับมาหากรู้ล่วงหน้าสักนิดนางคงไม่ปล่อยให้ลูกๆของนางต้องห่างจากกายเป็แน่
"ฮูหยินเ้าคะทานอาหารสักนิดเถอะเ้าคะข้าน้อยนำน้ำแกงมาให้หากท่านไม่ยอมทานอะไรแบบนี้ไม่นานต้องล้มป่วยแน่"
หลินเออร์มองนายหญิงอย่างห่วงใยนางเข้าใจดีเพราะนางก็หาได้มีความสุขพวกนางทุกคนก็ได้แต่สวดมนต์ให้คุณหนูทั้งสองปลอดภัยกลับมา
ฮูหยินหันมามองสาวใช้เล็กน้อยแต่ยังคงเหม่อลอย ยิ่งนึกถึงตอนที่กลับจวนมานางยิ่งอยากร้องไห้แม้จะทำเหมือนเข้มแข็งแต่จิตใจนางใกล้จะแบกรับไม่ไหวแล้ว
ตอนที่กลับจวนมาเห็นสภาพที่ทุกคนหลับใหลก็รู้แล้วว่าเกิดเื่นางรีบสั่งให้ทหารค้นหาบุตรสาวทั้งสองแต่ก็ไม่พบมันยิ่งแน่ชัดว่ามีเื่เกิดขึ้น เมื่อสอบถามจากพ่อบ้านที่ตื่นขึ้นมาทำให้รู้ว่าใครเป็คนลักตัวพวกนางสามีของนางรีบนำทหารตามไปแต่เมื่องถึงเพียงครึ่งทางก็พบศพของหวงโจแทนร่องรอยโดยรอบแทบไม่มีการต่อสู้ตงโฉยิ่งหวั่นวิตกเขาออกตามหาพวกนางแต่ก็ไม่พบจนถึงรุ่งเช้าของอีกวัน เขาจึงถอยออกมาตั้งหลักและส่งข่าวให้ฮูหยินของเขาทราบอย่างน้อยก็มั่นใจว่านางไม่ได้ถูกใครย่ำยีแต่พวกนางหายไปไหนหรือว่าใครช่วยไปประเด็นนี้ต่างหากที่เขาห่วงอยู่
"ท่านเ้าเมืองกลับมาแล้วเ้าค่ะ"
สาวใช้นางหนึ่งวิ่งลนลานมาบอก สีหน้าของฮูหยินดูดีขึ้นทันตานางตั้งความหวังไว้แต่ก็แอบเผื่อใจนางต้องอดทนรอไม่ว่าอย่างไรนางเชื่อว่าบุตรสาวจะกลับมา
"ท่านพี่เป็อย่างไรบ้างเจอเบาะแสของลูกทั้งสองหรือเปล่า"
เมื่อเห็นร่างสามีนางถึงกับวิ่งเข้าไปถาม
สีหน้าของตงโฉดูจะสลดลงมาก เขายังหาพวกนางไม่เจอยิ่งเห็นความหวังที่ฮูหยินมีต่อเขาหัวใจมันยิ่งเ็ปพ่ออย่างเขาไม่สามารถปกป้องลูกๆได้ช่างน่าขันนัก มีอำนาจแล้วอย่างไรต่อให้คนทั้งเมืองตามหาก็ไม่เจอราวกับพวกนางได้หายไปจากโลกนี้เฉยๆความรู้สึกของพลังของพวกนางก็หายไปตงโฉจนใจที่จะตอบจึงรั้งร่างของฮูหยินของตนมากอดไว้
เมื่อการกระทำของสามีแน่ชัดนางก็สุดกลั้นนางได้ร้องไห้ออกมาราวจะขาดใจ์ท่านช่างใจร้ายเสียจริงส่งพวกนางมาได้ไม่นานก็พรากจากไปเสียแล้วตงโฉเองได้แต่กอดปลอบและคอยลูบแผ่นหลังที่สะท้านไหวอย่างสุดทน เขาก็ไม่ต่างจากนางเพียงแต่ต้องคอยเป็หลักให้อีกคนก้าวไปข้างหน้าเขาจึงไม่ได้แสดงความเสียใจออกมาได้
"ท่านแม่"
สองเสียงที่คุ้นเคยพร้อมกับร่างที่วิ่งมากอดด้านหลัง
"พวกเ้า.....ลูกแม่...พะ...พวกเ้ากลับมาหาแม่แล้ว"
ตอนนี้กลับกลายเป็สตรีสามคนกำลังยืนกอดกันร้องไห้แต่เมื่อตงโฉมองรอบๆก็พบสาวใช้น้อยใหญ่ก็กำลังร้องไห้กันทุกคน ทุกคนใจจวนนี้ต่างดีใจที่พวกนางกลับมาบรรยากาศเมื่อก่อนหน้ากับตอนนี้ต่างกันลิบลับ
"เดียวก่อนหยุดร้องก่อนเถอะพวกเ้าทุกคนกำลังทำให้ที่นี่กลายเป็บ่อน้ำตาแล้วสงบจิตสงบใจก่อนข้าอยากถามความเป็มาของเื่ทั้งหมด"
สิ้นคำทุกคนก็หยุดร้องไห้ ตงโฉเข้ามาประคองและจูงมือเธอให้นั่งก่อนท่าทางพวกเธอคงต้องเล่าอย่างละเอียดเพราะคงจะปิดไม่พ้นสายตาท่านพ่อของพวกเธอ
"เล่ามาเสียรู้ไหมว่าสองวันนี้พ่อและแม่ทุกข์..ใจขนาดไหน"แม้ตงโฉจะอดกลั้นสักเพียงใดแต่เมื่อพูดออกมาเสียงกลับสั่นเครือจนสังเกตได้
สองสาวก็ทำตามอย่างไม่อิดออดเล่าทุกอย่างที่พบเจออย่างไม่ปิดบังรวมทั้งเื่ของพวกเธอที่วังมาร
"เื่ก็เป็อย่างนี้แหละเ้าค่ะ"
ซีซีกล่าวจบพร้อมรอคอยฟังคำวิเคราะห์ของท่านพ่อ
"ข้าว่าเื่ทั้งหมดนี้มีเหตุและผลของมันเสมอแต่สิ่งที่พ่อดีใจและเสียใจก็คือพลังของพวกเ้าที่ก้าวหน้าไปมากต่อไปคงไม่มีใครที่จะรังแกพวกเ้าได้ตอนนี่ขั้นพลังพวกเ้าก็ขึ้นมาถึงขั้นกายเทพะ ระดับ2 แล้วหากคนภายนอกได้รับรู้พวกเขาคงหวั่นเกรงพวกเ้าทั้งสองมาก”
"แล้วสิ่งที่ท่านพ่อเสียใจละเ้าค่ะ"
"เฮ้อ.....พลังที่ได้มานี้ต้องมาพร้อมกับหน้าที่ที่ยิ่งใหญ่อย่างนี้ก็เท่ากับพวกเ้าอาจต้องเจอกับอันตรายหรือเหตุการณ์ที่ไม่อาจคาดคิดได้"‘และภาระที่ยิ่งใหญ่ก็มักจะเสี่ยงชีวิตไปด้วย‘ เขาไม่กล้าพูดออกมาเพราะกลัวทำให้ฮูหยินตนไม่สบายใจ
นั่นซินะ ไม่มีอะไรได้มาฟรีๆ ซีเหมยคิดอย่างปลงๆแต่เธอก็พร้อมเสมอที่จะปกป้องคนที่เธอรัก
"ข้าก็คิดเหมือนอย่างที่ท่านพ่อกล่าวมา พลังที่ได้มามันยิ่งใหญ่เกินกว่าจะเป็เพียงแค่พรจากเทพเซียนทั้งการที่พวกลูกมีอดีตที่เกี่ยวข้องกับเ้าปีศาจและจอมมารอีก ลูกว่าอีกไม่นานอาจมีเื่ที่ไม่สู้ดีเกิดขึ้นก็ได้เ้าค่ะ"
"ท่านพี่ซีซีคิดมากเกินไปแล้วมันอาจจะไม่ร้ายแรงถึงเพียงนั้นก็ได้"
ซีเหมยพูดเพียงหวังให้ท่านแม่สบายใจเมื่อเห็นสีหน้าที่ซีดเผือดยามที่ซีซีกล่าวถึงเื่ร้ายที่อาจเกิดขึ้นนางก็พอจะเดาออกแต่ก็ไม่อยากให้มารดาต้องทุกข์ใจจึงทำเป็กล่าวเลี่ยงออกไป เมื่อเห็นสีหน้าท่านแม่ดีขึ้นนางจึงทำเป็บ่นหิวข้าวแล้วก็ออดอ้อนท่านแม่ทันที
"เ้านี่จริงๆเลยหลินเออร์เ้าไปเตรียมกับข้าวแล้วตั้งโต๊ะเถอะส่วนพวกเ้าก็ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสียชุดพวกนี้ถึงจะสวยแต่ก็ดูแปลกตาเกินไป"
"เ้าคะท่านแม่"
ทั้งสองรีบทำตามคำบอกของท่านแม่ทันทีอย่างน้อยพวกนางก็กลับมาแล้วตอนนี้ถือว่าเบาใจไปหลายส่วนหากจะมีเื่อะไรเกิดขึ้นก็ให้มันเกิดขึ้นก่อนค่อยว่ากันอีกทีพวกนางขอแค่ปกป้องคนที่รักได้แค่นั้นก็พอ
ตงโฉให้รองแม่ทัพส่งข่าวให้ทหารที่ยังออกตามหาบุตรสาวของเขาที่อยู่ข้างนอกว่าเจอแล้วให้หยุดการออกตามหาแล้วกลับเข้ามาได้
บนโต๊ะอาหารมีแต่เสียงหัวเราะและรอยยิ้มเมื่อทุกคนอยู่กันอย่างพร้อมหน้าความสุขที่เหมือนหายไปเมื่อสองวันก็กลับมาสู่ทุกคนอีกครั้งสายสัมพันธ์ที่โอบล้อมทุกคนยิ่งแน่นแฟ้นขึ้นเมื่อผ่านเหตุการณ์ที่เกือบสูญเสียกันและกันไป
"ท่านแม่ท่านต้องกินเยอะๆนะเ้าค่ะ หลินเออร์รายงานลูกว่าท่านไม่ยอมทานอาหารมาสองวันแล้ว"
ซีเหมยคีบอาหารให้อย่างเอาใจ ตอนนี้เธอรักสตรีตรงหน้าสุดหัวใจความห่วงใยที่มีให้พวกนางนั้นมันช่างซาบซึ้งเหนือคำบรรยาย
"เ้าก็กินเยอะๆลำบากมาไม่น้อยเหมือนกัน"
ซีซีแอบขำหากซีเหมยเรียกว่าลำบาก บนโลกนี้คงไม่มีที่ไหนสบายนอกจากสรวง์แล้ว
"เอ่อ....เ้าค่ะท่านแม่"
ซีเหมยเหงื่อตกเล็กน้อยนางแค่เล่นใหญ่ไปหน่อยเดียวทำให้ท่านแม่ถึงกับเข้าใจผิดเลยทีเดียวใบหน้ามีสีหน้าสำนึกผิดเล็กน้อยและก็ยังคล้อยตามอย่างเอาใจท่านแม่ของนาง
"ท่านพ่อเดี๋ยววันข้าจะเข้าไปช่วยงานของท่านพ่อนะเ้าค่ะ"
ซีซีเอ่ยปากบอกตงโฉ นางไม่ถามหรือขอก่อนด้วยซ้ำ
"กินข้าวเสร็จก่อนเราค่อยมาคุยกันทีหลังถ้าหากเ้าอยากช่วยทำงานพ่อก็ไม่ว่ากระไร"
ตงโฉเข้าใจที่นางส่งสายตาให้และก็มั่นใจว่านางสามารถช่วยทุกเื่ของเขาได้จริงๆ
ทุกอย่างก็ดำเนินไปอย่างสงบบนโต๊ะอาหารก็ยังมีเสียงหยอกเอินกันจนถึงทานของว่าจนเสร็จทั้งพ่อบ้านและสาวใช้ต่างก็ปรนนิบัติผู้เป็นายอย่างดีทุกคนได้แต่ภาวนาไม่ให้มีเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นอีก
"ซีเหมยเ้าพาท่านแม่ไปพักก่อนเถอะข้าจะไปดูงานช่วยท่านพ่อเสียหน่อยคาดว่าตอนนี้งานคงล้นกองแล้วเพราะพวกเราเป็ต้นเหตุแท้ๆ"
"55555. เ้าก็ช่างพูดเสียกระไรไปๆหากอยากช่วยพ่อจริงก็ย่อมได้แล้วอย่ามาบ่ทีหลังนะ"ตงโฉหัวเราะอย่างสุขใจเขาช่างมีความสุขเสียจริงลูกสาวที่ได้ความขนาดนี้เขาจะไปหาที่ไหนได้อีก
"พี่ซีซีหากมีเื่ที่ข้าช่วยได้ก็บอกมานะข้าก็อยากช่วยท่านพ่อเหมือนกัน" ซีเหมยก็รีบเสนอตัวถ้าหากมีเื่ที่ต้องใช้กำลังในส่วนของนางๆก็จะรีบช่วยเหลือทันที
"พวกเ้าได้ช่วยพ่อทั้งสองคนนั่นแหละพ่อจะให้พวกเ้าช่วยจนเบื่อเลย"สิ้นคำตงโฉจึงพาบุตรสาวแยกย้าย
ทุกคนเดินแยกกันออกเป็สองทาง ซีซีไปกับตงโฉส่วนซีเหมยไปกับฮูหยิน
เมื่อถึงห้องทำงานตงโฉก็อ้าปากค้างทันทีเมื่อคำที่ลูกสาวพูดไว้เป็จริงดั่งนางว่าเมื่องานต่างๆได้กองจนเต็มโต๊ะและล้นกองตกลงพื้นบางส่วน
"พ่อคงต้องยืมแรงเ้ามากหน่อยแล้วละ"ตงโฉได้แต่ส่งสีหน้าซีดๆให้บุตรสาวตนสงสัยคืนนี้อาจจะไม่ได้นอนกอดฮูหยินแน่ๆ
ส่วนซีซีก็ได้แต่ยิ้มแห้งตามท่านพ่อของตน นางก็ไม่นึกว่ามันจะมากถึงเพียงนี้เหมือนกัน
หลังจากที่ซีซีได้เริ่มคัดแยกส่วนงาน,หมู่บ้าน,และพวกภัยพิบัติออกจากกันกว่าจะเสร็จก็กินเวลาเอาการแต่เธอก็มุ่งมั่นที่จะเรียนรู้ให้มากที่สุด
"เอ๊ะซีซียังเหลือสารอีกฉบับหนึ่งที่ตู้หนังสือนะ"
"จริงด้วยท่านพ่อเดี๋ยวข้าเก็บเอง"
เมื่อก้มเก็บขึ้นมานางก็ต้องแปลกใจสารฉบับนี้แปลกกว่าฉบับอื่นๆมาก
"ท่านพ่อข้าว่าสารฉบับนี้แปลกมากไม่เหมือนอันอื่นๆเลย"
ด้วยมารยาทนางจึงยื่นให้ท่านพ่อของนางเปิดดู ถึงท่านพ่อจะอนุญาตแต่สารฉบับนี้มันแปลกกว่าทุกอันน่าจะเป็สารลับมากกว่า
ตงโฉรับมาเปิดอ่านสีหน้าก็เริ่มเปลี่ยนไปตามเนื้อหาในสารนั้น
"เกิดอันใดขึ้นเ้าคะสีหน้าท่านพ่อไม่สู้ดี"
"เื่นี้เป็เื่ใหญ่นักสารฉบับนี้คือสารขององค์ชายใหญ่จ้าวหลงเยี่ยน ตอนนี้ที่วังหลวงวุ่นวายนักฏก็กำทำการใหญ่ขึ้นทุกวันจนตอนนี้แม้แต่องค์ฮ่องเต้ก็ทรงลำบาก"
"แล้วท่านพ่อตัดสินใจว่าอย่างไร"
"ชีวิตนี้นอกจากครอบครัวข้าก็ได้มอบให้ผืนแผ่นดินนี้ไปแล้ว"
ตงโฉกล่าวด้วยสีหน้าสงบนิ่งแต่แววตามุ่งมั่นส่องประกายออกมา
"ข้าจะส่งเสริมท่านพ่อเองเ้าค่ะหากท่านพ่อเชื่อมั่นว่าสิ่งที่เลือกนั้นถูกต้องลูกเองก็ขออยู่ข้างท่านพ่อเช่นกัน"ซีซีเอ่ยบอกอย่างมุ่งมั่น
"พ่อหวังแค่อยากเห็นแผ่นดินนี้เป็สุขแต่ก็ไม่อาจเห็นพวกเ้าต้องอยู่ในอันตรายได้"ท่านเ้าเมืองได้แต่ถอนหายใจด้วยความคิดหนัก
"เอ่อ.....คือท่านพ่อข้ามีเื่จะเล่าให้ท่านฟัง"
"เื่อะไรหรือทำไมสีหน้าเ้าไม่สู้ดี"
ซีซีรวบรวมความกล้าในใจตอนแรกพวกนางก็ตั้งใจจะเก็บเป็ความลับแต่ตอนนี้ต้องเอาเื่นี้มาอ้างเพื่อที่จะได้ช่วยท่านพ่อของพวกนางและขอให้ท่านพ่อยอมรับในตัวพวกนางเช่นกัน
นางสูดลมหายใจเข้าปอดก่อนจะเริ่มเล่าวีรกรรมที่เธอและน้องสาวทำไว้ตอนที่ท่านพ่อยกทัพออกไปรบช่วยเหลือชาวบ้านนางเล่าทุกเื่ที่ได้พบเจอและได้กระทำ ยิ่งถึงตอนที่ฆ่าคนทั้งกองกำลังซีซีนางก็ยิ่งพูดเสียงเบาแต่ยังคงสบตาเพื่อยืนยันถึงความจริงใจ
เมื่อฟังจบตงโฉลมแทบจับจนนางต้องเข้าช่วยประคอง
"ท่านพ่อเป็อย่างไรท่านนั่งก่อนก็ได้ข้าจะออกไปตามหมอ"
"ไม่ต้องข้าไม่เป็ไรแข็งแรงออกปานนี้ แม้จะให้ออกแรงล้มช้างก็ยังได้แต่สิ่งที่พ่อะเืใจคือเื่ที่พวกเ้าทำต่างหาก"
"ท่านพ่อ....ขะ...ข้าแค่เป็ห่วงทุกคนและกลัวว่าชาวเมืองจะเดือดร้อนหากท่านเสียใจก็ลงโทษแต่ข้าเถอะแต่ละเว้นให้ซีเหมยด้วย"
ตงโฉได้แต่ถอนใจเขาไม่ได้โกรธพวกนางแต่เขาโกรธตัวเองที่ละเว้นเ้าเฒ่าอสรพิษนั่นไว้จนมันย้อนกลับมาทำร้ายคนในปกครองของเขา
"เอาละพ่อไม่ได้โกรธเ้าสักนิดเพียงแค่คิดไม่ถึงแค่นั้นเื่คนของตระกูลรองพ่อคงต้องจัดการอย่างเด็ดขาดเสียที"
"แล้วเื่ที่จะช่วยทางวังหลวงละเ้าค่ะ"
"พ่ออนุญาตแต่พวกเ้าต้องเก็บตัวให้เงียบให้ถือว่าตนเป็หมากตัวสุดท้ายของพ่อตอนนี้เราคงทำได้แค่เตรียมกองกำลังรอเท่านั้นจนกว่าทางนั้นจะส่งสารขอกำลังเสริมมา"
เขาคงต้องรีบฝึกกองกำลังของเขาให้พร้อมที่สุดและต้องกักเก็บเสบียงเพื่อไว้ใช้ยามเกิดศึกในวันข้างหน้า
"เอาเป็ว่าตอนนี้ลูกจะเรียนรู้ละช่วยสะสางงานที่มีอยู่ตอนนี้ให้เบาบางก่อนเริ่มจากหมู่บ้านทิศใต้ที่กำลังเผชิญกับภัยแล้ง"ซีซีเลือกงานนี้เป็อย่างแรกเพราะซีเหมยมีพลังที่สามารถช่วยฟื้นฟูได้อย่างรวดเร็วและที่สำคัญคือทางเราต้องหารเสบียงในการกักตุนก่อนที่จะเปิดศึกกับพวกฏ
เมื่อท่านพ่อได้เลือกข้างคนเป็ลูกก็ต้องสนับสนุนส่งเสริมเพราะนางเชื่อว่าท่านพ่อของนางนั้นจะมองคนไม่ผิดแน่นอน
"พ่อวางใจในตัวเ้าเ้าคิดเห็นสิ่งใดก็เสนอมาขอเพียงแค่มีหวังสักนิดพ่อก็จะลองทำ"
นางหัวเราะคิกคัก
"ท่านพ่อลืมเทพธิดาแห่งสายฝนของเราแล้วหรือเ้าค่ะ"
ตงโฉตาโตขึ้นทันทีเขาลืมเื่ของบุตรคนเล็กได้อย่างไร
"อ่า....สงสัยข้าจะแก่จนเลอะเลือนไปเสียแล้ว55555"
หากอายุเช่นท่านพ่อเรียกว่าแก่พวกเ้าปีศาจคงเรียกว่าอภิมหาแก่เลยก็ว่าได้
‘ฮัดชิ้ว….อากาศที่วังมารมันแปรปรวนเหรอ’
ตอนนี้นางนั่งเลือกสารร้องเรียนมาอีกสองฉบับที่หมู่บ้านใกล้ๆกันมานางเริ่มวางแผนการ การจัดการตามขั้นลำดับและเผื่อแผนสำรองอีกสองสามแผน
"พอได้แล้วละตอนนี้ก็ค่ำแล้วเ้าไปอาบน้ำอาบท่าก่อนแล้วค่อยมากินข้าวเดี๋ยวพ่อก็จะไปเตรียมตัวเช่นกัน"
นางหันออกไปมองนอกหน้าต่างก็เห็นว่าท้องฟ้าเริ่มมืดเสียแล้วนี่ทำงานเพลินจนลืมเวลาเลยเฮะ
"เ้าค่ะท่านพ่อท่านเองก็วางมือได้แล้วเหมือนกันเดี๋ยวท่านอาจโดนท่านแม่เคืองเอาได้นะเ้าค่ะ"
นางเอ่ยพูดอย่างหยอกล้อเมื่อเห็นท่านพ่อยังไม่วางมือก่อนจะย่อกายให้แล้วออกจากห้องทำงานมุ่งหน้ากลับเรือนฝั่งขวาทันที
1K
