บันทึกรัก บันทึกลับ
เื่ที่ 1 สมหวังลูกชาวนา
ตอนที่ 2.ลูกค้าไม่ติด
ผมทำงานที่บาร์โอสต์มาได้ครบอาทิตย์แล้วครับแต่ยังไม่เคยโดนอ๊อฟ ด้วยเหตุผลที่ว่า ผมพูดภาษาจีนไม่ได้(เหมือนไอ้ตรีตอนมาใหม่ๆ) และสอง ผมพูดภาษาอังกฤษยิ่งไม่ได้ใหญ่เลยได้แต่คอยชงเหล้า จะเชียร์แขกยังยากเลยครับจนแล้วจนรอดผมก็ไม่มีลูกค้าคนไหนมาทาบทามสักที นั่งตบยุงมาหลายวันจนท้อมีแต่ไอ้ตรีนี่แหละครับที่คอยให้กำลังใจจนผมรู้สึกดีขึ้นแต่พอกลับห้องเห็นเพื่อนรักนั่งนับเงินเป็ฟ่อนก็อดอิจฉาไม่ได้
“ขอบใจมึงมากนะเว้ยที่บอกกู”
“เื่อะไรวะ”ผมถามตอนที่มันเพิ่งกลับมาหลังโดนอ๊อฟ ขามันดูถ่างๆแต่หน้าตามันดูมีความสุข
“ก็เื่ที่ให้เมียกูไปเปิดบัญชีเงินฝากชื่อลูกกูไงตอนนี้กูก็โอนใส่ในนั้นได้ละแถมยังไม่มีใครไปถอนได้ด้วยเพราะกูให้ใส่ชื่อกูเป็ผู้เปิดบัญชีร่วม”
“มึงมันฉลาดแต่มึงทำได้ไงวะ ตัวมึงอยู่ฮ่องกงนะ”
“เออ น่าอย่าถามเยอะ” แค่นั้นแหละครับ ผมเลยไม่ถามอะไรต่อ
“เห้ยไอ้เด็กี้เี ไปรับแขก”เ้านายะโไล่เป็ภาษาอังกฤษสำเนียงจีนมาแต่ไกลเลยครับ ผมได้ยินบ่อยๆเลยชินหูเพื่อนร่วมอาชีพในนี้มีไม่ต่ำกว่าสามสิบชีวิต จากประเทศเพื่อนบ้านเราเป็ส่วนใหญ่มีคนหนึ่งมาจากฟิลิปปินส์ หน้าตายังกับดาราแต่กลับมาเป็เด็กขาย อย่างว่าแหละแต่ละคนช่ำชองกันทั้งนั้นจนไม่เหลือลูกค้าตกมาถึงผมสักที
วันนี้เป็ลูกค้าหน้าใหม่ส่วนใหญ่เป็ต่างชาติกันหมดครับ หัวทอง ตาสีฟ้า บางคนหัวล้านแต่ละคนท่าทางไม่เหมือนเกย์เลยสักนิด คนที่พามาถามเป็ภาษาอังกฤษว่าไม่มีสาวๆเหรอเ้านายผมก็เลยบอกไปแหละว่าที่นี่มีแต่ผู้ชายบริการ...หลายคนทำท่าจะลุกแต่ไม่รู้ว่าคุยอะไรกัน เหมือนจะท้าทายกันมากกว่าผมเคยอ่านว่าฝรั่งเปิดกว้างเื่เพศครับผู้ชายหลายคนมีอะไรกันแต่ก็ไม่ได้เป็เกย์ แต่ก็มีบางคนในกลุ่มที่ลุกออกไปเลยก็มีจากที่มาสิบห้าคน ตอนนี้เหลือแค่เจ็ดคนเอง...
....แต่เด็กๆมารอกันตั้ง20 คนรวมถึงผมกับไอ้ตรีด้วย ผมเห็นมันส่งสายตาอ่อยแขกใหญ่เลยผมลองทำตามบ้างแต่ไม่สะดุดตาใครเลยครับ เพราะไม่ใช่แนว แต่ถ้าไม่โดนเปิดซักทีผมก็อดได้เงินก้อน
“เวลาเค้าอ๊อฟมึงก็บอกไปนะ ไอเวอร์จิ้น ยูฟัคมี วิธสเปเชี่ยลมันนี่ เตอตี้ตาวซั่น”ไอ้ตรีมันสอนมาครับ
“มันแปลว่าอะไรวะ”
“แปลว่าฉันยังซิงนะ ถ้าคุณเย็ดฉัน ต้องจ่ายเพิ่มนะ สามหมื่น”
“ตั้งสามหมื่นใครจะยอมวะ”
“ถ้าไม่ยอมก็ต่อเอาแหละแต่จำไว้นะว่าต้องมีคำว่า ตาวซั่น ต่ำกว่านี้บอก โน โน อย่างเดียวนะ”
ผมมองเพื่อนๆที่โดนแขกเรียกตัวไปไอ้ตรีได้ฝรั่งล่ำคนหนึ่งที่อ้วนจนไม่มีคอ พุงใหญ่จนน่าขนลุก จนแล้วจนรอดทั้ง 7คนก็เลือกเด็กจนครบ...ผมต้องเดินคอตกเดินตามคนที่ไม่ได้รับเลือกออกไปอย่างผิดหวัง(ผิดหวังที่ไม่ได้เงินนะครับ ไม่ใช่เพราะไม่โดน...)
โครม!
“ซอรี่ ไอดิ๊นท์ ซี ยู” ฝรั่งร่างสูงที่โผล่พรวดเข้ามาชนจนผมล้มกองกับพื้นครับเขายื่นมือมาฉุดผมให้ลุกขึ้น จมูกผมชนกับอะไรไม่รู้เจ็บจี๊ดเลย
“โอ้ ยู อาร์บลี๊ดดิ้ง” มันว่าอะไรดิ้งๆนะ ก่อนที่จะพูดอะไรเขาก็ลากผมไปนั่งแล้วเอาน้ำแข็งมาประคบจมูก
อ๋อ...เืออก
“ไบรอั้นคนซุ่มซ่ามมาแล้วมาถึงก็เือาบเลยนะ” ฝรั่งคนหนึ่งแซวคนที่ชนผมเป็ภาษาอังกฤษผมได้แต่มองสลับไปมาเพราะแปลไม่ออก
“สงสารจังเลยว่ะดูหน้าตาเหรอหราเชียว” คนที่ชนผมตอบ
“คนนี้เพิ่งมายังไม่เคย” ไอ้ตรีพูดเป็ภาษาอังกฤษ ผมมองเพื่อนอย่างขอความช่วยเหลือ
“มึงพุดอะไรวะแปลด้วย”
“อ้าวคนไทยเหรอครับ” ฝรั่งคนที่ชนผมพูดภาษาไทยคล่องปรื๋อ โอ้ เยส รอดแล้วเรา
“เยส เยสคนไทย” ผมกุมจมูก
“ผมไบรอั้นนะยูชื่ออะไร”สำเนียงฝรั่งนี่ตลกดีนะ
“ไอ สมหวังยูเรียก หวังก็ได้นะ”
“หวาง หว่าง”
“โน โน ไม่ใช่ๆหวัง”
“หว่างเหมือนหว่างขาหมาย”
“ไม่ใช่สิ”ผมค้อนขวับ นี่แกล้งล้อชื่อกูนี่หว่า
“ยูมาทำงานที่นี่นานยัง”ไบรอั้นถาม ตอนนี้ต่างคนต่างทำความรู้จักคู่ของตนแล้วครับบางคนก็นั่งตักนัวเนียกันก็มี
“ไอเพิ่งมาไอ้อาทิตย์เดียวเองยังไม่เคยทำงานแบบนี้เลย”
“ช้าๆหน่อยไอแปลไม่ทัน” ผมหัวเราะเลยครับ
“ยูเรียนภาษาไทยจากไหน”
“ไออยู่เมืองไทยห้าปี เลยพูดได้นิดหน่อย”
“อ้าวแล้วตอนนี้ยูมาอยู่ที่นี่แล้วเหรอ”
“ม่ายฉ่ายไอมาทำงาน ไม่นานก็กลับแล้ว”
“อ้อ”ผมถึงบางอ้อ “แล้วทำไมยูมาเที่ยวที่นี่ล่ะ”
“ไอก็ไม่รู้เพื่อนไอลากมา ไอก็เพิ่งรู้ว่าเป็บาร์โฮสต์นี่แหละ” สำเนียงแปร่งๆแต่ก็ตลกดี
“แล้วยูมาจากประเทศอะไร”
“ไอเหรอไอมาจากเนเธอร์แลนด์”
“ยุโรปๆ”
“เยสๆ”ไบรอั้นยิ้ม “จริงๆไอเป็คนเยอรมัน แต่พ่อแม่ย้ายไปเนเธอร์แลนด์”
“อ๋อแล้วทำไมมาทำงานที่เมืองไทยได้ล่ะ”
“ไอ้อกหักเกิร์ลเฟรนด์หักอก ไอเลยหนีมา”
“มาไกลเลยเนาะ”
“ใช่ๆแล้วยูมาคุยกับไอแบบนี้ ไม่เสียงานเหรอ” เออ ว่ะ ลืมเลย
“นั่นสิลืมคิด”
“ยูได้ชั่วโมงเท่าไหร่เดี๋ยวไอเหมา เป็เพื่อนคุย”
“อย่าเลยไบรอั้นเปลืองเงินเปล่าๆ”
“โนๆ ไม่เป็ไรไอชอบ ยูคุยสนุก”
เคยมั้ยครับที่เราจะคุยกับใครแล้วเพลินขนาดนี้ไบรอั้นเหมาผมทั้งคืนและพาไปข้างนอก เราไปเที่ยวหลายๆที่แบบที่ผมไม่เคยไปมาก่อนนั่งรถไฟฟ้าใต้ดิน นั่งรถเมล์ รถแทรมและต่อแท็กซี่จนลืมความเหน็ดเหนื่อยผมสบายใจจนลืมเวลาไปเสียสนิท
“โอ้ ตีสองแล้วไบรอั้น ไอต้องกลับแล้ว”
“ยูอยู่แถวไหน”ผมบอกที่พักไป ชอบหาย...ไอ้ตรีบอกว่าห้ามบอกลูกค้า
“โอ้ไกลมากเลยนะ เอางี้ ยูไปค้างกับไอก่อน พรุ่งนี้เช้าค่อยกลับ”
“ตะ แต่...”ผมตาเหลือก มองไบรอั้น
“ฮ่าๆๆๆไอไม่ทำอะไรยูหรอกน่า” ผมเลยตามเขาไปต้อยๆจนถึงโรงแรม 5 ดาว “ยูไม่ต้องพูดอะไรนะไอจะบอกว่ายูเป็ลูกน้องคนไทยของไอ”
“โอเค”ผมรับคำก่อนเดินผ่านหน้าเค้าเตอร์ไปที่ลิฟต์โชคดีที่ดึกมากแล้วเลยไม่มีใครสงสัยหรือถามอะไร
“ฟู่ เซฟ”ไบรอั้นถอนหายใจ และนำผมไปที่ห้องนอนที่แสนกว้าง
“ว้าว”ผมขนลุกเลยครับ นี่ใหญ่กว่าห้องนอนทั้งสองห้องของบ้านผมซะอีก
“ยูชอบเหรอ”
“เยสมันสวยมาก” ผมตอบก่อนจะนั่งลงที่โซฟานุ่ม
“เดี๋ยวไอไปอาบน้ำก่อนยูจะดื่มอะไรไหม”
“ไม่เป็ไรหรอกไออยากนอนมากกว่า”
“โอเค”หนุ่มตาน้ำข้าวถอดเสื้อผ้า ย้ำนะครับว่าถอดเสื้อผ้าล่อนจ้อนผมตะลึงกับภาพที่เห็นมากเพราะเหมือนเค้าจงใจยั่ว รูปร่างของไบรอั้นดีมากครับเหมือนนักกีฬาเลย ส่วนสูงน่าจะร้อยแปดสิบปลายๆ แขนขาเต็มไปด้วยกล้ามหน้าท้องมีซิกแพ็คแน่น ผิวขาวจั๊วะ แต่ด้านนอกออกสีแทนๆ ั์ตาสีฟ้าส่งมายั่วยวนรอยยิ้มนั้นทำให้ผมตะลึง
...เทพบุตรชัดๆ...
“นี่ก็ดึกมาแล้ว...ถ้ายูไม่อยากเสียเวลาก็มาอาบน้ำด้วยกันก็ได้นะ”
ผมไม่เชื่อหรอกว่าแค่อาบน้ำและมันต้องใช้เวลานานกว่าเดิมแน่ แต่ผมก็ได้แต่เดินไปหาเขาช้าๆ...